Bij mij in de buurt (in die heerlijke, vermaledijde grachtengordel) woont een beeldend kunstenaar die het tot zijn liefdevolle taak ziet het leven van alledag vrolijker te maken. Lelijkheid bestaat niet, althans, daar leg ik me niet bij neer, moet hij gedacht hebben toen de Noord-Zuidlijn de halve binnenstad in een onbegaanbare bouwput gingen veranderen. Eerst werden de bomen gekapt. Hij maakte gestileerde houten bomen, in fantastische kleuren, die op de graven van de mooie gekapte bomen geplaatst werden. Toen maakte hij boven de opengeboorde straten grappige bruggetjes naar model van beroemde bruggen naar de winkels toe, die zodoende bereikbaar werden. Toen lange rijen zwart-wit foto's op de lange schuttingen langs de bouwputten (Vijzelstraat, Rokin). Op die foto's personeelsleden van de winkels langs de route, die kusjes wierpen naar de toeschouwers. Foto's van winkeltjes uit vier wereldsteden en Amsterdam. Toen kijkdozen in de schuttingen. Toen... ga zo maar door.
Nu zag ik in de krant dat hij met kinderen van basisscholen in Amsterdam-west, in wijken die "schotelcity" worden genoemd (bedacht door de schrijver Kees van Beijnum), grote tekeningen heeft gemaakt in bloemmotieven, mooie kleuren, die op die schotels geplakt zijn. Ineens zijn die afschuwelijke schotels kleurige bloemen. Dat is dus PETER DOESWIJK. Ga eens naar zijn site. Kunst voor alle dagen.