De kortste weg naar mijn traanklieren voert langs muziek. Zeker de muziek die ik vanavond live mocht horen: Edita Gruberova die in het Concertgebouw in Amsterdam aria's zong uit grote opera's. Haar stem is fabelachtig, een kristallen coloratuur, onwaarschijnlijke techniek, groot bereik, maar jerkt op zich geen tears. Behalve, bij mij tenminste, toen ze Casta Diva zong, de eerste akte uit Norma, van Bellini. Toen was het snotteren geblazen. Het was een prachtige avond. Ook uitgezonden op tv (ik kan de opname nog vele malen bekijken/beluisteren), maar adem in adem met de diva Gruberova, dat voelt toch heel anders. (La Gruberova zag er niet zo uit als op dit operaplaatje. Ze had een echte Oosteuropese koninginnejurk aan met hermelijn en pailleten, helemaal goed en prachtig).