Toon Tellegen (van de wonderschone dierenverhalen, gedichten, proza en toneelteksten) heeft de Constantijn Huygensprijs gekregen.
"Er is een bedrag van € 10.000 aan verbonden."
Mooie prijs, maar wel te weinig geld voor misschien wel één van de mooiste schrijvers die we hebben!
Nog niks van gelezen? (komt ook doordat hij NOOIT op de televisie geïnterviewd wil worden).
HEEL GAUW DOEN, daar krijg je een heel erg goed humeurtje van, gegarandeerd!
En Toon Tellegen: GEFELICITEERD.

Eigenlijk moet ik hier zo'n dierenverhaal posten, maar dit stuk wordt al te lang.
Dus post ik een illustratie van Mance Post, die ook gelauwerd wordt/is dezer dagen voor haar prachtige illustraties.
Klein citaat van haar erbij.



Dit is dus een illustratie van Mance Post uit Brieven aan niemand anders.

Overigens vinden illustaroren vinden het werk van van Toon Tellegen lastig te illustreren.
Mance Post zegt: 'Een mol en een worm even groot tekenen en ze toch geloofwaardig laten zijn is heel lastig.
Hoe natuurlijk is een olifant die net zo groot is als een mier?
Hoe voorkom je een mal grote mier of een idioot klein olifantje?
Het moet je eigenlijk als lezer niet opvallen en het grootste compliment dat ik op dat punt heb gehad was van iemand op een ouderavond die bekende dat hij nooit had gezien dat alle dieren even groot waren'.

Ik hou ook veel van Toon Tellegens poëzie.
Lees één willekeurige proeve daarvan.

Men moet

Men moet altijd enigszins verdrietig zijn,
anders is men verloren,

maar men moet wel een beetje verloren zijn –
van het reddeloze soort –
anders zou men alleen maar gelukkig zijn,

toch moet men ook gelukkig zijn,
zo maar gelukkig kunnen zijn,
in alle staten van geluk,

anders zou men maar verdrietig zijn,
enigszins verdrietig
altijd.

Toon Tellegen
Uit: Minuscule oorlogen,
niet met het blote oog zichtbaar
Querido, Amsterdam 2004