| |
Verscholen.
door Han Hefkens
Ik was er niet bij maar nu ik op het hondenveldje sta komt het beeld naar boven van Felipe die verscholen achter een boom op ditzelfde veldje naar Ollie kijkt. Vijf jaar geleden toen ik in Amsterdam aan het herstellen was van een hersenontsteking kwam Felipe twee dagen naar Barcelona om mijn terugkeer voor te bereiden. Hij wist dat het verwarrend zou zijn voor Ollie hem na drie maanden plotseling terug te zien om dan na een dag weer alleen te worden gelaten dus had Felipe zich verstopt achter de bomen bij het grasveldje waar de hondenoppas Ollie iedere avond rond zeven uur liet spelen. Ollie kon hem niet zien maar hij hem wel.
Het moet een wrange ervaring zijn geweest; natuurlijk had Felipe zijn hondje willen vast houden, willen strelen, zijn wang tegen Ollies vachtje willen houden en de vertrouwde geur willen opsnuiven maar voor Ollies bestwil bleef hij verscholen achter de populieren en keek hoe Ollie over het grasveld dartelde, zijn vriendjes in hun nek beet en achter de bal aan rende die in de bosjes verdween niet ver van waar Felipe zich had verstopt.
Hoopte hij dat Ollie per ongeluk net iets te ver zou rennen en hem zou ontdekken? Hoe wist hij zich te beheersen en niet op hem af te stormen om troost te zoeken zoals hij dat zo vaak moet hebben gewild in de maanden dat hij in de bedompte ziekenhuiskamer aan mijn bed zat en ik hem soms niet eens herkende.
Ik spreek nooit met hem over die periode, zelfs na vijf jaar is de korst nog te broos, maar ik denk dat juist het zien van de gene van wie je houdt zonder contact te kunnen maken het diepste gevoel van eenzaamheid moet geven. Hij beukte zijn hoofd tegen een onzichtbare glazen wand.
Ollies vriendjes spelen op het veldje zoals iedere avond rond deze tijd, de dikke, zwarte labrador die alle prullenbakken besnuffelt op zoek naar etensresten, het kleine straathondje dat op drie pootjes hinkt, de logge Engelse buldog die net als Ollie constant buiten adem is maar door gaat tot hij er letterlijk bij neer valt, de witte terriër met een zwarte vlek om zijn oog als een stoere piraat, ze zijn er allemaal.
Ik zie nu niet langer het beeld van Felipe achter de olijfboom voor me, ik bèn Felipe terwijl ik naar Ollie kijk die mij niet kan zien daar op het veldje van altijd. Dan realiseer ik me dat er geen onzichtbare glazen wand is tussen ons drie maar een onzichtbare verbinding, een soort van elektronische connectie die tijd en ruimte overstijgt. Ollie kijkt toe maar laat niets merken, dat zou te verwarrend voor ons zijn.
26 06 07 - 11:55
|
