Toch ben ik raar geworden van de nasleep van die tasjesroof van vorige week.
Een emotioneel stukje daarover heeft geleid tot een lawine aan reacties en publiciteit.
De reacties waren voor een deel allerliefst, maar voor een even groot deel was het nare bagger, het open riool dat Internet ook is liep ineens over in mijn mailbox. En dat geeft toch schrammen en schaafwondjes.
Natuurlijk weet je dat het er allemaal is, altijd geweest ook, en dat ik in een beschermde wereld leef waar ik me heel gelukkig kan wanen. En waarom ook niet, wie doe ik daar eigenlijk kwaad mee.
Maar goed, vanavond was ik in IJmuiden bij de Orkatervoorstelling Wees ons genadig (Alex van Warmerdam), een meesterlijk stuk over een vierhoeksverhouding tussen drie talentloze kunstenaars en een muze. Ariane Schluter, Pierre Bokma, Aat Ceelen, Stefaan Degand. Ik vond het geweldig.
Toen ik rondkeek in de volle Ijmuidense schouwburg dacht ik Zouden hier nou ook van die nare anonieme Internetschelders tussen zitten? Al die mensen die genieten van een prachtige theateravond, zouden er sommigen 's avonds achter hun computertje kruipen en naar vuil uit hun toetsenbordjes rammen?
Zou zomaar kunnen. In het uitverkochte Carré morgenavond, de tv-show van Ivo Niehe op het podium, vast wel een paar frustrado's. Maar bij Alex van Warmerdam?
Maar ik kon het me vanavond niet voorstellen.
Houden van Alex van Warmerdam en dan van binnen rot zijn?

Overigens kan je nog tot 15 juni ergens in het land Wees ons genadig zien. Doen!