Mijn weekeind begon met een bingo in verzorgingshuis De Flesseman in Amsterdam en eindigde met een zes uur durende toneelmarathon in de Stadsschouwburg door Toneelgroep Amsterdam.
En als ik moest kiezen.... gelukkig hoefde ik niet te kiezen, ik mocht het allebei.
Over het eerste: als ik ooit geroepen word tot een plaats in een verzorgingshuis, doe mij dan alsjeblieft de Flesseman op de Nieuwmarkt, dan ga ik daar bingo-end of klaverjassend naar mijn eindje toe!
En over het laatste: ga als je van Shakespeare, onvergetelijk theater dat tot nadenken stemt houdt en zitvlees hebt, naar Romeinse Tragedies, op touw gezet en geregisseerd door Ivo van Hove!
Hoe is het mogelijk dat je zes uur lang, zonder pauze, eigenlijk roerloos zit te kijken en luisteren naar een aaneenschakeling van gedachten, beelden, geluiden, acteerprestaties van het hoogste niveau, muziek, videoschermen, moord, doodslag, liefde, verdriet... alles wat toneel zo indrukwekkend kan maken. Op het toneel is een soort congresruimte gemaakt, stijl Amerikaans van twintig jaar geleden. Het publiek is uitgenodigd om aan het buffet op het toneel eten en drinken te halen en dat eventueel ook te nuttigen op dat toneel, men deed dat gisteravond ook in grote getale, en het droeg bij tot de sfeer van onrust die op een congres ook altijd heerst. Maar toch bleef de focus op de handelingen van de acteurs, al was door de vele techniek en muziek de verstaanbaarheid niet altijd optimaal.
Ik heb ademloos zitten kijken, 1 x in een "ombouw" van 3 minuten een kopje koffie gehaald, ben 1 x van plaats gewisseld (je kon steeds ergens anders gaan zitten), maar ben zes uur lang bang geweest een woord te missen. Diepe buiging voor allereerst en altijd Shakespeare, daarna voor Ivo van Hove (regie), Jan Versweyveld (beeld), Blindman (muziek), alle acteurs, medewerkers, technici, muzikanten... en niet te vergeten: DE SLANG op het eind, die Cleopatra de doodskus geeft.
Een MUST SEE (als je hiervan houdt natuurlijk). En als het politieke bedrijf, met alle mechanismes, drama, menselijkheid je boeit. Want op de lichtkrant in deze stukken stond af en toe, als er weer eens iemand het leven liet, hoeveel eeuwen geleden Brutus, of Caesar, of Marcus Antonius of wie ook leefde. Maar het ging ook over Pim Fortuin, over Wouter Bos, over Rita Verdonk. Natuurlijk, zoals altijd bij Shakesepeare.
Ivo van Hove heeft zijn "geloofsbrieven" over deze voorstelling op de site van Toneelgroep Amsterdam gezet, onder Romeinse tragedies kan je het vinden. Is even een kluif, maar wel de moeite waard.