een lekker oud feministisch vuurtje ging weer branden in het Paaszonnetje, toen ik in Volkskrant Magazine net het interview las met Heleen Mees, 39 jaar oud, econome en juriste, adviseur Europese Zaken bij Ernst & Young in New York, columniste van NRC/Handelsblad, oprichtster Women on Top. Powerfeministe van de nieuwe stempel. Een geluid waar ik, oude tuinbroekfeministe van een vorig uur, op zat te wachten.
Weg met het deeltijdfeminisme heet haar boek, dat 24 april verschijnt.
En ze blaast in het interview een eind in de rondte naar vrouwen die wel alles willen wat het leven bij ze in de wieg heeft gelegd, maar als dat teveel moeite kost, van alles een beetje. Beetje werken, beetje moederen, beetje knuffelen, beetje emanciperen. Niet te ambitieus, niet te strijdlustig, niet te onwelgevallig voor je (mannelijke) omgeving. En dus in niks een top bereiken en dat wijten aan een glazen plafond, dat ze zelf dankbaar in stand houden. Of dat ze in elk geval niet met alle kracht die in ze is aan diggelen proberen te slaan (dit zijn mijn woorden).
Heleen Mees heeft zin om te provoceren, te vechten, het adadium niet-lullen-maar-poetsen (Jan Schaefer) nu eens op vrouwen toe te passen. Niet voor niks is New York haar droomplaats om te leven.
Haar gespierde levenshouding schrikt mannen nogal eens af, wat ze jammer vindt. Want behalve als powergirl wil ze ook gezien worden: "...als iemand die begeert en begeerd wordt. Dat zijn delen van mij waarvan ik niet snap dat ze afbreuk doen aan mijn denkend vermogen."
Ik realiseerde me, toen ik het interview in VM las, dat ik haar laatst in een heilloos tv-debatje had gezien met Beatrijs Smulders, de zaken-vroedvrouw die o.m. stelt dat vrouwen een jaar moederschapsverlof moeten hebben na de bevalling, om de band tussen moeder en kind te bestendigen. Mees was daar woedend over (welke werkgever wil een vrouwelijke werknemer die er een JAAR tussenuit gaat en wie wil nou een naar onproductief zijn in het arbeidsproces! En moeten mannen er dan ook een jaar tussenuit voor de broodnodige bandbestendiging met het kind?) en probeerde haar punt te scoren. Ze deed dat op de een of andere manier niet vaardig genoeg: ik was niet overtuigd. Ook niet van Smulders' idee trouwens, dat leek me grote nonsens.
Nu ik Heleen Mees lees, snap ik het beter. Had natuurlijk ook gekund als ik haar columns in NRC gelezen had, maar je kan wel gek worden van al die letters in al die kranten....
Ik ga haar boekje, dat 24 april verschijnt, zeker kopen ("Weg met het deeltijdfeminisme! Nieuw Amsterdam, € 9,95). Tijd voor een nieuwe strijdgarderobe, de oude was toch al versleten.