Mijn e-vriend, leraar Nederlands in Kazachstan, schreef me vanochtend (maandag-) het volgende opwekkende bericht:

ik word vanmorgen wakker met het bericht over de baby die dreigt te worden
uitgezet.
Ik zat net aan de koffie, en dat fameuze voorbeeldzinnetje schoot me te
binnen: "Hier zet men koffie en over."
Daar kunnen we nu van maken: "Hier zet men koffie en over en uit." Misschien dat JP dat als slogan kan gebruiken, in plaats van zijn VOC-gewauwel.
Natuurlijk zal het in dit geval zo'n vaart niet lopen, natuurlijk mag die baby blijven. (?)
De IND, met de regelgeving in de hand, knoeit er vrolijk op los. Zijn het computers of onmenselijke ambtenaren die daar het werk doen? Een van mijn leerlingen, die al negen maanden wacht op hereniging met haar man in Rotterdam, heeft een aanzienlijk langere papierwinkel-lijdensweg af moeten leggen, omdat de IND haar dossier naar de onderkant van de stapel had geschoven, of gewoon even niet kon vinden. Dat, terwijl ze hier werkeloos haar tijd zit door brengen. (Met Nederlands leren, dat dan weer wel! En hoe!)
Zij en haar man durven de IND niet aan te vallen, want de angst voor bureaucratie en de macht van de stempelzetters, die zij zo goed kent uit het Sovjet-tijdperk, laait weer helemaal op.
Pas als ze haar documenten heeft, zal ze iets durven zeggen.
Ik schaam me soms zo diep voor Nederland, dat ik eigenlijk niks meer kan zeggen tegen haar.
Ik heb mezelf voorgenomen om eens op zoek te gaan naar die regelgeving over
immigratie en naturalisatie. En als we, na de komende verkiezingen, een regering hebben die niet alleen de wet, maar ook de geest van de wet begrijpt, dan horen dit soort beschamende praktijken hopelijk tot het
verleden.