Eventjes, vanuit een wonderlijk vakantievacuum, bijpraten.
Door een verdrietige aanleiding - het overlijden van onze allerliefste vriendin Marjolijn de Vries - moesten we na 4 dagen ons verblijf in Chicago afblazen. Het was een huizenruilkwestie, dus nu kan ik tot eind volgende week niet in mijn eigen huis, maar logeer ik riant bij mijn lieve vriendin Hedda. Ik probeer het vakantiegevoel hier in de stad voort te zetten, wat maar mondjesmaat lukt.
Ik blijf nog even boeken lezen, want dat is van de vakantie toch het allerfijnste vind ik.
Ik ben nu bezig in de wonderschone roman Kalme Chaos van Veronese (ach, wat mooi...), geniet nog na van Eindelijk de Zee van Thomas Verbogt, ben nog diep onder de indruk van Wat is de Wat, het verhaal van een jonge Soedanese vluchteling Deng. Ik post even een stuk dat ik vond over Wat is de Wat, dat beter weergeeft dan ik het kan waar het boek over gaat. (Om de titel te begrijpen moet je het boek lezen en dan nog....)



Wat is de wat is een epische roman over de burgeroorlog in Soedan, gezien door de ogen van een jongen. Voor hen die denken alles te weten over de ‘vergeten kinderen’ van Soedan is dit boek een eye opener, en voor hen die denken het werk van Dave Eggers te kennen, is dit boek een totale ommezwaai: het is een rechttoe rechtaan geschreven, compromisloos, humoristisch en avontuurlijk boek over de waanzin van de oorlog. Eggers heeft vier jaar aan deze roman gewerkt en was gedurende die tijd diep betrokken bij de gemeenschap van gevluchte Soedanezen in de Verenigde Staten. In 2003 reisde hij met Valentino Achak Deng af naar Zuid-Soedan, waar Deng werd herenigd met zijn familie, die hij zeventien jaar niet had gezien.

Wat is de wat is het verhaal van een jongen die een vluchteling wordt in het door oorlog verscheurde Zuid- Soedan. Zijn reis, van bijna bijbelse proporties, brengt hem in contact met vijandelijke soldaten, rebellen, hyena’s en leeuwen, ziekte en hongersnood, en de dodelijke murahaleen – dezelfden die op dit moment Darfur teisteren. Het biedt een onthullend en ontluisterend portret van een land in staat van bloedige oorlog, en van een jongen die van de ene in de andere onwerkelijke situatie wordt gekatapulteerd.

Darfur (om de hele ellende maar een naam te geven) plant zich diep in je hart als je dit boek gelezen hebt.

En nu ben ik bezig aan Dagboek van een poes, door Remco Campert, omdat ik a.s. zaterdag in Opium Radio de schrijver mag interviewen.
Motto in het begin van dit kleinood-boekje: 'A quoi pense l'animal qui pense?'
Precies mijn soort boek, dat weet ik zeker, maar ik moet er nog in beginnen.

Verder heb ik in Chicago, in dat turbobezoek, toch nog de nu al legendarische en omstreden nieuwe documentaire van Michael Moore gezien: SICKO, over de gezondheidszorg. Een meesterwerk, verontrustend, geestig, prachtig bedacht en gemaakt. Ook van dien aard dat je denkt Pas op Nederland, dat we die kant niet opgaan. Met de gruwelijke privatisering van de gezondheidszorg komen we echt in de gevarenzone! Als je centen hebt: no problem. Maar wee je gebeente als je je niet meer verzekert, als je het niet kan opbrengen bijvoorbeeld, of dat de steeds hogere premies je portemonnee te zwaar belasten, en je denkt Wie dan leeft wie dan zorgt. Dan ben je enorm in een aap gelogeerd. Zie Sicko.
Jaaa, maar dat is Amerika, hoor ik u denken. Zeker, dat is Amerika. Maar voor alle zekerheid zou ik toch bepleiten dat de gezondheidszorg een overheidstaak blijft en niet in handen van zorgverzekeraars.

Verder een allerliefste Ierse film gezien: ONCE. Helemaal over muziek, met muziek, in muziek gebed. Komt vast ook hier en is ook een voltreffer. Met als acteurs en muzikanten Glen Hansard en Marketa Irglova). Glen Hansard is trouwens de leadzanger en oprichter van The Frames, een beroemde en succesvolle Ierse band. Hij speelde ook in de film The Commitments.



Op dit moment zit ik te tikken met de muziek van Lyle Lovett op de cd-speler ('It's not big it's large', gekocht in Starbucks, meesterlijk!), een soort oppeppende Texas- countrymuziek (ik heb te weinig verstand van deze muziek om de goede omschrijving te weten). Lylle Lovett is ook acteur: in films van Robert Altmann was hij vaak te zien, o.a. als detective in The Player (zie foto).



De muziek van ONCE gaat er zo dadelijk op.

Het vakantiegevoel wordt ook vastgehouden door de tv zo lang mogelijk uit te laten. Heel af en toe zetten we hem aan, kijken met frisse weerzin naar de heren die weer het hoogste woord voeren en zetten hem dan meteen weer uit. WE ZIJN NOG LEKKER WEG, pakken een boek en draaien een plaat! Nog ff....