| |
reactie Cito-toets
Sybrand schrijft:
ook ik heb ooit de CITO-toets moeten doen, alleen had ik geen idéé dat het IETS HEEL ERG VRESELIJKS was. In 1978 waren scholen nog niet zo opgefokt dat ze kinderen dreigden, we hadden aan Sinterklaas en kornuit blijkbaar genoeg. Ook ouders waren nog niet zo cijfer- en succesbelust. Op een dag kwam de meester simpelweg met een stapel papieren en zei: "Er zijn wat sommetjes die ik jullie wil laten maken." Hij had er een of ander spel rondomheen gefabriekt. Twee dagen later kreeg ik een deel van de opdrachten wéér. Nu met een luciferdoosje erbij, waarop geschreven stond: "geduld en aandacht." Ik was die ochtend meer bezig met dat doosje, dan werkelijk met de opdrachten. Die deed ik er verbaasd zo'n beetje bij. Ik wist niets van mijn slechte opgaven van de eerste keer, ik had geen idéé van het VRESELIJKE dat mij boven het hoofd zou hangen. Ik zat alleen in een lokaal met een leeg doosje.
Geen zenuwen, geen gestresste ouders. Wel spelende en lachende kinderen op het schoolplein. En kinderen die nieuwsgierig kwamen vragen : "Wat zat er in dat doohoosje?" Tsja, dat wist ik ook niet zo goed. Deze weken denk ik weer mijn jaarlijkse mantra: is de CITO het probleem, of màken wij er met òns gezenuwpil een probleem van?
08 03 07 - 21:13
|
