Ooit, zo'n jaar of 35 jaar geleden, heb ik een paar jaar gewerkt bij een onderwijsvernieuwingsproject in Amsterdam. Onder de inspirerende leiding van dr. Co van Calcar werd geprobeerd het onderwijs in wijken, aan scholen met veel arbeiderskinderen (nu zeggen we "zwarte scholen", maar die scholen waren nog spierwit, en toch problematisch) te vernieuwen. Zodat alle kinderen, ook die niet met gouden lepels in de mond en goede boeken in de ouderlijke boekenkasten waren geboren, er profijt van zouden hebben.
Eén van de speerpunten van Van Calcars strijd was de CITO-toets, waar hij mordicus tegen was.
Je moet kinderen niet in een examentoestand van een paar dagen brandmerken voor hun verdere schoolleven, vond hij. Je moet de kinderen hun hele schooltijd door goed leren kennen, de kracht en de zwaktes van kinderen in kaart brengen en op grond daarvan moeten onderwijzers, met ouders en kinderen, de schoolkeuze bepalen. En het voortgezet onderwijs moet de CITO-toets niet als een soort toelatingsexamen beschouwen.
Het is nu dus bijna veertig jaar laten. En weer zitten kinderen te rillen en te beven omdat de uitslag van de CITO-toets deze week binnenkomt. Hebben ze het goed gemaakt? Mogen ze naar de school van hun keuze? Laat die school ze wel toe? En ze waren net grieperig, toen de CITO-toets gemaakt moest worden. En al die honderden multiple choice-vragen, daar waren ze nou net niet goed in...
Enfin, ook Co van Calcar zal zich wel weer omdraaien in zijn graf.
Zoals overleden voorvrouwen van de abortusstrijd zich omdraaien.
En voorvechters van euthanasie.
Het is woelig in de graven van de strijders voor goede zaken.