Erg veel lezers van mijn blog schrijven me dat ik het plaatje van mijzelf met de zak snoep moet weghalen. Ik zie er niet meer zo uit, ik ben wat dunner en dan klopt het plaatje niet meer.
Ik heb het al vaker gezegd: ik ben gehecht aan deze tekening. Ik zie hem graag (opdat wij niet vergeten) en in mijn binnenste klopt hij nog helemaal.
Nu is er een tentoonstelling van tekeningen van Paul van der Steen ("Steen"), o.a. die hij maakte bij de interviews van Cisca Dresselhuys in Opzij (Langs de feministische meetlat). In het Historisch Museum in Rotterdam.
En ruim honderd portretten die Steen maakte van beroemde Nederlandse mannen zijn aangekocht door de Stichting Atlas van Stolk.
Ik weet niet wat dat betekent, of er ooit een boek van komt ofzo, maar ik weet wel dat de mijne er niet bij zit, ik ben immers geen beroemde Nederlandse man.
Maar ik ben enorm trots op mijn tekening.
En ik vind dat hij niet onderdoet voor de exemplaren die ik uit het Parool knipte.
Alhoewel, die van Adriaan van Dis is wel heel erg supermooi.
Maar aan Adriaan kan ik in veel opzichten niet tippen.