Kijken jullie wel eens naar het programma Life & Cooking?
Bestaat al 7 jaar, bij RTL 4, van kwart voor 5 tot kwart voor 7 op zondagavond.
Presentatie: het ijzersterke aan elkaar verknochte duo Irene Moors en Carlo Boszhard, met elkaar vergroeid geraakt bij Telekids, en nog altijd een lekker plagerig energiek stel.
Alhoewel het programma een aaneenschakeling is van verplichte nummers voor sponsors, reclameblokken, ultralighte gesprekjes en kokkerellerietjes, ben ik er vanmiddag toch heen gegaan, als gast, op hun verzoek.
Al dacht ik al wel Ik pas niet helemaal op deze planeet. Anderzijds heb ik een winkeltje, komt mijn eerste boek op cds uit (Doorzakken bij Jamin als luisterboek) en lijken Carlo en Irene mij leuke mensen.
Nou, dat zijn ze ook. Ik heb ze maar heel even gezien (tijdens het turbogesprek aan de tafel), en heb geruime tijd in superongezellige ruimtes in een betonnen studio zitten wachten. Gelukkig heb ik mijn Sudoku-verslaving, zodat de tijd altijd wel vliegt, maar als ik een warm, gezellig programma zou moeten maken in deze onaangename van elk daglicht verstoken omgeving (Mediapark geheten), mijlenver van het echte leven, zou ik daar niet in slagen. Je wordt in een rare kamer gezet met een plastic bekertje koffie en geen asbak (door allerliefste gastvrouwen trouwens), daar ga je een tijdje in je eentje sudoku-en, dan mag je naar de schmink (altijd een half uurtje gezellig), dan mag je weer in een andere kwasi-gezellige kamer sudoku-en. Intussen hoor je een uitzinnig publiek eindeloos juichen en klappen, dat is repetitie-applaus. Het publiek is maar honderdkoppig, maar op de televisie lijkt het eindeloos, maar dit terzijde. En voor het hele seizoen is de publieke tribune al volgeboekt, wat drijft mensen toch om uren in zo'n studio ver van huis te gaan zitten joelen en klappen? Dit ook terzijde.
Dan zet de gastvrouw of de jou behandelende redacteur je achter een bordkartonnen draaideur waar je doorheen moet als je je naam hoort noemen door Irene. Dan flitst een gesprekje voorbij waarin je foute dingen zegt waar je vast en zeker spijt van krijgt en dan mag je weer sudoku-en in een kamer ('the green room' genoemd).
Aan het eind van het programma (ik zat aan het begin, dus anderhalf uur later) zouden 2 acteurs uit mijn favoriete serie 24 te gast zijn en ik mocht daarbij zitten. Maar mijn sudokus raakten op, het wachten was dodelijk saai in mijn eentje, dus ik ben (sorry Carlo, Irene en Vincent de kok, die speciaal voor mij iets zonder suiker kookte) maar naar huis gereden. Nooit de 24-acteurs gezien, maar wel zeker geweten dat, mocht ik ooit nog iets te doen krijgen op de televisie, dat dat nooit in het 'kloppend hart' van de Nederlandse omroep, het MEDIAPARK, zou mogen worden opgenomen.
Het is een godswonder dat daar nog programmas vandaan komen die enig animo suggereren, want dat zogenaamde park doodt elke inspiratie. Normaal gesproken.
Lang voor het eind van het programma reed ik, me toch wel een beetje schuldig voelend omdat ik het strijdtoneel te vroeg verlaten had, bijgelicht door een bloedrode, ondergaande zon over de prachtige Loosdrechtse weg naar Amsterdam en voelde ik me gelukkig.
