Ik móet even terugkomen op mijn overdenkinkje over het gelaat van Rita Verdonk. Ik schreef dat ik haar bestudeerde vorige week, dat de beet boven haar lip me opviel, en, vooral, haar ogen. De witte randen onder de irissen geven mij altijd, bij iedereen bijna, te denken. Geloken oogleden, veel onder-oogwit, het kwam mij onaangenaam over. Daarop kreeg ik een beschuldigende reactie (die ik helaas niet meer heb) over dat je nooit over iemands uiterlijk mag vallen, Lombroso werd erbij gehaald (dat ging over lage voorhoofden en doorgroeiende wenkbrauwen, toch?) en ik was NIET GOED bezig!
OK, ik had zo 123 geen weerwoord, al bleef ik bij mijn onaangename getroffenheid wat RV betreft.
Toen las ik zaterdag het (vernieuwde, roze) FD, het Financiëele Dagblad. Heerlijke lectuur overigens, heel wat leerzamer dan al die dikke pakken lifestylekranten die ik in de bus krijg, maar dit terzijde.
Van Anne Boermans, van wie trouwe lezers al vaak columns op mijn weblog hebben gelezen, helaas nu al een tijd niet meer omdat hij vergeet ze mij te mailen. Communicatie-analist, interviewtrainer, scherp observator, goed schrijver. En zoals zo vaak, hij vond precies de woorden waardoor mijn gevoel over Rita gedekt was. En daarom post ik zijn hele column hieronder. En, nog maar eens, elke zaterdag in het FD een altijd belangwekkende observatie over mensen en zaken die wij ook gezien hebben, maar die hij analyseert. Waarvoor dank!
Overigens realiseer ik me dat dit allemaal erg beeldvullend, of zelfs overbeeldheenbloezend is, maar ik wist niet hoe ik het anders moest doen, behalve het helemaal overtikken....