Er was onlangs een film in de bioscoop: The devil wears Prada.
Ik geloof (van horen zeggen) dat de titel beter was dan de film: de titel is prachtig.
Ik denk nu steeds De duivel is een man met een zachte g en geblondeerd haar.
De duivel is de politiek binnengeslopen op kousenvoeten, wie had dat gedacht ooit, toen hij in de VVD-fractie aanschoof?
De vuilpraat die er nu uitkomt drijft mij tot grote drift.
Het gelul over twijfelachtige loyaliteit, dubbele paspoorten, tsunami van moslims.
Ik heb het al eens eerder gezegd: zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten.
Wie op het idiote idee komt dat mensen met wortels elders, daaraan gekoppeld het rijke bezit van twee paspoorten en een betrouwbare carrière in hun nieuwe vaderland problemen hebben met hun loyaliteit, deugt zelf niet. We zijn niet in oorlog, we zijn niet bezet, hoezo problemen met loyaliteit?
Griezelpraat.
Gisteren was er ook al zo'n onfris gedoe over het eventuele ereburgerschap van Anne Frank in de Verenigde Staten.
Anne Frank was (evenals tal van immigranten voor de oorlog) statenloos, omdat Nederland ook toen bekrompen, hardvochtig en dodelijk formalistisch was ten opzichte van mensen die van elders kwamen en hier hun leven trachtten te redden.
In dit land waar TOEN relatief de meeste joden zijn weggevoerd om vermoord te worden, mede omdat de keurige Nederlanders voor het grootste deel dit lieten gebeuren, heerst NU precies dezelfde mentaliteit.
Zelfs het zogenaamde keurige Nederlands Instituut voor Oorlogs Documentatie (NIOD) blaast nu schijnheilig mee over het "Nederlanderschap" van Anne Frank en het "opportunisme" van Amerika om nu Anne Frank te eren.
Ik kots van dit land, waarin Wilders inmiddels misschien meer steun heeft dan bij de laatste verkiezingen.
Wat is er toch mis hier, één van de welvarendste en "gelukkigste" landen ter wereld?