Bij het voorbereiden van een interview met Claudia de Breij (Kunststof, woensdagavond 25 april, Radio 1, 19 uur) stuitte ik in de knipselmap (research!!) op een uitspraak van haar in de rubriek Stijlboek van TV-Magazine. Dat zijn wekelijkse interviews over smaak, stijl, voorkeuren en afkeren. Claudia zei iets verstandigs over Madonna en het boek Sex. "Als vijftien, estienjarige heb ik ook haar boek Sex gekocht. Op een regenachtige zondagmiddag blader ik het nog wel eens door. Als je naar een tankstation gaat, staan er hele schappen vol naakte wijven die er geen cent mee verdiend hebben en geen zeggenschap hadden over hoe ze op de foto kwamen. Hier is iemand die een boek heeft gemaakt waarmee ze zegt: 'Kijk eens hoe mooi ik ben, kijk eens hoe lekker ik ben ik ik cash ondertussen ook maar even.' Daar stond iedereen dan ineens van op zijn achterste benen, Het is een heel relevant boek, dat wordt nog wel eens onderschat."
Dit viel bij mij, in mijn aandacht voor de discussie over het nieuwe feminisme, Stout, porno of niet, Ariel Levy, in zeer goede aarde.

Warm verdriet.

Zonder mijn geleidehond ben ik een beetje verdwaald in mijn eigen huis, mijn eigen straat, mijn eigen leven. Alhoewel ik beter weet blijf ik Ollie zoeken in Felipes werkkamer, op het achterbalkon waar hij tussen de middag zo graag in de zon lag, ik kijk bij de bosjes op het plein.
Dat ik in een vreemde staat verkeer tussen realiteit en ontkenning merkte ik vanochtend toen ik me er nog net op tijd van kon weerhouden om op de deur te kloppen van de benedenburen, ik had hen willen vragen of ik hun labrador mocht uitlaten, een klein blokje om maar, net genoeg om zijn vacht onder mijn hand te voelen en hem even achter zijn oor te kriebelen.
Nog steeds zie ik Ollie parmantig voor me uit tippelen, mijn arm doet nog pijn van zijn getrek aan de lijn naar links wanneer ik naar rechts wil, in de keuken stap ik bijna op de waterbak die er al sinds maandag niet meer is. Om half drie sta ik op vanachter mijn computer en loop naar de zitkamer, ik kijk stiekem op het achterbalkon waar hij vier dagen geleden nog in de zon lag.
Het is fantoompijn, mijn neuronen hebben nog geen nieuw circuit aangelegd dat beter past bij de werkelijkheid van nu.
En toch voel ik naast de steek van die nog steeds zo onverwachte leegte ook een enorm gevoel van dankbaarheid om wie Ollie was en het heerlijke leven dat hij heeft gehad en wij met hem.
In huis loop ik te zoeken naar dat wat ik alleen nog in mijn gedachten kan vinden. Maar het is goed zo, ‘tussen mijn oren’ is een veilige plek, daar loopt Ollie niet weg, mits de episode van vijf jaar geleden toen mijn hele hoofd lek was geprikt zich niet herhaalt.
Ollie trippelt over het parket van mijn gedachten en net zoals toen hij zich vorige week tegen me aan vlijde en me parmantig aankeek kan ik ook nu een glimlach niet onderdrukken.

Warm verdriet, ik kan me geen mooiere erfenis wensen!

Han Nefkens

Mijn vriend Han Nefkens in Barcelona (lang niks van gepost, sorry) treurt over het overlijden van zijn hond. Lees maar.



Gisterochtend is Ollie in de armen van F., de plek waar hij het liefste was vredig ingeslapen. De afgelopen dagen kon hij zijn eten niet meer binnen houden, de dokter constateerde gisteren dat zijn kanker in korte tijd was uitgezaaid naar zijn ingewanden. Met medicijnen zou zijn leven nog een dag of vier, vijf te rekken zijn geweest maar we wisten toen dat we hem moesten loslaten.
Het gebeurde snel, Ollie keek ons vragend aan maar nog voor de dokter de inhoud van de eerste injectie had leeggespoten zakte hij weg. Een kwartier daarna had ook de tweede spuit zijn effect en was het leven van onze Ollie voorbij.
De dokter vroeg of we nog wat langer bij hem wilde blijven maar we hadden al afscheid genomen. Of, merkten we toen we een paar minuten later verdwaasd buiten stonden, voorgoed afscheid nemen kun je niet. Een maand geleden hoorden we dat Ollie kanker had, we vroegen toen alleen nog maar het Paasweekend, dat kregen we en het weekend daarna en het weekend daarop maar nog heb ik het gevoel dat ik nog zo graag één keer met hem naar het park zou willen. Zelfs een laatste keer houdt de belofte van leven in, een valse belofte maar zo oneindig veel beter dan het definitieve nooit meer.
Thuis vroeg F. onze hulp Ollies spullen in plastic zakken te doen en uit het zicht op te bergen. Ik griste de teddybeer die nog zo naar Ollie ruikt uit zijn mand en verstopte hem in de onderste la van mijn bureau.
Ik kocht rozen en zette die neer op de plek waar Ollie’s mand stond, twintig zijn het er maar het hadden er tweeduizend moeten zijn.
Terwijl F. naar zijn werkplaats ging beantwoordde ik mails. Wat ik precies schreef weet ik niet meer, ik was bezig met iets anders en dat hielp. Maar toen het rond een uur of zeven tijd was voor onze avondwandeling hield ook ik het thuis niet meer uit. Buiten deed echter evenveel pijn als binnen, op iedere plek zag ik Ollie; de bomen voor de bioscoop op calle Floridablanca die hij altijd uitgebreid besnuffelde, de hoek van Sepulveda en Viladomat waar hij steevast tegen de muur van de wijnhandel een plas deed, de bosjes bij de Gran Via die hij als laatste bewaarde om zijn behoefte te doen, ik was nergens meer veilig.
Ik moest een doel hebben en besloot naar de reform winkel te gaan aan het eind van Ronda Universitat waar we iedere woensdag müsli en groene thee haalden. Ik wandelde snel, alsof ik wilde wegrennen van de straten waar ik honderden keren had gelopen in de laatste negen en een half jaar, honderden keren maar zelden zonder Ollie.
Buiten adem kwam ik aan in de winkel waar het meisje met het lange zwarte haar en de groene ogen het pak met müsli al van de schappen had gehaald. Pas toen ik de twee euro en vijfendertig cent op de toonbank wilde leggen merkte ik dat ik Ollie’s riem in mijn handen had geklemd.
Ze zeggen dat alles went maar dat kan ik nu nog niet geloven.

Dit zijn de kaplaarzen van Johan Cruijff die hij vermoedelijk heeft aangehad als hij in zijn tuin in Vinkeveen werkte. Zeker is het niet, want hoe Matthijs van Nieuwkerk ook keek en rook, er waren geen echte sporen meer van de Heilige Held.
Want hij is nu definitief heilig verklaard, bijna zestig (eigenlijk ook een leeftijd van niks, maar goed) en goed voor een unieke gezamenlijke inspanning op Nederland 3 die leidde tot een fijne thema-avond. Vooral natuurlijk de unieke beelden van "dansen met de bal", voetbal zoals voetbal ooit bedoeld was. Schoonheid, intelligentie, creativiteit, spanning. Johan Cruijff de voetballer dus.
Toen Matthijs van Nieuwkerk de laarzen met van eerbied trillende vingers in het HS-museum bijzette en eraan rook, rook ik in gedachten mee.

Gisteren postte ik een prachtig werk van een favoriete kunstenares van mij, Hinke Scheuders.
Ze mailde me dat het meisje (zijzelf) niet helemaal geborduurd is maar dat ze "genaaide/geborduurde kledingstukken en objecten op ware grootte" draagt. Overigens is haar werk binnenkort op de KunstRai te zien.
Nog even wat nieuw en ouder werk.

alleen: ik heb het weer even heel erg druk.
Met Sterren en portretschilderaars (Sterren op het doek, wacht tot juli, dan kunnen jullie acht afleveringen van een echt leuk programma zien...), met schrijven, hier, daar, overal, behalve op mijn weblog, met tijdrovende privébesognes, met, zoals deze avond, in de jury van het Festival van de Afgewezen Film zitten (zaterdag 21 en zondag 22 april nog in het Betty Asfalt Complex in Amsterdam, aanrader!), affijn, niks te klagen, nergens tijd voor, heel erg prettig voor een AOW-stertje.
Ik wou even een hartgrondig Hoera doen voor de TV van Willemijn (zie mijn link), die nu is doorgedrongen tot NRC/Handelsblad, vorige week zaterdag stond een papieren versie van deze supersite in de kwaliteitskrant, Leven &cetera. Had allang moeten gebeuren, laten we hopen dat dit een wekelijkse rubriek wordt.
ZEGT HET VOORT! Het is natuurlijk een poor men's blog, van papier, wij, doorgewinterde Willemijnstvlezers kijken daar eigenlijk op neer. Maar voor de digibeten van NRC is het toch leuk. (overigens zie ik dat de teksten moeilijk te lezen zijn, maar dat is voor jullie geen probleem: jullie kennen Willemijns posts natuurlijk allang!)



En de door mij bewonderde Hinke Schreuders heeft een tentoonstelling in Londen, waar ik natuurlijk niet naar toe kan, maar waar ik wel een uitnodiging voor kreeg. Kijk nou toch eens hoe prachtig ze borduurt, want dit meisje is met ragfijne borduurzijde en een piepdun naaldje door de vingertjes van Hinke gemaakt!

eigenlijk stelt die hele Holleeder niks voor. Als hij op afstand met zijn afgeperste en witgewassen centen moordenaars kan inhuren om zijn vieze zaakjes "op te lossen of af te ronden", als hij zijn gemanicuurde handen "schoon" kan houden, dan lijkt het een hele piet, maar echt afzien, zelf slachtoffer zijn van een (zachte) vorm van geweld - isolement, eenzame opsluiting, slaapgebrek, stress - dan stijgt zijn bloeddruk.
Met zo'n lul win je geen oorlog.

een lekker oud feministisch vuurtje ging weer branden in het Paaszonnetje, toen ik in Volkskrant Magazine net het interview las met Heleen Mees, 39 jaar oud, econome en juriste, adviseur Europese Zaken bij Ernst & Young in New York, columniste van NRC/Handelsblad, oprichtster Women on Top. Powerfeministe van de nieuwe stempel. Een geluid waar ik, oude tuinbroekfeministe van een vorig uur, op zat te wachten.
Weg met het deeltijdfeminisme heet haar boek, dat 24 april verschijnt.
En ze blaast in het interview een eind in de rondte naar vrouwen die wel alles willen wat het leven bij ze in de wieg heeft gelegd, maar als dat teveel moeite kost, van alles een beetje. Beetje werken, beetje moederen, beetje knuffelen, beetje emanciperen. Niet te ambitieus, niet te strijdlustig, niet te onwelgevallig voor je (mannelijke) omgeving. En dus in niks een top bereiken en dat wijten aan een glazen plafond, dat ze zelf dankbaar in stand houden. Of dat ze in elk geval niet met alle kracht die in ze is aan diggelen proberen te slaan (dit zijn mijn woorden).
Heleen Mees heeft zin om te provoceren, te vechten, het adadium niet-lullen-maar-poetsen (Jan Schaefer) nu eens op vrouwen toe te passen. Niet voor niks is New York haar droomplaats om te leven.
Haar gespierde levenshouding schrikt mannen nogal eens af, wat ze jammer vindt. Want behalve als powergirl wil ze ook gezien worden: "...als iemand die begeert en begeerd wordt. Dat zijn delen van mij waarvan ik niet snap dat ze afbreuk doen aan mijn denkend vermogen."
Ik realiseerde me, toen ik het interview in VM las, dat ik haar laatst in een heilloos tv-debatje had gezien met Beatrijs Smulders, de zaken-vroedvrouw die o.m. stelt dat vrouwen een jaar moederschapsverlof moeten hebben na de bevalling, om de band tussen moeder en kind te bestendigen. Mees was daar woedend over (welke werkgever wil een vrouwelijke werknemer die er een JAAR tussenuit gaat en wie wil nou een naar onproductief zijn in het arbeidsproces! En moeten mannen er dan ook een jaar tussenuit voor de broodnodige bandbestendiging met het kind?) en probeerde haar punt te scoren. Ze deed dat op de een of andere manier niet vaardig genoeg: ik was niet overtuigd. Ook niet van Smulders' idee trouwens, dat leek me grote nonsens.
Nu ik Heleen Mees lees, snap ik het beter. Had natuurlijk ook gekund als ik haar columns in NRC gelezen had, maar je kan wel gek worden van al die letters in al die kranten....
Ik ga haar boekje, dat 24 april verschijnt, zeker kopen ("Weg met het deeltijdfeminisme! Nieuw Amsterdam, € 9,95). Tijd voor een nieuwe strijdgarderobe, de oude was toch al versleten.

met dank aan mijn Portugese connectie HvR

Wat gaan we toch eigenlijk allemaal onbeschoft om met Johan Cruijff. Ik was aanwezig bij de presentatie van drie (!) boeken ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag, over een paar weken. Batterijen tv- en fotocamera's, dringende journalisten, wij mochten als "auteurs" van verhalen voor het boek "Mijn Johan Cruijff" met hem op de foto. Hij was vriendelijk, geduldig, aardig. Nu lees ik een zuur stukje in de krant dat hij geen zin had om 1947 x zijn handtekening te zetten in een boek dat ter gelegenheid van die verjaardag in een speciale oplage van 1947 (zijn geboortejaar) uitkomt. Terwijl de opbrengst van dit peperdure boek (een biografie) toch voor het goede doel, de Johan Cruijff Foundation is, moppert de uitgever Mattie Verkamman.
Ongelooflijk. 1947 x je handtekening zetten. Alsof je niet al genoeg doet voor die foundation, als JC zijnde! Ze lijken wel gek. Iedereen kletst maar over dat rare taalgebruik van hem, over dat hij nooit leest (niet waar), over dat hij te beroerd is om een paar dagen non stop zijn handtekening te zetten... Die man heeft zijn gewicht in goud allang verdiend. Niet alleen door goddelijk te voetballen en hypnotiserende commentaren op voetbalwedstrijden te leveren, maar ook door zich onvermoeibaar in te zetten voor kinderen die moeten sporten (de Johan Cruijff Foundation dus, de trapveldjes). Wat moet hij nog meer?
Laat hem genieten van zijn gezin, zijn kleinkinderen, laat hem een beetje rusten op de verdiende lauweren en LAAT HEM MET RUST, aasgieren aller landen.

Mijn lieve kleine held Ali Bouali (B. voor intimi) is op vredesmissie in Israël en Palestina. Stomverbaasd over wat hij er aantreft. Vooral de betonnen muur, onderdeel van de ruim 700 kilometer lange afscheidingsbarrière tussen Israël en de en de Israëlische nederzettingen en aan de andere kant de Palestijnse gebieden, noemde hij "het meest belachelijke" wat hij ooit heeft gezien.
Hij is er op uitnodiging van United Civilians for Peace (UPC) en de Nederlands-Palestijnse organisatie Tulips@Olives. Hij wil zich inzetten om het "ellendige" Arabisch-Israëlische conflict te helpen oplossen. Op zijn eigen onbevangen, glasheldere manier, die zijn fans, Marokkaanse en Nederlandse jongeren (en ouderen) misschien zal aanspreken.
Wat de zin is van zijn missie? Zich informeren. Begrip krijgen voor beide kanten. Doorvertellen wat hij er gezien en meegemaakt heeft. Praten met Israëliërs en Palestijnen. Vertellen dat er honderden vredesgroepen aan beide zijden zijn die niks liever willen dan vrede. Die samenwerken. Doorvertellen dat de meeste Palestijnen en de meeste Israëliërs vrede willen.
Hij is diep onder de indruk en we zullen er zeker nog van horen.
Jammer dat ik hem heb geïnterviewd (voor Linda) toen er van deze reis nog geen sprake was.
Ik had het graag allemaal uit zijn mond opgetekend.
Want wat er uit die mond komt, dat snijdt hout en doet er toe.

Mag ik iedereen die mijn blog graag leest aanraden om naar de voorstelling van cabaretier Micha Wertheim te gaan? Hij speelt in alle deprimerende zalen van alle deprimerende plekken in dit deprimerende land. Maar hij verzoent je met je deprimerende lot. Hij is heel geestig en spannend en aantrekkelijk om naar te kijken, maar dat is een kwestie van smaak. Ik zou er heel trots op zijn als hij familie van me was, maar ik ken hem niet eens. En vanavond, na de voorstelling, vond ik dat een beetje jammer. Terwijl ik eigenlijk al veel te veel mensen ken...
Wertheim voor gevorderden heet het programma. Als je houdt van - ik noem maar een paar zijstraten - Woody Allen en/of Arnon Grünberg kan je het er bij Micha Wertheim ook op wagen. Meer zeg ik niet.

ps: als je zijn website opzoekt, erger je dan niet aan de talloze taal- en spelfouten: hij is ofwel dislectisch of hij heeft op de montessorischool Nederlands geleerd. En dan ben je geëxcuseerd.

Het kan mij eigenlijk geen bal schelen dat Holleeder misselijk en duizelig wordt van het heen en weer rijden naar de rechtbank. Net goed, het zal wel niet horen in onze rechtsstaat, maar ik word al weken misselijk van de strontbak ingewikkelde strapatsen van die topcriminelen die over ons wordt uitgestort. Kidnappen, gijzelen, witwassen, snuiven (liefst op Curaçao, lekker warm), met vastgoed speculeren, laten moorden, roven, elkaars vrouwen inpikken of erin handelen, afpersen, levens bedreigen, ik kan het niet eens allemaal bedenken. Ik krijg zo'n truttige woede-opvlieger als ik me realiseer dat ikzelf niet eens durf te rijden zonder achterlicht, mijn belasting op tijd betaal, nooit fraudeer met een uitkering, boetes voor 5 kilometer te hard-binnen-de-bebouwde-kom meteen voldoe, schijterig op m'n beurt wacht in de winkels en nog zowat gedragsregels in acht neem die saai en irritant zijn, maar die nou eenmaal zijn afgesproken. Misschien zou ik deep down ook wel misdadig, lustobject voor topcriminelen of feestelijke cokesnuifster op Curaçao willen zijn, maar ik ben zo nou eenmaal niet gebakken. Ik ben een keurig vrouwtje dat nog te schijterig is om ...
Ach wat, ik ga nu gewoon een liedje van Stef Bos, die ik vanmiddag prachtig hoorde zingen bij Mooi! Weer de Leeuw, downloaden. Mag niet, is diefstal (van Stef Bos nog wel, in dit geval), maar een beetje crimineel mag ik toch wel eventjes zijn?
Ik ga maandag wel naar de winkel om een hele CD van Stef Bos te kopen.

Hey,

Hebben jullie al een dubbel paspoort?

met dank aan MM

Lieve loglezers,
het spijt me dat ik zo lang niks van me heb laten horen. Niet dat ik niks beleef, maar af en toe is het alsof ik met mijn ouwe botten in een achtbaan zit, zo druk is het. Natuurlijk met de opnames voor het tv-programma Sterren op het doek (BN-er wordt geportretteerd door drie professionele portretschilders en mag, 2 weken na het poseren, het portret dat haar/hem het best bevalt, houden), die erg leuk, maar vermoeiend zijn. Het wordt volgens mij een heel leuk programma (en dat zeg ik niet gauw over een programma waar ik zelf bij betrokken ben), het wordt pas in juli en augustus uitgezonden, 8 woensdagen, Nederland 2, om plm. 21 uur. De BBC zendt de oorspronkelijke versie nu weer uit, elke zondagavond om 18.30 uur op BBC 2. Starportraits heet het.
We hebben de "sterren" Frits Bolkestein, Monique v.d. Ven, Angela Groothuizen en Albert Verlinde opgenomen. Er volgen nog vier gasten, met steeds 3 andere portretschilders.

Verder was ik gisteren bij een prachtige uitvoering van de Matthäus Passion, in Naarden, waarbij ik traantjes heb gelaten omdat het zo helder en mooi en aangrijpend was. De uitvoering van de Nederlandse Bach Vereniging. Ik ben in zoverre gelovig dat ik elk jaar probeer een Matthäus Passion bij te wonen en te treuren om dat verschrikkelijke verhaal op die hemelse muziek.

Dat was gisteren, woensdag. Een paar uur voor Jezus' kruisiging had ik al 3 spontane zoenen gekregen van God Johan Cruijff, bij de presentatie van één van de stroom boeken omdat Hij 60 jaar gaat worden. De presentatie van (o.a.) het boek Mijn Johan Cruijff, waar ik een hoofdstukje in heb geschreven, leek meer op een persconferentie van George Bush of Bram Moszkowicz ofzo. Batterijen camera's met de bijbehorende journalisten, terwijl, zeg nou zelf, wat stelt het allemaal voor, een geweldige voetballer en aardige man wordt 60 en neemt een paar boeken in ontvangst... Toen ik hem vroeg Wat ga je eigenlijk doen met je echte verjaardag, zei hij Lekker gezellig eten met de familie, de kinderen, kleinkinderen...
Maar goed, mijn stuk ging over het eerste interview dat Johan had in een "echte krant" (het Parool) met een "echte journaliste" (ik, jongste bediende toen onder Herman Stok) en dat we samen op zijn verzoek op mijn krant hebben rondgelopen en een broodje hebben gegeten. Hij herinnert zich dat nog altijd, vandaar die zoenen (om van mij maar te zwijgen!). Hij was op weg naar de top bij Ajax maar werkte nog voor zijn middenstandsdiploma bij een textielfirma, het zal zo'n 42 jaar geleden zijn.

Verder: de afknapper van de week: Jan Marijnissen, die zich meent te moeten mengen in het onfrisse debat over de dubbele paspoorten. Hij probeert nu de schade te beperken door te zeggen dat hij helemaal niet wil zeggen dat iemand een paspoort moet inleveren, maar dat hij een dikke extra plus geeft aan iemand die dat wel doet. Jaja, en dus een dikke extra min aan iemand die dat NIET doet. Raar gedraaikont en naar standpunt.

Film Das Leben der Anderen gezien. Geweldig verhaal, beetje nadrukkelijke, houterige film, vond ik.
Voor het radioprogramma Opium leuk boek gelezen van Vonne van der Meer: Take 7. Fantasierijk, tot nadenken stemmend, geestig en heel goed geschreven. Onthutsende tentoonstelling in Foam (fotomuseum Amsterdam) van James Nachtwey: Testimony. Getuigenis van verschrikkingen van oorlogen.

Nou ja, ik zal de draad weer oppakken, ik heb even adempauze van de Sterren en de Doeken, maar ik moet natuurlijk ook wel weer een eigen boek schrijven. Als je daar eenmaal mee begonnen bent, laat het schrijfvirus je niet meer los, merk ik. Het zit erin, het moet eruit, net als een kind. Of het nou helemaal slaagt of niet, het moet gewoon even. Dus als ik weer een tijdje weg blijf is het daarom.