Warm verdriet.

Zonder mijn geleidehond ben ik een beetje verdwaald in mijn eigen huis, mijn eigen straat, mijn eigen leven. Alhoewel ik beter weet blijf ik Ollie zoeken in Felipes werkkamer, op het achterbalkon waar hij tussen de middag zo graag in de zon lag, ik kijk bij de bosjes op het plein.
Dat ik in een vreemde staat verkeer tussen realiteit en ontkenning merkte ik vanochtend toen ik me er nog net op tijd van kon weerhouden om op de deur te kloppen van de benedenburen, ik had hen willen vragen of ik hun labrador mocht uitlaten, een klein blokje om maar, net genoeg om zijn vacht onder mijn hand te voelen en hem even achter zijn oor te kriebelen.
Nog steeds zie ik Ollie parmantig voor me uit tippelen, mijn arm doet nog pijn van zijn getrek aan de lijn naar links wanneer ik naar rechts wil, in de keuken stap ik bijna op de waterbak die er al sinds maandag niet meer is. Om half drie sta ik op vanachter mijn computer en loop naar de zitkamer, ik kijk stiekem op het achterbalkon waar hij vier dagen geleden nog in de zon lag.
Het is fantoompijn, mijn neuronen hebben nog geen nieuw circuit aangelegd dat beter past bij de werkelijkheid van nu.
En toch voel ik naast de steek van die nog steeds zo onverwachte leegte ook een enorm gevoel van dankbaarheid om wie Ollie was en het heerlijke leven dat hij heeft gehad en wij met hem.
In huis loop ik te zoeken naar dat wat ik alleen nog in mijn gedachten kan vinden. Maar het is goed zo, ‘tussen mijn oren’ is een veilige plek, daar loopt Ollie niet weg, mits de episode van vijf jaar geleden toen mijn hele hoofd lek was geprikt zich niet herhaalt.
Ollie trippelt over het parket van mijn gedachten en net zoals toen hij zich vorige week tegen me aan vlijde en me parmantig aankeek kan ik ook nu een glimlach niet onderdrukken.

Warm verdriet, ik kan me geen mooiere erfenis wensen!

Han Nefkens