Waarom hebben we in dit land, althans in de media, geen fatsoenlijke debatcultuur? Geen lange serieuze uitwisselingen van meningen, zodat je een beetje gewapend wordt om een standpunt te bepalen in deze ingewikkelde tijd?
Waarom hebben we alleen maar mini-gesprekken waarin natte scheten worden geproduceerd (goed voor de kijkcijfers) en waardoor de warwinkel - althans in mijn hoofd - steeds groter wordt? OK, Buitenhof is in de intellectuele woestijn al een oase, maar interviews zijn geen debatten, talkshows heten niet voor niks SHOWS.
Waarom wordt er nauwelijks geredeneerd en geluisterd, maar voornamelijk afgezeikt?
Waarom verkettert iedereen iedereen en wordt intellect steeds meer afgestraft?
Waarom krijgen verdomming en opwinding de overhand over bedachtzaamheid en tolerantie?
Dat ga je je afvragen als je je wijsheid van radio of televisie wilt halen. Je kan beter de NRC of de Groene bestuderen, eigenlijk.
Ik werd dit weekeind buitensporig gelukkig van twee lichtpunten, die niet over Rita Verdonk, Afshan Jami of Pronk gingen: de mooie eervolle viering van de 80ste verjaardag van Harry Mulisch in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Het was een aaneenschakeling van mooie momenten, daar op dat grote podium, waarbij vooral het gedachtengoed van Mulisch, zoals dat in zijn grote oeuvre is neergelegd, centraal stond. Goede fragmenten, goed gelezen door goede acteurs, gelardeerd met mooie filmfragmenten, afgewisseld met een paar prachtige stukken muziek. Hoogtepunt nummer 1: het slotlied, Only You, gezongen door zangeres Esmée Bos (kende ik niet, jazzzangeres, met een juweel van een stem) met als achtergrondkoor Harry's Herenclub, (Van Mierlo, Van Dam, Roos, Henneman, Van Lennep, De Leeuw, ik kom even niet op de rest) in witte smokings swingend en zingend er achter.
Hoogtepunt 2: een zeer persoonlijke en toch universele feestrede door Connie Palmen voor Mulisch, zo mooi bedacht, zo mooi geschreven (en zo mooi gezegd) dat iedereen muisstil werd en na afloop er een unanieme vraag naar de tekst was. Die komt overigens zo snel mogelijk op de site van De Bezige Bij, Mulisch uitgever die hem dit eerbetoon aanbood. En ons, toeschouwers, dus ook.
Speciaal compliment voor de dramaturgen/samenstellers/regisseurs van deze avond: de Belgen (Luc Korewitz o.a.) die zich BEHOUD DE BEGEERTE noemen. Waarom de CPNB deze mensen toch hun pre-Boekenbal niet laat organiseren is mij een raadsel.
Dat was lekker-weg-in-kunstzinnig-Nederland nummer 1.



Nummer 2: deel 2 (slot), net gezien, van ELIZABETH, miniserie in 2 delen over het leven van koningin Elizabeth 1.
Vooral glanzend door Helen Mirren (ook al schitterend in The Queen, als de huidige Elizabeth, en in Prime Suspect), maar elk detail van dit drama was uit-de-kunst!
Conclusie: kies voor kunst voor dat broodnodige beetje gemoedsrust en geluk.
Ga naar de film, lees een boek, luister naar muziek, en blijf hopen dat de media je tenminste de weg wijzen in die wereld.