Een vriendin van mij is getrouwd met een jongen uit Oezbekistan. Ze hebben een zoontje van twee maanden. Zij werkt in Moskou en hij is een jonge ondernemer, uit goede familie in Oezbekistan. Ze willen in Nederland gaan wonen, zij heeft een baan bij het ministerie van Defensie (ze spreekt de slavische talen vloeiend), hij wil zich hier proberen ondernemen te zijn. Momenteel zit hij op de verplichte inburgeringscursus, leert er o.a. Nederlands. Dat gaat overigens heel goed.
Hij is een leuke jongen, woont nu een paar maanden bij zijn schoonouders in Amsterdam-Zuid vanwege het huwelijk, de cursus en de bevalling (willekeurige volgorde). Maar waar hij tegenop loopt (en door hem wij allemaal van horen zeggen) is de constante en structurele discriminatie in dit land. Overal moet hij zijn paspoort laten zien (b.v. bij de ingang van Albert Heijn), afspraken met mensen die hij nodig heeft om eventueel een zaak op te zetten worden meerdere malen niet nagekomen, hij wordt geschoffeerd en uitgesproken onaangenaam behandeld. In Oezbekistan behoort zijn familie tot de elite, hij heeft gestudeerd (doet er allemaal eigenlijk niks toe), maar vanwege het onaangename politieke klimaat daar en in Rusland wil hij liever met vrouw en kind hier leven. Wilde. Want tot onze grote gêne wordt het dagelijks leven hem hier zeer moeilijk gemaakt. Elke dag overkomt hem een discriminerende confrontatie, elke dag moet hij zijn woede bedwingen en beleefd blijven. Zijn schoonouders adviseren hem om ALTIJD te reageren, het niet over zijn kant te laten gaan, maar wij hebben allemaal makkelijk praten: ons overkomt het niet.
Maar nu, ineens, door die aardige jongen uit Oezbekistan waarop hun dochter verliefd is, komt het zelfs in Amsterdam-Zuid dichtbij. Daardoor realiseerde ik me ineens hoe wit mijn leven is. En hoe beschut.