Wat zijn talkshows, zeker als ze een groot publiek moeten boeien, toch soms wreed.
Vanavond zag ik Pauw & Witteman. Veel vrouwen aan tafel, dat kwam goed uit op 8 maart, Internationale Vrouwendag. Maar er zat iets ingewikkelds in het gezelschap, en ik ben ervan overtuigd dat de presentatoren daar ook de hele tijd aan dachten.
Het eerste onderwerp was zeer aangrijpend: een meisje van 6 was met medewerking van de Nederlandse politie door haar Italiaanse vader van de Nederlandse moeder afgepakt, in een overvalsituatie. De moeder was al jaren gescheiden van de vader, had met het kind in een Blijf-van-m'n-lijf-huis gezeten (dan weet je al hoe laat het was) en dinsdagochtend was de moeder onverhoeds door Nederlandse politiemannen uit de auto gehaald, naar het politiebureau gebracht, het kind is met de vader meegegeven naar Italië, niks meer van gehoord. Juridisch ingewikkeld, menselijk onaanvaardbaar. Dit onderwerp greep iedereen aan tafel (en thuis ook neem ik aan) zeer aan. Maar ja, toen kwam de Zapservice. Toen kwam Karina Schaapman (politica, ex-prostituee, schrijfster) en toen kwam Sylvia Witteman, columniste van de Volkskrant, schrijfster. Erg geestig, er werd erg gelachen om haar pittige anecdotes over haar kinderen, net als in de krantenstukjes is ze erg leuk.
Maar al die tijd dacht ik Hoe zit de moeder van het ontvoerde meisje hier nu bij? Moet ze lachen of huilen. Denkt ze niet Ik stap op en ga weg, ik heb mijn ding hier gedaan en mijn pijn is te groot voor dit lacherige samenzijn? Ik bleef er al die tijd aan denken. En het is vast ook een onderwerp geweest in de redactievergadering van P & W, van tevoren. Hoe pakken we dat aan. We doen de Zapservice na het eerste gesprek en gaan gewoon door met het programma.
Onoplosbaar probleem als je een entertainende talkshow wil maken.
Wat ze overigens vanavond heel goed deden.