Dit stukje is voor niemand leuk, behalve voor de hoofdrolspeelsters zelf.
Martine Bijl en ondergetekende waren vandaag actief op de Zin-beurs.
De wat?
De Zin-beurs, een mega-evenement (met omgekeerd evenredig aantal bezoekers), opgezet door het blad Zin (voor de iets oudere medemens), zes dagen lang (!) in de RAI in Amsterdam. Tot en met komend weekend.
Het was een Beschaafde Beurs, geen ordinaire graaibeurs, zoals de Huishoudbeurs of de Libelle Zomerweken, dat moet gezegd.
Maar het was wel het andere uiterste: veel te weinig bezoekers, slaapverwekkende atmosfeer door een te verantwoord tuttigheidsgehalte. Breien voor de Hartstichting, Nordic Walking en workshops oerdansen, dat werk.
Martine Bijl en ik schrijven allebei een column voor het sympathieke blad Zin (nog nooit ook maar één reactie op onze columns mogen ontvangen, maar goed) en daarom mocht ik haar interviewen op het gigantische mediaplein in het midden van de beurs. We deden het omdat we het leuk vonden om elkaar weer eens te zien (oude vrienden met te drukke levens). En we hadden er geen spijt van.
We hebben in jaren niet zo gelachen (de slappe lach heette dat vroeger).
We stonden middenop een groot paars podium (het mediaplein geheten), met rondom ons een haag welwillend publiek, dat vrijwel geen woord heeft opgevangen van onze pogingen tot gesprek. We verstonden elkaar trouwens ook niet, ondanks microfoons op onze wang. De geluidsinstallatie, de plek, de akoestiek, de hele situatie leidden alleen maar tot radeloze vragen, op schreeuwtoon door mij gesteld, en pogingen tot antwoord van Martine, die verzandden in lach-huilbuien mijnerzijds.
Het publiek stond naar ons te kijken als ganzen naar het weerlicht en na een half uur hield we het allemaal voor gezien: twee oudere Bekende Nederlandsen die en public de slappe lach hebben, hoe lang is dat leuk? De enige hout snijdende vraag uit het publiek was Wanneer komt het Zonnetje in huis terug? (antwoord: nooit).
Martine en ik waren uitgeput van het schreeuwen en het lachen, maar ik vond het een waardige invulling van de Internationale Vrouwendag. Verreweg de leukste ever, wat mij betreft.
Om deze dag te vierenhebben wij ons nog een Nordic Zitband laten aansmeren en een massage-trilkussen.
Een kleine fotoreportage hieronder.

Het publiek wacht gespannen op Het Interview


Het meest onverstaanbare interview van de eeuw (maar het leukste half uur, tevens)


Je kon ook Breien voor de Hartstichting: euro's in een vaas doen en dan mocht je 2 toertjes breien. Het liep als een stoomtrein.


Als je dit tuig aangordt heb je nooit meer last van je rug (en ondanks dat ik geen last heb, heb ik het toch aangeschaft!) Nordic zitten. Hoe gek kan je worden op zo'n beurs...


Hoogtepunt van meisjesflauwheid: op de foto met de bordkartonnen naamgever van de fluwelen glossy: FELDERHOF


Eind van het liedje:
2 dames, Nordisch zittend, kapot van de Zinbeurs