In de discussie rond de Donorshow van BNN (wie van de 3 krijgt de donornier?) wordt steeds de term "grenzen opzoeken" gebruikt. Nu vind ik het op zich begrijpelijk dat een massamedium als televisie grenzen verkent, soms ook overschrijdt. Daar is de publieke omroep eigenlijk het geschikte platform voor: niet alleen mensen voorzetten wat ze al kennen en wat ze graag zien, maar ze ook verrassen, iets leren, shockeren zelfs. Binnen de grenzen van het betamelijke, al klinkt dat wel tuttig.
Nu heb ik zelf al een paar keer een idee voor een boekenprogramma gedeponeerd bij omroepen.
Steevast krijg ik dan te horen: "de mensen willen geen boekenprogramma's. Daar wordt niet naar gekeken."
Eenzelfde reactie natuurlijk als het gaat om kunstprogramma's in het algemeen. Er zijn een paar gedoogzones (laat op de avond, zondagmiddag), maar verder niet. Dan is het grenzen verkennen, mensen iets voorzetten waar niet in grote getale naar geken wordt, ineens niet gewenst. Boer zoekt vrouw, alla. De Donorshow, alla. Maar kunst, boeken, nee, daar zit kennelijk niemand op te wachten.