Wat gaan we toch eigenlijk allemaal onbeschoft om met Johan Cruijff. Ik was aanwezig bij de presentatie van drie (!) boeken ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag, over een paar weken. Batterijen tv- en fotocamera's, dringende journalisten, wij mochten als "auteurs" van verhalen voor het boek "Mijn Johan Cruijff" met hem op de foto. Hij was vriendelijk, geduldig, aardig. Nu lees ik een zuur stukje in de krant dat hij geen zin had om 1947 x zijn handtekening te zetten in een boek dat ter gelegenheid van die verjaardag in een speciale oplage van 1947 (zijn geboortejaar) uitkomt. Terwijl de opbrengst van dit peperdure boek (een biografie) toch voor het goede doel, de Johan Cruijff Foundation is, moppert de uitgever Mattie Verkamman.
Ongelooflijk. 1947 x je handtekening zetten. Alsof je niet al genoeg doet voor die foundation, als JC zijnde! Ze lijken wel gek. Iedereen kletst maar over dat rare taalgebruik van hem, over dat hij nooit leest (niet waar), over dat hij te beroerd is om een paar dagen non stop zijn handtekening te zetten... Die man heeft zijn gewicht in goud allang verdiend. Niet alleen door goddelijk te voetballen en hypnotiserende commentaren op voetbalwedstrijden te leveren, maar ook door zich onvermoeibaar in te zetten voor kinderen die moeten sporten (de Johan Cruijff Foundation dus, de trapveldjes). Wat moet hij nog meer?
Laat hem genieten van zijn gezin, zijn kleinkinderen, laat hem een beetje rusten op de verdiende lauweren en LAAT HEM MET RUST, aasgieren aller landen.