Mijn vriend Han Nefkens in Barcelona (lang niks van gepost, sorry) treurt over het overlijden van zijn hond. Lees maar.



Gisterochtend is Ollie in de armen van F., de plek waar hij het liefste was vredig ingeslapen. De afgelopen dagen kon hij zijn eten niet meer binnen houden, de dokter constateerde gisteren dat zijn kanker in korte tijd was uitgezaaid naar zijn ingewanden. Met medicijnen zou zijn leven nog een dag of vier, vijf te rekken zijn geweest maar we wisten toen dat we hem moesten loslaten.
Het gebeurde snel, Ollie keek ons vragend aan maar nog voor de dokter de inhoud van de eerste injectie had leeggespoten zakte hij weg. Een kwartier daarna had ook de tweede spuit zijn effect en was het leven van onze Ollie voorbij.
De dokter vroeg of we nog wat langer bij hem wilde blijven maar we hadden al afscheid genomen. Of, merkten we toen we een paar minuten later verdwaasd buiten stonden, voorgoed afscheid nemen kun je niet. Een maand geleden hoorden we dat Ollie kanker had, we vroegen toen alleen nog maar het Paasweekend, dat kregen we en het weekend daarna en het weekend daarop maar nog heb ik het gevoel dat ik nog zo graag één keer met hem naar het park zou willen. Zelfs een laatste keer houdt de belofte van leven in, een valse belofte maar zo oneindig veel beter dan het definitieve nooit meer.
Thuis vroeg F. onze hulp Ollies spullen in plastic zakken te doen en uit het zicht op te bergen. Ik griste de teddybeer die nog zo naar Ollie ruikt uit zijn mand en verstopte hem in de onderste la van mijn bureau.
Ik kocht rozen en zette die neer op de plek waar Ollie’s mand stond, twintig zijn het er maar het hadden er tweeduizend moeten zijn.
Terwijl F. naar zijn werkplaats ging beantwoordde ik mails. Wat ik precies schreef weet ik niet meer, ik was bezig met iets anders en dat hielp. Maar toen het rond een uur of zeven tijd was voor onze avondwandeling hield ook ik het thuis niet meer uit. Buiten deed echter evenveel pijn als binnen, op iedere plek zag ik Ollie; de bomen voor de bioscoop op calle Floridablanca die hij altijd uitgebreid besnuffelde, de hoek van Sepulveda en Viladomat waar hij steevast tegen de muur van de wijnhandel een plas deed, de bosjes bij de Gran Via die hij als laatste bewaarde om zijn behoefte te doen, ik was nergens meer veilig.
Ik moest een doel hebben en besloot naar de reform winkel te gaan aan het eind van Ronda Universitat waar we iedere woensdag müsli en groene thee haalden. Ik wandelde snel, alsof ik wilde wegrennen van de straten waar ik honderden keren had gelopen in de laatste negen en een half jaar, honderden keren maar zelden zonder Ollie.
Buiten adem kwam ik aan in de winkel waar het meisje met het lange zwarte haar en de groene ogen het pak met müsli al van de schappen had gehaald. Pas toen ik de twee euro en vijfendertig cent op de toonbank wilde leggen merkte ik dat ik Ollie’s riem in mijn handen had geklemd.
Ze zeggen dat alles went maar dat kan ik nu nog niet geloven.