Ik overweeg op te houden met dit blog. Als me dat lukt, want het is een kleine verslaving geworden.
Hoezo.
Ik had dat stukje geschreven, in mijn boosheid, over die "beroving", die natuurlijk eigenlijk maar een brutale, maar geweldloze diefstal van mijn tas was, niks meer en niks minder, hoe vervelend ook.
De lading reacties (hele lieve, hele nuttige, verstandige, zeer bedankt allemaal; maar ook veel hele nare, schelderige, racistische, reactionaire, fuck you all), de radio, de tv-roddelrubrieken, andere websites, kranten, die er bovenop sprongen....alsof er geen echt nieuws is, idioot is het.
En...het is een remedie tegen de blogliefde.
Ik wou even een schokje van me afschrijven, en ik krijg een golf narigheid over me heen.
Ik ben beroerd geworden van de mentaliteit van veel reageerders. Ik wil gewoon geen mails van vreemdelingenhaters, antisemieten, scheldpartijen op de "Linkse Kerk" waar ik toe zou behoren... natuurlijk weet ik dat het allemaal bestaat (ik lees kranten, luister naar de radio en zie verkiezingsuitslagen), maar ik verdraag de confrontatie met die haat in mijn eigen domein niet. Call me naive.
Ik realiseer me vaak dingen te laat, ik zeg en schrijf te veel uit mijn hart en te weinig uit mijn verstand, ik realiseer me niet dat zo'n weblog enerzijds vrijheid geeft, maar anderzijds, in mijn geval, me heel erg beperkt. Ik moet oppassen, mijn mond houden, of bestand zijn tegen schunnigheid.
Ik denk dat ik lekker voor mezelf (en mijn uitgever) ga schrijven en het weblog eens even laat rusten.
Overigens wil ik nog wel even voor mijn vrienden de poezenliefhebbers een paar leuke uitstapjes posten. Bedankt diegene die ze mij heeft gestuurd.
Dat is nog eens goede traumaverwerking.

hond en kat

en deze