Wat zag ik vannacht (in de herhaling) een geweldig leuk (natuurlijk turbo-kort) gesprek tussen Matthijs van Nieuwkerk en regisseur Rudolf Spoor over de legendarische maanlanding van Neil Armstrong (Apollo II, VS) op 20 juli 1969. Hij, Rudolf Spoor, die als finale van zijn grootse loopbaan het huwelijk van Maxima en Willem-Alexander regisseerde, had als première van deze loopbaan de maanlanding te doen. Hij had, omdat er geen actuele beelden van de landing waren, een kleine Apollo nageknutseld, met fake-rook en een zandbak filmde hij een fake-maanlanding in de studio bij de geluiden vanuit NASA, het publiekje in de studio zat vol spanning te kijken en applaudisseerde enthousiast toen het ding rokend op het zand (zeg maar de maan) landde.
Ik werd die avond, voorafgaande aan de landing, 30 jaar. We hadden vrienden en vriendinnen op bezoek, in onze slaapkamer stond een kleine zwart-wit televisie en ik herinner me dat we tot diep in de nacht (3 uur was de landing) ademloos naar de eerste man op de maan, Neil Armstrong dus, hebben zitten kijken.
Tijdens het feestelijke Matthijs-gesprek dacht ik aan die club vrienden op ons bed en aan die kleine zwart-wit-televisie en aan ons gejuich toen dat dingetje van Rudolf Spoor in het zandbakje landde.