Vanavond, donderdagavond, was ik in het Anne Frankhuis, omdat daar een fantastisch boek gepresenteerd werd van de Canadese schrijfster Bernice Eisenstein en mij was gevraagd om haar te interviewen op deze presentatie. Het boek heet Ik was een kind van holocaust overlevers (ik vind het geen fijne titel) en het is het persoonlijke verhaal van Bernice, haar ouders, familie, vrienden en/of lotgenoten van haar ouders, die allemaal geëmigreerd zijn naar Canada na het overleven van concentratiekampen. Bernice is in '49 geboren. Ze is ook tekenares, dus het boek is een fascinerende mengeling van bijna naïeve prachtige tekeningen en mooie teksten. De tekeningen zijn soms een illustratie van het verhaal en vertellen soms een eigen verhaal.
Ik begon met tegenzin aan het boek, door de titel (ik heb zomaar een weerzin tegen het woord holocaust, ik weet niet waarom), door het onderwerp (wat is dáár nou nog over te vertellen, 62 jaar na dato?) en omdat er tekeningen in stonden waardoor ik aan een kinderboek dacht.
Allemaal niet waar. Het verhaal is vertrouwd maar toch weer nieuw, de tekeningen/schilderijen zijn kinderlijk en volwassen tegelijk, het geheel geeft een roerend beeld van geëmigreerde joodse overlevers. Het hele boek is een mooie roerende uitgave (De Bezige Bij).