oftewel de waanzin ten top.



Ik heb, voor het begon, al eens met afgrijzen geschreven over het concept De Gouden Kooi. Een ploegje mensen moeten elkaar wegpesten tot er één overblijft, en die kan dan de villa en een dot duiten winnen.
Het leek mij het recept voor een hel op aarde, de mens is de mens een wolf nietwaar, dat weten we, maar moeten we dat ook zien?
Ik heb wel vaker misprijzend over een voornemen-tot-programma geschreven (de donorshow) en heb dan ook wel eens mijn ongelijk erkend (de donorshow).
Naar De Gouden Kooi heb ik in het begin 2 x gekeken, al was het maar wegens die vrouw die haar kinderen achterliet (ze zit er nog): gestolde waanzin rond een zwembad. Het stond me toen niet aan, ik werd er niet gelukkiger van en ik heb mezelf gevrijwaard voor verdere walging.
Nu heb ik iemand in mijn naaste omgeving wiens (het is DUS een man, ken je grammatica) oordeel ik hoog acht. Maar die hooggeachte iemand is VERSLAAFD aan de Gouden Kooi. Waarom? Kijk nou maar eens zei hij.
Heb ik laatst weer eens gedaan. En nog harder roep ik: Waarom. In godsnaam?
Ik zag daar een soort achterlijke Bokito in mensengedaante, vet als een varken maar lang niet zo lief, die kotsend en scheldend iedereen onderspoog, zichzelf wentelde in zijn kots, stomdronken door die villa banjerde en een beeld gaf van de menselijke soort waarvan ik wel vermoedde dat hij bestond, maar wat ik toch nog niet vaak met eigen ogen had gezien. En al helemaal niet op de televisie!
De Gouden Kooi is een afgrondelijk naar programma en ik snap niet dat iemand met hersens daaraan verslaafd kan zijn. Een gesloten inrichting met een vieze vette gouden rand.