Dag lieve mensen, dit is mijn zomer van de vele kleine vakanties. Na Marbella, Schiermonnikoog en Frankrijk reis ik nog af naar Chicago, eind augustus, voor een paar weken. En dan te bedenken dat ik reizen haat. Vraag me niet waarom (voor je het weet ga ik het nog uitleggen ook), maar ik ben gewoon niet avontuurlijk. Mijn bovengenoemde vakanties heb ik dan ook doorgebracht met (telkens andere) dierbaren en smaakte ik de genoegens van a. een goede omgeving en vrienden; b. goed weer; c. een stapel boeken. Nu ben ik weer even thuis, en dat is ook heerlijk.
Ik geniet nog na van de mooie boeken die ik gelezen heb. Ik noem: Tirza (Arnon Grunberg); Wat is de Wat (Dave Eggers); On Chesil Beach (Ian MacEwan). Ik laat het bij deze must-reads. O ja, de stripboeken Le Chat du Rabbin, die ik kado kreeg, hebben mijn vakantie ook verlicht. Het joodse geloof bezien door de kat van de rabbijn, meesterlijk getekend en opgeschreven.
Wat mij, eenmaal terug, treft is de ultieme komkommertijd, in kranten, en vooral op de televisie. Wat een ongelooflijke leegte spreekt daaruit! Ik viel met mijn neus in de onzinnige boter van Geert Wilders, die een ingezonden brief met griezeltaal in de Volkskrant geplaatst had weten te krijgen, waarop deze kwaliteitskrant dit als opening van de krant bracht. En toen werd het nieuws, waarover dagenlang commentaar geleverd moest worden. Wat is de politiek toch oninteressant en oppervlakkig. En tegelijkertijd, of juist daardoor, verontrustend. Wie denkt eigenlijk nog na daarginder?
De leegte van de televisie vind ik wel prettig, ik hoop dat Hilversum me helpt af te kicken.
Uitzondering: Zomergasten.

Vorige week was ik al excited door het gesprek met de Nederlands-Palestijnse filmregisseur Hany Abu-Assad (van Paradise Now). Ik heb waarachtig drie uur onbeweeglijk aan het toestel gekluisterd gezeten. Vooral als het ging om moslimfundamentalisme, Israël en Palestina, de opdracht die de staat heeft om bevolkingsgroepen met elkaar in vrede te laten leven. Maar ook zijn inburgeringscursus in Nederland, na zijn twaalfde jaar, door Wim T. Schippers' Fred Hachéshow, en Theo en Thea. Wat een man, en wat verrukkelijk om urenlang in zo iemands "nabijheid" te mogen verkeren. Mede daarvoor zijn radio en televisie bedoeld, naast vermaak en nieuwsinformatie. Waarom hebben ze ons dat afgenomen, het goede gesprek. Zullen er geen miljoenen mensen naar kijken, zal het niet altijd een gesprek van drie uur zijn... het lijkt tegenwoordig of nooit meer iets langer dan een paar minuten mag duren. Totale stukgemonteerde oppervlakkigheid en kletskoek.
Zomergasten dus. De afgelopen avond was er de Vlaamse genitica prof. Christine van Broeckhoven, gespecialiseerd in hersenonderzoek, specifiek de ziekte van Alzheimer. Meesterlijk was het. Spannend en avontuurlijk. Tot nadenken stemmend. Meer wetenschappers, meer denkers, dan kunnen de eeuwige BN-ers (Bram Moszkowicz, Linda de Mol) wat mij betreft thuis blijven. En goed naar andere zomergasten kijken, zal geen kwaad kunnen.
En op de radio de pendant van Zomergasten: het marathoninterview. Ook al zo heerlijk. Ik heb geleerd om de uitzendingen te podcasten (op mijn MP3-speler, zeg maar iPod zetten), zodat ik door de week heen niet dat eeuwige Radio 1-journaal hoef te doorstaan, maar lekker waar en wanneer ik wil urenlange goede gesprekken kan beluisteren. Ik noem: J.A.A. van Doorn (ongelooflijk interessant) en Lieve Joris (hartveroverend). Is allemaal te beluisteren via Internet, te allen tijde!!! Naast de Concertzender, of radio 7 of hoe het ook heet, een oase.
Zo, ik heb stoom afgeblazen, ik ga weer lekker schrijven en alleen (radio-)luisteren en (tv-)kijken als ik er wijzer van word, als ik er iets mee opschiet.