Jongens zijn het.
Aardige jongens.
Maar toch: jongens.
Dacht ik gisteravond (donderdagavond) toen ik naar Pauw & Witteman keek.
Denk ik vaker als ik naar P & W kijk, zoals ik dat voorheen dacht als ik naar Barend & Van Dorp keek.
Het verschil is dat Pauw & Witteman minder zichzelf zijn bij bepaalde onderwerpen dan B & vD dat waren.
Die waren een beetje ordinair, een beetje plat, een beetje journalisten en een beetje commercieel.
P & W zijn eigenlijk 'deftig', de 'beste journalisten' van de Nederlandse televisie, houden van nature niet van Willeke Alberti's liedjes, Heleen van Royens boeken of Goedele Liekens' wetenschappelijke verrichtingen. Wat voornoemde vrouwen een plaats in het programma waard maakt is het idee dat ze 'scoren bij een groot publiek', 'lekker' zijn of 'altijd goed zijn voor een gepeperd gesprek.'
Gisteravond was het weer helemaal bingo en raak: Goedele Liekens (Vlaamse sexuologe van wie natuurlijk beelden werden getoond van toen ze in het stenen tijdperk Miss België was) heeft een boek geschreven over de penis, ik geloof in relatie tot de vrouw. Schijnt een serieus en amusant boek te zijn.
Vanaf het moment dat zij in de ondervraging terecht kwam hing er een onderdrukte OLALA-stemming aan tafel. De andere gasten waren Bram Moscowitz, Frans Weissglas en Dennis van der Geest. Goedele lustte ze allemaal rauw, legde meerdere malen haar sexuologenvinger op zere plekken, maar de heren stelden geen enkele serieuze vraag, en toen er eindelijk een volstrekt flauw grapje werd gemaakt door één van de andere gasten bulderde er een lachgolf over de tafel die in geen enkele verhouding tot het gemaakte grapje stond.
Gevolg van deze machteloze aanpak: ik herinner me geen enkele inhoudelijke informatie uit het boek van Goedele Liekens, ik herinner me alleen maar dat vijf heren koortsachtig probeerden niet aan hun eigen penis te denken, niet de slappe lach te krijgen en de rest wel slap te laten en daar volgens mij niet in slaagden.
Overigens hebben Matthijs van Nieuwkerk en Martin Bril ook een OLALA-zweem met mooie dames, maar zij verpakken het een stuk listiger.
Geef mij maar een gezonde homo als Marc Marie Huijbrechts, zonder dubbele bodem en zonder jeuk in zijn broek als er vrouwen aan tafel zitten.

Overigens: ik schrijf dit omdat ik beide programma's de moeite (van het bekritiseren) waard vind, ze 'hoog heb zitten' zoals dat heet.