Lang heb ik het tegengehouden, het digitale tv-kastje van UPC.
Het werd gratis thuis bezorgd. Teruggestuurd.
Het lag op het postkantoor. Niet meegenomen.
De ervaringen van mensen in mijn omgeving waren niet onverdeeld positief. Het ding deed het niet, je andere apparaten er omheen deden het niet, je had geen of verkrummeld beeld. Kinderschoenen dus.
Tot de geluiden veranderden bij mijn vrienden.
Er waren documentaires. Kunstprogramma's. Live beelden uit de Tweede Kamer. Oude geschiedenisseries. Herhalingen van nieuwe programma's.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik ben digitaal aangekoppeld.
En leuk dat ik het vind!
Bijvoorbeeld: prachtige documentaire gezien van Cherry Duyns (met Jeroen Brouwers). Interviews van Ischa Meijer (b.v. met Annemarie Grewel, prof. De Levita). De Bezetting (wat een tut-serie), oud interview met Van Agt, Uren van de Wolf, zelfs een oud stuk Plantage zag ik voorbij komen, evenals Zeeman met Boeken, Kunstmest, documentaire over Tsypkin van Saskia van Schaik.
Het is voor mij (maar dat is voor iedereen verschillend) enerzijds volop genieten van heel veel mooie programma's van ooit, anderzijds verdriet omdat je alles kan herhalen, maar er ook nieuwe prachtprogramma's gemaakt moeten worden. En dat wordt toch steeds schaarser.
Digitale televisie is leuk, maar een beetje behelpen is het wel.