Nog één film morgenochtend (zondag 3 december) en dan zit het IDFA (Documentaire Festival) erop voor mij.
Totaal gejetlagd van zoveel films, waarbij je per film in een andere cultuur dondert. Van een moordzaak in Iran, via permanent dronken Tokkie-Russen op een camping aan de Zwarte Zee, naar een 6 uur durende zoektocht van een 42-jarige Amerikaanse intellectuele filmmaakster die wil uitzoeken wat ze toch eigenlijk nog wil in haar leven qua man en/of kind. Zo divers is het. Ik heb ongeveer 25 films gezien.
Lang niet alle films zijn goed, maar zelfs als ze slecht zijn zijn ze toch nog echt, dus je steekt er altijd wat van op. Of je kan er heerlijk bij slapen. Vanavond zag ik een film over de Canadese zanger Leonard Cohen, die ik vreselijk vond (anderen vonden hem PRACHTIG). Een ode aan de oude meester door een respectabel aantal zangers en zangeressen van grote naam en faam (o.a. Bono van U2), door middel van een concert, gelardeerd met interviews met Cohen. Ik vond het slome muziek en een heiligverklaring.
De mooiste film tot nu toe vond ik de film When the levees broke, van Spike Lee. Vier uur over de Katrina-ramp in New Orleans en de nasleep ervan voor de slachtoffers. Maar de prijswinnende films heb ik toevallig niet gezien. En al met al heb ik fantastische films gezien en heb ik heerlijk geslapen bij weer andere films, waarvan de makers volgens mij te verliefd waren op hun materiaal om ze bij de montage drastisch te bekorten. Dan monteer ik zelf door mijn ogen dicht te doen.