Waarom kan ik niet slapen van woede als het mij ook eens een keer overkomt?
Je hoort, ziet, leest het dagelijks, en dan vaak nog in nog veel agressievere vorm.
Bij mij kwam er geen mes, geen bedreiging, geen geweld aan te pas.
Het was een flitsende, schone, kleine, maar onverdraaglijke beroving.
In één van de rustigste buurten van Amsterdam, de Watergraafsmeer.
Het overkwam me, rustig in mijn auto zittend, vlak voor een gezellige eetafspraak, mijn spulletjes ordenend na een lange werkdag, alles in mijn grote schoudertas bergend, mobieltje, portemonnee, agenda, fototoestel, make-up, bloesje, rijbewijs, foto’s, iPod, enfin, wat heeft een werkende dame zoal in haar te grote Freitagtas na een lange verre werkdag.
En toen werd de deur aan de passagierskant opengerukt, twee pubertjes met één fiets gristen de tas uit mijn handen en sneller dan de ratten aan de waterkant spurtten ze weg.
Help, toeteren, omstanders hollen ze achterna, de politie komt een kwartier later (“we hadden drie van dit soort overvallen”), ik blijf woedend en ontdaan van mijn politiek-correcte verstand achter. Ik ben banger voor mijn ontembare emoties na dit binnendringen in mijn veilige ruimte dan voor die gastjes, eigenlijk.
Ik kan er niet van slapen.
Het overkomt talloze mensen elke dag in veel heviger vorm. Ik lees het, ik hoor het, ik zie het en ik lig er niet wakker van.
Nu wel, nu het mezelf is overkomen.
Ik ga pas slapen als ik mijn eigen innerlijke beschaving op orde heb.
Kan nog even duren, maar niet te lang.

Overigens: om aangifte te doen moet ik de volgende ochtend bellen.
De agenda van de politie zit al erg vol, misschien is er drie dagen later een gaatje in hun agenda, dan kan ik langs komen.