Talpa/Tien houdt op te bestaan, RTL neemt het grootste deel van de boedel over.
Mislukt als zender, maar John de Mol is er nog rijker van geworden. Prima toch? De banken, de supermarkten, de energiebedrijven, de telefoonaanbieders, de commerciële omroepen: dat is de grote mensenwereld van de markt. Geen moeite mee, behalve als ik er last van krijg en bedrogen word. De marktwerking/concurrentie worden ons altijd voorgespiegeld als voordelig voor de consument, maar dat weten we inmiddels wel beter: schieten we wat op met de marktwerking in de zorg, in de jeugdhulpverlening, in de energie, de telefonie? De vraag stellen is haar beantwoorden. (Voor alle zekerheid, het antwoord is NEE).
Maar nu de vergelijking met de omroepen: de publieke omroep zou sterker, interessanter, betekenisvoller kunnen worden door de aanwezigheid van de commerciëlen, dachten we. Wat zij doen hoeven wij niet meer te doen, dachten we. Natuurlijk moeten er kijkers zijn, televisie is een massamedium, betaald uit de algemene middelen, dus onze opdracht als programmamakers is altijd om te communiceren met het publiek. Maar soms moet je ook iets uitproberen, soms moet je iets maken voor een specifiek, misschien kleiner publiek. Soms moeten kijkcijfers niet je hoogste doel zijn. Bij de publieke omroep dus. Nou, dat is nou net het probleem, ik heb het al vaker geschreven: doordat de publieke omroep zich - in opdracht ook van de politiek - gedraagt als een commerciële (de adverteerders en de sponsors hebben de dikste vingers in de televisiepap) is ze haar bestaansrecht bijna kwijt. Waarom zouden de commerciële omroepen Memories, Studio Sport, de Sponsor Bingo Loterij (of zoiets), Lingo, Wat heet/wat nu niet uitzenden?
Uitzonderingen daargelaten boet de publieke omroep steeds meer in aan kracht en noodzaak.
Vanavond schrijft Hans Beerekamp in NRC/Handelsblad dat "het vaderlandse medialandschap" is opgeschud door John de Mol. Dat de publieke omroep zich "herpakte" door zijn ambities.
Tja. Opgeschud en herpakt.
Ik ben persoonlijk nogal ongelukkig met dat "herpakken".
Er is teveel dat ik mis, er is teveel verdwenen, er wordt te veel niet meer gemaakt.
Door de digitale kanalen zie ik documentaires, lange gesprekken, kunstprogramma's uit een ver verleden. Toen de VPRO nog interessant en dapper was. Toen engagement nog geen vies woord was. Toen we nog geduld en tijd van leven leken te hebben.
Nu hebben we nog Zomergasten. En Marathoninterviews. En af en toe een leuk praatprogramma, een goede documentaire, goed amusement. Maar spaarzaam, mondjesmaat, vingers van één hand...
De publieke omroep is opgeschud.
Maar heeft daarbij veel veren verloren.