Ik kwam vanavond thuis na een zware (werk-)avond en zapte gewoontegetrouw en moe even de tv aan. Viel in Pauw & Witteman. Ik had alras spijt, want wat een misselijk makend optreden van onze MP JP!
Wat een hypocriet gekwijl over zijn nieuwe boek waarin hij kennelijk brieven heeft geschreven aan mensen die hem ter harte gaan. Een zorgvuldig uitgekozen opportunistische canon van mensen waarover hij in deze verkiezingstijd wat slijmteksten kan uitspreken. De heren (DIs, Ali, Pauw & Witteman) bleven beleefd aan tafel, al deed Ali zijn voorspelbare best (veel je en jij en quasi-vrijmoedig) en was Adriaan van Dis nog wel chique-kritisch ("de elite komt er bekaaid af"), maar in feiite was het een nare populistische gristelijke verkiezingsriedel van Balkenende. Met als dieptepunt het praatje over dochter Amélie en haar klas.
Het mondje bleef lachen, het stemmetje bleef glijden en ik bleef kokhalzen.