Ik hou van koppige doorzetters, omdat ik dat zelf niet ben. Ik ben wel koppig (blijf eigenwijs in mijn eigen ongelijk geloven tegen beter weten in, vraag het mijn zoon maar als u het niet gelooft), maar doorzettingsvermogen was waarschijnlijk net op toen ik aan de beurt was. Geen. Nul. Niks.
Daarom heb ik zo'n bewondering voor doorzetters. Vooral voor doorzetters die voor hetzelfde geld (of voor veel minder geld, lees verder) de handdoek in de ring of de lier in de wilgen of hun portie aan Fikkie zouden kunnen geven.
Ik denk al twee dagen veel aan Maurice de Hond. Hoe lang en hoe koppig en hoe doorzetterig is die nou al niet bezig om recht te zoeken voor Ernst Louwes, die executeur-testamentair van de weduwe Wittenberg, die tot 12 jaar is veroordeeld wegens moord op de weduwe. De Deventer moordzaak. 1999. Hij moet nog 21 maanden zitten en heeft tot gek wordens toe ontkend de moord te hebben gepleegd. Nou zegt dat niks: dat doen de meeste moordenaars, ook als ze het wel gedaan hebben.
Maurice de Hond, die een precies en exact man is, een man van cijfers en logica, heeft zich in deze zaak vediept en heeft ontdekt dat hij rammelt als een ouwe auto. Politie en justitie zouden enorme fouten hebben gemaakt, er is niet of slordig gerechercheerd, De Hond zegt al jaren zeker te weten dat de klusjesman Michael de Jong de dader is en niet Louwes. Nul op alle rekesten. Hij moest zelfs tienduizenden euro's smartegeld aan de klusjesman betalen wegens smaad.
Gisteren werd bekend dat een belastende verklaring van een belangrijke getuige helemaal niet in het strafdossier is opgenomen. En dat de DNA-theorieën over bloed-op-bloes-afkomstig-van-Louwes ook niet kloppen. Geert-Jan Knoops (een briljante en fatsoenlijke advocaat) heeft op grond hiervan een herzieningsverzoek ingediend en dat is gehonoreerd: de zaak wordt heropend.
Terug naar Maurice de Hond.
Hij is al jaren aan het roepen in een woestijn van onwil en onverschilligheid.
Onwil van politie en justitie, want de afgang als Louwes vrijgesproken zou worden is gigantisch.
Onverschilligheid van alle journalisten, die nooit de fakkel van De Hond hebben overgenomen en grondig onderzoek zijn gaan verrichten. Zijn grief is dat hij welwillend wordt geïnterviewd, dat zijn woorden worden opgeschreven en aangehoord, maar dat verder niemand iets heeft GEDAAN.
Misschien is dat wel zijn grootste teleurstelling in deze zaak.
Ook als Ernst Louwes zal blijken bijna 12 jaar onschuldig gevangen te hebben gezeten.
De journalistiek is lui geworden.