Links

Archieven
01 Mei - 31 Mei 2004
01 Jun - 30 Jun 2004
01 Jul - 31 Jul 2004
01 Aug - 31 Aug 2004
01 Sep - 30 Sep 2004
01 Okt - 31 Okt 2004
01 Nov - 30 Nov 2004
01 Dec - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Jan 2005
01 Feb - 28 Feb 2005
01 Mrt - 31 Mrt 2005
01 Apr - 30 Apr 2005
01 Mei - 31 Mei 2005
01 Jun - 30 Jun 2005
01 Jul - 31 Jul 2005
01 Aug - 31 Aug 2005
01 Sep - 30 Sep 2005
01 Okt - 31 Okt 2005
01 Nov - 30 Nov 2005
01 Dec - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Jan 2006
01 Feb - 28 Feb 2006
01 Mrt - 31 Mrt 2006
01 Apr - 30 Apr 2006
01 Mei - 31 Mei 2006
01 Jun - 30 Jun 2006
01 Jul - 31 Jul 2006
01 Aug - 31 Aug 2006
01 Sep - 30 Sep 2006
01 Okt - 31 Okt 2006
01 Nov - 30 Nov 2006
01 Dec - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Jan 2007
01 Feb - 28 Feb 2007
01 Mrt - 31 Mrt 2007
01 Apr - 30 Apr 2007
01 Mei - 31 Mei 2007
01 Jun - 30 Jun 2007
01 Jul - 31 Jul 2007
01 Aug - 31 Aug 2007
01 Sep - 30 Sep 2007
01 Okt - 31 Okt 2007
01 Nov - 30 Nov 2007
01 Dec - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Jan 2008
01 Feb - 29 Feb 2008
01 Mrt - 31 Mrt 2008
01 Apr - 30 Apr 2008
01 Mei - 31 Mei 2008
01 Jun - 30 Jun 2008
01 Jul - 31 Jul 2008
01 Aug - 31 Aug 2008
01 Sep - 30 Sep 2008
01 Okt - 31 Okt 2008
01 Nov - 30 Nov 2008
01 Dec - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Jan 2009
01 Feb - 28 Feb 2009
01 Mrt - 31 Mrt 2009
01 Apr - 30 Apr 2009
01 Mei - 31 Mei 2009
01 Jun - 30 Jun 2009
01 Jul - 31 Jul 2009
01 Aug - 31 Aug 2009
01 Sep - 30 Sep 2009
01 Okt - 31 Okt 2009
01 Nov - 30 Nov 2009
01 Dec - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Jan 2010
01 Feb - 28 Feb 2010
01 Mrt - 31 Mrt 2010
01 Apr - 30 Apr 2010
01 Mei - 31 Mei 2010
01 Jun - 30 Jun 2010
01 Jul - 31 Jul 2010
01 Aug - 31 Aug 2010
01 Sep - 30 Sep 2010
01 Okt - 31 Okt 2010
01 Nov - 30 Nov 2010
01 Dec - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Jan 2011
01 Feb - 28 Feb 2011
01 Mrt - 31 Mrt 2011
01 Nov - 30 Nov 2014

Powered by PivotX - 2.0.0: beta 12e 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

 

 

 
IJskasten gezocht!
BLOEI is een klein bedrijf dat nieuwe producten bedenkt en uit alle hoeken en gaten inspiratie haalt voor ideeën, nieuwe trends, toekomstperspectieven.
Irene, van BLOEI, schreef me het volgende:



Lieve vrienden van BLOEI,

BLOEI heeft jullie hulp nodig!!! Max. 7 minuten werk!
Wij hebben een site in de lucht waar we mensen vragen om wat foto’s te sturen van hun koelkast.
Om te kijken wat ons qua eten deelt en om te kijken hoe de koelkasten in het ons landje en buitenland er uit zien.
Ter lering ende vermaeck!
Kijk maar op www.fridgewatcher.com

Vraag is nu aan jullie: willen jullie zo’n 5 foto’s maken van jullie koelkast: deur dicht, deur open, overzichtsfoto, closeups
En een kort, leuk gek verhaaltje erbij tikken (mag in het nederlands, wij vertalen wel).
En heb je nog vrienden in het buitenland die dit ook leuk vinden: stuur dan de website door en vraag hen ook om mee te doen!
Het emailadres waar je de foto’s heen kunt sturen staat op deze site.
Reuze bedankt!!!!

Hartelijke groeten,
Irene
# | 26 09 07 - 14:39 26 09 07 - 14:39



uit: nrc.next 26 september '07
# | 26 09 07 - 11:41 26 09 07 - 11:41

hemel op aarde


nee, dat bestaat niet, een hemel op aarde.
We zeggen dat wel te pas en vooral te onpas, maar...
Jawel, het bestaat. Af en toe. Ergens.
Vanavond had ik een hemelse avond op aarde. In het Muziektheater in Amsterdam, 4 1/2 uur lang, mij bezorgd door de componist Monteverdi in de allereerste plaats, librettist Busenello (maar die zijn allebei al lang dood (jaartje of 350), onmiddellijk daarna door Pierre Audi (artistiek directeur van De Nederlandse Opera), die een Monteverdicyclus voor ons bij elkaar getoverd heeft van onaardse schoonheid. Zodat er bij alle drie de opera's een collectieve betovering in de zaal kwam te hangen, ik kan het weten, ik heb ze alledrie gezien. Betoverd ook door de prachtige zangers, het water, het vuur, de zee van goud, de decors, het licht, teveel om op te noemen. Vanavond was ik bij L'Incoronazione di Poppea, zondagmiddag bij Il ritorno d'Ulisse in patria en vrijdagavond bij L'Orfeo.
En wat is het gedoe op aarde dan ver weg, wat kan kunst je af en toe echt even optillen.
Ik kan de wereld weer een hele tijd aan.
Bedankt, namens iedereen, PIERRE AUDI!

PS: las vanochtend, woensdag 25.9, nog helemaal in de ban van "Poppea", een interviewtje met de superieur zingende sopraan, Danielle De Niese, die als de bloedmooie Poppea de wrede keizer Nero (gezongen door de mezzosporaan Malena Ernman) om haar vinger windt. De Niese, 27 jaar oud, geboren in Australië, opgegroeid in Los Angeles, Srilankese ouders, wordt in nrc.next 'opera-babe' genoemd. Stompzinnige titel. Ze zingt in dit interview de lof van Pierre Audi. "Pierre denkt op een heel ander niveau dan wij stervelingen," zegt ze. Daarmee mijn lyrische commentaar van gisteravond benaderend.

# | 26 09 07 - 01:39 26 09 07 - 01:39

lovely Rita
Ik móet even terugkomen op mijn overdenkinkje over het gelaat van Rita Verdonk. Ik schreef dat ik haar bestudeerde vorige week, dat de beet boven haar lip me opviel, en, vooral, haar ogen. De witte randen onder de irissen geven mij altijd, bij iedereen bijna, te denken. Geloken oogleden, veel onder-oogwit, het kwam mij onaangenaam over. Daarop kreeg ik een beschuldigende reactie (die ik helaas niet meer heb) over dat je nooit over iemands uiterlijk mag vallen, Lombroso werd erbij gehaald (dat ging over lage voorhoofden en doorgroeiende wenkbrauwen, toch?) en ik was NIET GOED bezig!
OK, ik had zo 123 geen weerwoord, al bleef ik bij mijn onaangename getroffenheid wat RV betreft.
Toen las ik zaterdag het (vernieuwde, roze) FD, het Financiëele Dagblad. Heerlijke lectuur overigens, heel wat leerzamer dan al die dikke pakken lifestylekranten die ik in de bus krijg, maar dit terzijde.
Van Anne Boermans, van wie trouwe lezers al vaak columns op mijn weblog hebben gelezen, helaas nu al een tijd niet meer omdat hij vergeet ze mij te mailen. Communicatie-analist, interviewtrainer, scherp observator, goed schrijver. En zoals zo vaak, hij vond precies de woorden waardoor mijn gevoel over Rita gedekt was. En daarom post ik zijn hele column hieronder. En, nog maar eens, elke zaterdag in het FD een altijd belangwekkende observatie over mensen en zaken die wij ook gezien hebben, maar die hij analyseert. Waarvoor dank!
Overigens realiseer ik me dat dit allemaal erg beeldvullend, of zelfs overbeeldheenbloezend is, maar ik wist niet hoe ik het anders moest doen, behalve het helemaal overtikken....


# | 24 09 07 - 13:05 24 09 07 - 13:05

hand geven 2
Van de diverse reacties op het postje "hand geven" kies ik deze, omdat ik die het leukste vind:

Sinds die handen kwestie met Verdonk en daarna een soortgelijk geval op een middelbare school waar een leerkracht geen handen wilde geven, had ik mij voorgenomen mannen geen hand meer te geven. Ik zei erbij: 'Sorry, niks persoonlijks, maar het gaat niet'. 'Hoezo' vroegen ze dan? 'Dat vind ik onrein'. 'O ja?' 'Ik vind mannen namelijk vies!' Áls die mannen al een beetje over hun verontwaardiging heen kwamen (wat een lachwekkend soort is het toch) ging ik nog wel eens door: 'Dat mag ik niet van mijn God. Ik WIL het niet, en mijn geloof staat mij niet toe mensen die mij onrein vinden omdat ik een vrouw ben, óf hun soortgenoten die dat ondersteunen door niet in te grijpen, een hand te geven'.

Gebruiken uit andere culturen moet je respecteren of in elk geval maar accepteren, maar de achterliggende gedachte is beledigend en wij zijn met zijn allen achterlijk dat we dit zo laten bestaan!
# | 22 09 07 - 01:26 22 09 07 - 01:26

Blokker
Vanochtend was het, dat ik Ineens dacht: IK MIS JAN BLOKKER. De Volkskrant zonder Blokker (en, als al eerder gezegd, zonder Remco Campert) en met steeds meer lifestyle (die ik niet heb) begint me te smaken als lauwe koffie met teveel melk (en ik hou van hete doppio). En toen viel, en de koffieshop-voor-echte-koffie het kwartje. Ik las Blokker, in de nrc.next. Ook veel lifestyle en compuweetjes, maar ook: ...juist.
En ik vond hem weer zo meesterlijk (long time no see) dat ik de hele column - veel te lange lap voor een weblog, maar ja - voor jullie post en een proefabootje ga nemen op nrc.next.

De Wildersdingetjes in de politiek
De rassenscheider met het bleekmiddelenhoofd maakte zich gisteren in de Tweede Kamer per interruptie voortdurend druk over de groeiende kloof tussen politiek en burger.
Verdachte taal, uit de bleekmiddelenmond.
Mij kan als hardwerkende Nederlander de kloof niet diep genoeg zijn. De manier waarop men het staatsbestel indertijd democratisch heeft ingericht, is mij altijd uitstekend bevallen. Samen met miljoenen medemensen ben ik de hele dag druk aan het werk, en ’s avonds help ik een kind opvoeden, nuttig de maaltijd waarvan ik de bereiding aan mijn vrouw heb gedelegeerd, lees ter ontspanning een boek, kijk naar een televisieprogramma dat volgens sommige politici niet door de beugel kan, en ga bijtijds naar bed, want morgen is het weer vroeg dag.
Zoals ik het eten aan mijn vrouw heb gedelegeerd, zo laat ik net als miljoenen andere hardwerkende stemgerechtigden, aan politici de taak over om te letten op het nationale huishoudboekje, op de kwaliteit van het onderwijs, op de volksgezondheid, op het terrorisme en op de betamelijkheid van televisieprogramma’s.
Die twee dingen – onze burgerarbeid en datgene wat ze in Den Haag doen – moet je niet door mekaar halen. Ze hebben ook niets met elkaar te maken, want in Den Haag kunnen ze bijvoorbeeld niet wat ik voor m’n brood doe (ik wil niet opscheppen, maar ik weet zeker dat geen van de honderdvijftig Kamerleden, of zestien ministers of elf staatssecretarissen in staat is een stukje te schrijven dat bij het mijne in de buurt komt) en ik zou me, zelfs tegen een beloning van drie maal de Balkenendenorm, nooit parlementair kunnen gedragen tegenover een racistische geachte afgevaardigde met een peroxidekapsel, of een van zijn racistische collaborateurs.
Toen de minister-president zijn eerste termijn had afgerond, keek Ferry Mingelen in de wandelgang rond of hij nog even iemand kon opvangen. Femke Halsema was eerst. Zij had het wel een goed debat gevonden, zei ze, „afgezien natuurlijk van zo nu en dan een Wildersdingetje”.
Een Wildersdingetje.
Zij benoemde daarmee de uitgebleekte apartheidsaanhanger, die er nog eens vurig een lans voor had gebroken om een boek te verbieden (dort wo man Bücher verbrennt, schreef Heine, verbrennt man am Ende auch Menschen), die Marokkanen consequent tuig noemde, die vreesde dat het geld van Truus en Wim wordt verkwist aan Fatima en Achmed, die voorspelde dat de premier over tien jaar door de geschiedenis zal worden gevonnist omdat hij Nederland aan de islam heeft uitgeleverd, en die trouwens al op de eerste dag van de Algemene Beschouwingen de aardige Troonredecreatie van mevrouw Vogelaar (zonder belachelijke hoed) had ontmaskerd als bijna een criminele boerka.
In de politiek noemen ze dat ‘een Wildersdingetje’. Als Janmaat (die door Pim Fortuyn nog eens is gerehabiliteerd als een nette man die in veel opzichten gelijk had) in de Tweede Kamer het woord kreeg, liepen de toenmalige Femkes Halsema weg, of ze lieten hem aankletsen. Maar Janmaat had één zetel. De bleekzuchtige racist heeft er negen, en als Maurice de Hond z’n gelijk haalt, krijgt hij er de volgende keer negentien. Daarom wordt hij niet genegeerd, maar vergoelijkt als een Wildersdingetje.
Ontroerend was weer de peroratie van de minister-president over de samenhang en het respect dat wij allemaal voor elkaar zouden moeten koesteren, dus ook voor de aanstaande kiezers op Rita Verdonk en de peroxideracist. Maar ik pas er voor. En ik zou de Cliteurs, de Ellians, de Holmannen, de Pammen, de Winters, de Zwagermannen en al die andere dappere verdedigers van onze rechtsstaat willen smeken hun liberale stokpaarden even te verlaten, en in hun invloedrijke columns te gaan bepleiten dat de kloof tussen de hardwerkende burgerij, en de politiek van de dingetjes, onoverbrugbaar groot blijft.

Jan Blokker
# | 22 09 07 - 01:15 22 09 07 - 01:15

hand geven
Een vriendin van me had laatst te maken met een gezelschap orthodoxe joden. Daar was ook rabbijn Evers bij. Zij wou hem, automatisch, bij het binnenkomen, een hand geven. Maar dat kon niet. De rabbijn geeft vrouwen geen hand. Zij schrok, dacht Dat had ik moeten weten of: Ik had me even hierover moeten (laten) informeren.
Ik dacht, bij deze anecdote, aan de drukte die vorig jaar gemaakt is toen (minister) Rita Verdonk de dienstdoende imam geen hand mocht geven.
# | 20 09 07 - 12:57 20 09 07 - 12:57

taxi's deugen niet 2
Natuurlijk zijn er taxichauffeurs die heel erg deugen. Aardig zijn. Ook in hun maag zitten met de "rotte appels" die zo langzamerhand de mand overnemen. Ik kreeg een lange mail van de vrouw van een ongetwijfeld aardige chauffeur. Uiteraard kan ik haar (en dus haar mans) naam niet vermelden, dan krijgt hij onherroepelijk problemen, zo is het gesteld in taxiland!

Lieve Hanneke
Je artikel is mij uit het hart gegrepen.De hele deregulering van het taxibestand is de oorzaak van alle ellende in de branche. Iedereen {komt) kwam maar een vergunning halen en er werd niet voldoende gecontroleert over de kunde van de chauffeurs. Mijn man is veertig jaar taxichauffeur en heefd met heel veel verdriet het bedrijf naar de knoppen zien gaan. Zijn duurverdiende vergunning is niets meer waard ,de tca directie bleek tuig, en wat hebben we nu? hij is 69 en rijd nog steeds, maar moet zich steeds verantwoorden over de puinhoop die er nu is ontstaan, hij, en veel van de oude jongens die nog rijden zijn er heel depresief van geworden. Waarom word er niet ingegrepen. Het is een groep vrijgevochten schorum dat misbruik maakt van het monopolie dat ze hebben gekregen, de goede daargelaten. Ik lees steeds dat er word gekontroleerd, maar wat gebeurd er met de nauwelijks verstaanbaren chauffeurs die de weg niet weten. We gaan langzamaan naar een politiestaat maar het komt de samenleving niet ten goede, de massa pakken op 8 kilometer te hard rijden en ga zo nog maar even door. als mijn kleinzoon van 17 zijn id kaartje is vergeten, 50 euro, fijn als je nog niets verdiend en je moeder heeft ook geen geld. Ik lijk de klaaglijn wel, maar ik wilde even mijn ei bij je kwijt.

en daarna schreef ze nog, onder andere:

het is een kant die maar weinig
belicht word in de media.Ik heb altijd veel respect gehad voor at 5,maar die
belichten de zaak altijd negatief. Als er weer eens iets was bij de tca
was,is het hele bedrijf besmet.Maar veel jongens hadden het aan zien
komen.Maar de daders zijn nooit veroordeeld Nu er andere problemen de kop op
steken word het bedrijf er alleen maar slechter op .,en dat is zo zonde,het
was zo,n kleurrijke wereld ,maar goed,Nederland veranderd,het zij zo.Helaas.
# | 20 09 07 - 00:14 20 09 07 - 00:14



met dank aan Jolanda Cloodt-Schobben
# | 17 09 07 - 23:07 17 09 07 - 23:07

taxi's deugen niet
Een flink deel van de taxi's in Amsterdam zouden niet deugen: de auto's verkeren soms in slechte staat, defecte remmen, versleten banden, kapotte lampen. Dat bleek vorige week bij een controle in de binnenstad.
Ja, lampen, remmen, banden, allemaal niet goed. Maar wanneer wordt er iets gedaan aan de dramatisch klant-onvriendelijke opstelling van de taxiCHAUFFEURS? Ik ruil die kapotte koplampen graag in voor die ellendig jongens die bij het Centraal Station klanten staan af te schrikken.
# | 17 09 07 - 23:07

schaken of liegen


Ik weet één pluspunt van Rita Verdonk: zij heeft iedereen die zegt dat vrouwen niet kunnen schaken krachtig weersproken: ZIJ KAN SCHAKEN, en goed ook. Ze is Mark en zijn vrienden al tijden lang zetten vooruit. (Of ze heeft goede adviseurs die de schaaksport beheersen: lang niks van Jan Nagel gehoord....). Haar nederlagen weet ze om te zetten in overwinningen, Marks overwinningen jagen hem en de VVD op hoge kosten. Nu heeft hij haar als nep-krachtpatser (en dat speelt hij ook nog heel slecht) uit de fractie gezet, kan zij glimmend van slachtofferschap oogsten. Met als ultieme meesterzet: niet uit de partij gaan, wel als liid-Verdonk de partij ergeren in de Kamer. Nu moet hij weer iets bedenken: haar ook schorsen uit de VVD? Kan ze weer een vermoorde onschuld-zet doen. Tot hij definitief schaakmat is.
Ik bestudeer haar hoofd. Die halve ogen met die witte randen eronder - altijd een slecht teken, witte randen.
Een rare beet op haar bovenlip.
Steeds vers geknipt en bijgeverfd haar.
Een eindeloze reeks vervelende pakjes.
Nee, ze heeft toch niet het hoofd van een schaker, geen denkhoofd.
Ze heeft het hoofd van een leugenaar.
Toch goede adviseurs, denk ik.
# | 17 09 07 - 23:01 17 09 07 - 23:01

lichtpunten
Waarom hebben we in dit land, althans in de media, geen fatsoenlijke debatcultuur? Geen lange serieuze uitwisselingen van meningen, zodat je een beetje gewapend wordt om een standpunt te bepalen in deze ingewikkelde tijd?
Waarom hebben we alleen maar mini-gesprekken waarin natte scheten worden geproduceerd (goed voor de kijkcijfers) en waardoor de warwinkel - althans in mijn hoofd - steeds groter wordt? OK, Buitenhof is in de intellectuele woestijn al een oase, maar interviews zijn geen debatten, talkshows heten niet voor niks SHOWS.
Waarom wordt er nauwelijks geredeneerd en geluisterd, maar voornamelijk afgezeikt?
Waarom verkettert iedereen iedereen en wordt intellect steeds meer afgestraft?
Waarom krijgen verdomming en opwinding de overhand over bedachtzaamheid en tolerantie?
Dat ga je je afvragen als je je wijsheid van radio of televisie wilt halen. Je kan beter de NRC of de Groene bestuderen, eigenlijk.
Ik werd dit weekeind buitensporig gelukkig van twee lichtpunten, die niet over Rita Verdonk, Afshan Jami of Pronk gingen: de mooie eervolle viering van de 80ste verjaardag van Harry Mulisch in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Het was een aaneenschakeling van mooie momenten, daar op dat grote podium, waarbij vooral het gedachtengoed van Mulisch, zoals dat in zijn grote oeuvre is neergelegd, centraal stond. Goede fragmenten, goed gelezen door goede acteurs, gelardeerd met mooie filmfragmenten, afgewisseld met een paar prachtige stukken muziek. Hoogtepunt nummer 1: het slotlied, Only You, gezongen door zangeres Esmée Bos (kende ik niet, jazzzangeres, met een juweel van een stem) met als achtergrondkoor Harry's Herenclub, (Van Mierlo, Van Dam, Roos, Henneman, Van Lennep, De Leeuw, ik kom even niet op de rest) in witte smokings swingend en zingend er achter.
Hoogtepunt 2: een zeer persoonlijke en toch universele feestrede door Connie Palmen voor Mulisch, zo mooi bedacht, zo mooi geschreven (en zo mooi gezegd) dat iedereen muisstil werd en na afloop er een unanieme vraag naar de tekst was. Die komt overigens zo snel mogelijk op de site van De Bezige Bij, Mulisch uitgever die hem dit eerbetoon aanbood. En ons, toeschouwers, dus ook.
Speciaal compliment voor de dramaturgen/samenstellers/regisseurs van deze avond: de Belgen (Luc Korewitz o.a.) die zich BEHOUD DE BEGEERTE noemen. Waarom de CPNB deze mensen toch hun pre-Boekenbal niet laat organiseren is mij een raadsel.
Dat was lekker-weg-in-kunstzinnig-Nederland nummer 1.



Nummer 2: deel 2 (slot), net gezien, van ELIZABETH, miniserie in 2 delen over het leven van koningin Elizabeth 1.
Vooral glanzend door Helen Mirren (ook al schitterend in The Queen, als de huidige Elizabeth, en in Prime Suspect), maar elk detail van dit drama was uit-de-kunst!
Conclusie: kies voor kunst voor dat broodnodige beetje gemoedsrust en geluk.
Ga naar de film, lees een boek, luister naar muziek, en blijf hopen dat de media je tenminste de weg wijzen in die wereld.
# | 17 09 07 - 01:35 17 09 07 - 01:35

Doorman vs Zwagerman
Toen ik maanden geleden beroofd werd van mijn tas door 2 jongens, en daar een kort postje over plaatste, kreeg ik echt bakken (mail)stront over me heen omdat ik van de "linkse kerk" zijnde niet had vermeld dat het wel Marokkaanse jongetjes geweest zouden zijn. Ik ben toen zelfs, geïntimideerd door de nare agressieve en DREIGENDE mails, even opgehouden met mijn weblog. Het waren dreigmails met verwijzingen naar vergassen, oorlog, al het linkse tuig dat omgebracht (door ophanging of andere methodieken) moest worden, Geenstijl.nl stond voor mijn deur te posten, niet om me te vermoorden maar om me te filmen, enfin, ik ga er maar vanuit dat het lelieblanke dreigers waren. Maar wel ERG VEEL en ik ben ervan geschrokken. Van de gore taal, de talloze spelfouten, de griezelige agressie.
En ik krijg die mails nog steeds (nu vast weer in oplevende hoeveelheden).

Nu is er grote ophef over de kwestie-Ehsan Jami. Binnen en buiten de politieke arena.
Neem nou HET STEUNCOMITÉ. Voor vrijheid van afvalligheid ofzo.
Van Cisca Dresselhuys tot Geert Wilders, van Antoine Bodar tot Marianne Thieme, u kent allemaal wel een paar ondertekenaars uit de zotte verzameling namen van horen zeggen. Omdat Ehsan Jami bedreigd en "gemolesteerd" zou zijn als "afvallige moslim". Aanhalingstekens, want ik was er allemaal niet bij en journalisten ook niet trouwens, voor zover ik heb gezien, gehoord of gelezen. Maar goed, hij heeft beveiliging dus het zal allemaal wel. En het is naar voor de jongen, die wel kek oogt in beeld. Lekker ventje. Dit terzijde.
Maar wat een vervuilende splijtzwamdiscussie is hierover ontstaan!
Ik las toevallig (door een zwerfbestaan kan ik slecht kranten lezen, geluk bij ongeluk) 2 artikelen van elkaar op "hoog niveau" welbespraakt bevechtende intellectuelen: eerst hoogleraar/schrijver Maarten Doorman ('MEDIA BLAZEN KWESTIE-JAMI NODELOOS OP") en als reactie daarop schrijver/publicist Joost Zwagerman EX-MOSLIMS VERDIENEN ONZE STEUN (Volkskrant, resp. 8 en 11 september) die van de eerste geen spaan heel laat.
Storm in glas water groeit uit tot tsunami in de polder.
Wat een onfrisse discussie! Die eigenlijk gaat over Zijn moslims griezelig en gevaarlijk, OF NIET?
Waarbij, dat wil ik met nadruk zeggen, ik het geheel en al met Maarten Doorman eens ben (NIET!).

Wat mij heel erg stoort is dit: er is een algemeen geldende code, dat als je in een discussie de Tweede Wereldoorlog inzet als argument of vergelijking voor iets actueels, je eigenlijk al verloren hebt. Dat is begripsvervuiling. (waaraan ik me zelf per ongeluk, als Gilles de la Tourette-patiënt op dit vlak, ook wel eens schuldig maak!)
Ik trek de vergelijking door.
Als je in de discussie over de Koran, over moslims, over multiculturaliteit in Nederland, over VMBO, over criminaliteit, over noem maar op, de moord op Theo van Gogh en/of de dreigende moord op en dus het vertrek van Ayaan Hirsi Ali inzet, heb je voor mij net zo hard verloren.
# | 13 09 07 - 01:46 13 09 07 - 01:46

Toon Tellegen


Toon Tellegen (van de wonderschone dierenverhalen, gedichten, proza en toneelteksten) heeft de Constantijn Huygensprijs gekregen.
"Er is een bedrag van € 10.000 aan verbonden."
Mooie prijs, maar wel te weinig geld voor misschien wel één van de mooiste schrijvers die we hebben!
Nog niks van gelezen? (komt ook doordat hij NOOIT op de televisie geïnterviewd wil worden).
HEEL GAUW DOEN, daar krijg je een heel erg goed humeurtje van, gegarandeerd!
En Toon Tellegen: GEFELICITEERD.

Eigenlijk moet ik hier zo'n dierenverhaal posten, maar dit stuk wordt al te lang.
Dus post ik een illustratie van Mance Post, die ook gelauwerd wordt/is dezer dagen voor haar prachtige illustraties.
Klein citaat van haar erbij.



Dit is dus een illustratie van Mance Post uit Brieven aan niemand anders.

Overigens vinden illustaroren vinden het werk van van Toon Tellegen lastig te illustreren.
Mance Post zegt: 'Een mol en een worm even groot tekenen en ze toch geloofwaardig laten zijn is heel lastig.
Hoe natuurlijk is een olifant die net zo groot is als een mier?
Hoe voorkom je een mal grote mier of een idioot klein olifantje?
Het moet je eigenlijk als lezer niet opvallen en het grootste compliment dat ik op dat punt heb gehad was van iemand op een ouderavond die bekende dat hij nooit had gezien dat alle dieren even groot waren'.


Ik hou ook veel van Toon Tellegens poëzie.
Lees één willekeurige proeve daarvan.

Men moet

Men moet altijd enigszins verdrietig zijn,
anders is men verloren,

maar men moet wel een beetje verloren zijn –
van het reddeloze soort –
anders zou men alleen maar gelukkig zijn,

toch moet men ook gelukkig zijn,
zo maar gelukkig kunnen zijn,
in alle staten van geluk,

anders zou men maar verdrietig zijn,
enigszins verdrietig
altijd.


Toon Tellegen
Uit: Minuscule oorlogen,
niet met het blote oog zichtbaar
Querido, Amsterdam 2004
# | 13 09 07 - 00:40 13 09 07 - 00:40

pasfoto's en diepvriesdeuren
Fotovakhandelaars zijn kwaad omdat wij, de klanten dus, binnenkort pasfoto's kunnen laten maken bij loketten van paspoorten, rijbewijzen, oudenvandagenkaarten enzovoorts. DAT SCHAADT DE HANDEL en daarom gaan ze protesteren in Den Haag of bij Den Haag.
En ze denken wel dat ze namens het overgrote deel van het Nederlandse volk spreken.
Nou, niet namens mij. Want alhoewel ze in die winkels keurige pasfoto's afleveren, doen ze dat ook niet gratis. En het lijkt mij nou wel makkelijk om bij één en hetzelfde loket die vervelende klusjes af te kunnen handelen.
En ik maak me sterk dat ik ook namens het overgrote deel van het Nederlandse volk spreek.
Ik schrijf dat zo uitgebreid, omdat ik meestal nogal blind achter Gedupeerden sta.
Nu dus niet!
En ik vind het ook prima dat supermarkten glazen schuifluiken voor hun koude handel moeten aanbrengen.
Zo.
Lekker belangrijk, deze meningen over niks.
Comiteetje oprichten?
# | 13 09 07 - 00:38 13 09 07 - 00:38

ik kan het niet laten
van Corrie Gerritsma kreeg ik deze tip, die mij nog gelukkiger maakte dan ik toch al was.
www.dampcats.com



Bedankt Corrie, namens alle droge en natte poezen!!!
# | 13 09 07 - 00:33 13 09 07 - 00:33

Van Jole over Wilders
Ik lease graag stukjes van anderen waarmee ik het eens ben, af en toe.
Op dit stukje werd ik attent gemaakt, want doordat ik losgezongen ben van mijn dagelijkse doen heb ik Francisco van Jole een tijdje niet gelezen. Jammer, maar gelukkig, Wim, dat je mij dit stuurde! Ik post het meteen, met dank.

Dit stukje begin ik te tikken met de vraag die altijd als eerste in me opkomt
als ik een stukje ga tikken: moet ik dit stukje wel tikken?
Iedere dag denk ik wel \'iets\' te hebben voor dit weblog maar zo gauw ik
doordenk komen de bezwaren op. Klopt die gedachte wel, is het eigenlijk wel
interessant, moet ik hier bezoekers mee lastig gevallen, heb ik het niet al eens
eerder bedacht, moet ik er niet wat meer informatie over vinden? Meestal leidt
dat letterlijk tot niets.
Vandaag las ik ergens op een journalistieke website dat ik dat allemaal niet
moet doen, dat ik gewoon moet optikken wat ik denk, zonder door te denken. Dat
is de echte weblog-methode. Laat ik het eens proberen.
Over Wilders bijvoorbeeld die een minister knettergek vindt. Tijdens het
dagelijkse internetrondje kwam ik er allemaal opmerkingen over tegen maar wat
mij er het meest aan stoorde niet. De uitspraak is namelijk het zoveelste bewijs
dat Geert Wilders niet gediend is van vrijheid. Zo gauw iemand een andere
opvatting heeft dan de zijne heeft die opvatting geen bestaansrecht.
Iemand die knettergek is houdt er geen opvattingen op na. Die raaskalt maar wat.
Geert Wilders heeft een partij die geen partij is want naar ik heb begrepen is
hij zelf het enige lid. Die partij noemt hij Partij Voor de Vrijheid. In de
afkorting PVV valt de D merkwaardig genoeg weg. Misschien omdat het teveel aan
democratie doet denken.
Geert Wilders wil elke dag wel iets verbieden, hij wil andersdenkenden
onderwerpen. Nog nooit heb ik hem enig vrijheidsideaal horen uitdragen. Ik hou
erg van vrijheid, wil liefst nooit iets verbieden en het woord vrijheid lezen in
combinatie met Wilders is alsof ik mijn liefje omhelsd zie worden door een
ontvoerder.
De naam van de partij van Wilders is een leugen. Maar omdat we in een vrij land
leven mag dat.
De naam Partij Voor de Vrijheid zegt niks over Wilders of zijn ideeën maar wel
over onze eigen opvattingen van vrijheid. Namelijk, hoe ver laten we hem gaan?

Zoiets zou ik dan schrijven. Ik zou het teruglezen, denken 'ach, Wilders, who
cares?*' en dan alsnog deleten.

Vandaag niet. Wat overblijft is een stukje dat is geschreven zoals Wilders
denkt: het opeenstapelen van gevolgtrekkingen zonder tussenkomst van reflectie.
De man heeft geen delete-knop.
# | 10 09 07 - 15:05 10 09 07 - 15:05

Marcel Möring & Geert Wilders
Al een paar weken loop ik te broeden om de juiste woorden te vinden om mijn ongerustheid en verdriet over de geur die Geert Wilders verspreidt onder woorden te brengen. Ik zag hem, nog middenin mijn post-Chicago-jetlag, te keer gaan in de Tweede Kamer, ik lees de commentaren, ik las voor mijn vakantie in Trouw een heel verstandig stuk van een juriste dat hij juridisch kan worden aangepakt op verdenking van schending van artikel (?) van de grondwet, maar ik raak ook een beetje verlamd. Net niet bij machte tot meer dan machteloos schelden, en dat helpt niet en werkt niet en dekt ook niet mijn onrust.
Nu kreeg ik van Marcel Möring een mail met verwijzing naar zijn weblog. www.marcelmoring.nl
En zoals zo vaak vindt hij - slimmer en dapperder dan ik - de woorden die mijn onrust vorm geven. (Overigens: DIS, zijn nieuwste boek, is wel meegeweest naar Chicago, maar doordat we maar 4 dagen daar konden blijven, ook weer ongelezen mee teruggekomen. MOET NOG GELEZEN WORDEN!)
Ik post zijn Wildersbeschouwing hieronder. (Volg overigens vaker zijn blog, hij is goed!)

Hedendaags fascisme Nu is het dan duidelijk: Geert Wilders is een fascist. Ik heb het lang niet willen geloven. Ik heb het woord zo lang mogelijk willen vermijden. Maar dat is niet meer mogelijk. Het ligt aan hem zelf.
Zijn methode rook al een tijdje verdacht, maar sinds het debat met minister Vogelaar is er ineens veel duidelijk geworden. Hij heeft de retoriek van het fascisme overgenomen, waardoor vorm en inhoud van zijn optreden nu volledig overeenkomen.
Het zit 'm in zijn beschuldiging van landverraad. Daar beschuldigde Wilders minister Vogelaar van. Een klassiek fascistisch verwijt aan tegenstanders. Wie niet doet wat de extreem-rechtse horden willen is altijd een landverrader. Hoe dat precies verband houdt met Vogelaars nogal gratuite opmerking over onze joods-christelijke-islamitische samenleving, dat is onduidelijk. Ik zou zeggen: net zo onduidelijk als dat hele idee van de joods-christelijke samenleving.
Daar mag Wilders zich trouwens ook altijd graag op laten voorstaan, die JC-samenleving. Volgens mij denkt hij dat het gebruik van het woord 'joods' hem vrijpleit van racisme: 'Ik kan niet eens extreem-rechts zijn, want ik ben heel blij met de joodse wortels van onze samenleving.' Zoiets.
We hoeven nu alleen maar een jaar of vier te wachten. dan blijkt bij het tellen van de stemmen hoe veel fascisten Nederland telt. Dat zijn er namelijk net zoveel als het aantal stemmen voor de partij van Wilders.

mm 08092007
# | 08 09 07 - 15:17 08 09 07 - 15:17



Voor een definitief sympathie-offensief voor Peter Koelewijn (had ik als fan al niet meer nodig eigenlijk....) luister naar de aflevering van cantina van donderdag 8 september. Wat een slimme, talentvolle, meeslepende, aardige man! Prachtige liedjes, mooie geschiedenis, goeie smaak. En het fijne is, je kan Cantina, zoals alles van Radio 6/de Concertzender, wanneer je maar wilt beluisteren, dag en nacht. Via internet, via een WAP (??) radio, via de kabel... radio zoals radio moet zijn. Alle vormen van muziek (ernstig en licht) komen daar dag en nacht langs, echt fantastisch.
In Cantina (radio 6) is elke werkdag een interessante verrassende gast, zijn leven, zijn muziek. Geweldig programma. Ga digitaal, koop zo'n speciale radio, luister op welk moment je maar wilt via Internet, laat het niet aan je voorbijgaan! Daar kunnen ze nog heel wat puntjes aan zuigen bij de geformatteerde gewone radiozenders!
Cantina@vpro'"># | 07 09 07 - 01:03 07 09 07 - 01:03

vakantie, nog ff
Eventjes, vanuit een wonderlijk vakantievacuum, bijpraten.
Door een verdrietige aanleiding - het overlijden van onze allerliefste vriendin Marjolijn de Vries - moesten we na 4 dagen ons verblijf in Chicago afblazen. Het was een huizenruilkwestie, dus nu kan ik tot eind volgende week niet in mijn eigen huis, maar logeer ik riant bij mijn lieve vriendin Hedda. Ik probeer het vakantiegevoel hier in de stad voort te zetten, wat maar mondjesmaat lukt.
Ik blijf nog even boeken lezen, want dat is van de vakantie toch het allerfijnste vind ik.
Ik ben nu bezig in de wonderschone roman Kalme Chaos van Veronese (ach, wat mooi...), geniet nog na van Eindelijk de Zee van Thomas Verbogt, ben nog diep onder de indruk van Wat is de Wat, het verhaal van een jonge Soedanese vluchteling Deng. Ik post even een stuk dat ik vond over Wat is de Wat, dat beter weergeeft dan ik het kan waar het boek over gaat. (Om de titel te begrijpen moet je het boek lezen en dan nog....)



Wat is de wat is een epische roman over de burgeroorlog in Soedan, gezien door de ogen van een jongen. Voor hen die denken alles te weten over de ‘vergeten kinderen’ van Soedan is dit boek een eye opener, en voor hen die denken het werk van Dave Eggers te kennen, is dit boek een totale ommezwaai: het is een rechttoe rechtaan geschreven, compromisloos, humoristisch en avontuurlijk boek over de waanzin van de oorlog. Eggers heeft vier jaar aan deze roman gewerkt en was gedurende die tijd diep betrokken bij de gemeenschap van gevluchte Soedanezen in de Verenigde Staten. In 2003 reisde hij met Valentino Achak Deng af naar Zuid-Soedan, waar Deng werd herenigd met zijn familie, die hij zeventien jaar niet had gezien.

Wat is de wat is het verhaal van een jongen die een vluchteling wordt in het door oorlog verscheurde Zuid- Soedan. Zijn reis, van bijna bijbelse proporties, brengt hem in contact met vijandelijke soldaten, rebellen, hyena’s en leeuwen, ziekte en hongersnood, en de dodelijke murahaleen – dezelfden die op dit moment Darfur teisteren. Het biedt een onthullend en ontluisterend portret van een land in staat van bloedige oorlog, en van een jongen die van de ene in de andere onwerkelijke situatie wordt gekatapulteerd.


Darfur (om de hele ellende maar een naam te geven) plant zich diep in je hart als je dit boek gelezen hebt.

En nu ben ik bezig aan Dagboek van een poes, door Remco Campert, omdat ik a.s. zaterdag in Opium Radio de schrijver mag interviewen.
Motto in het begin van dit kleinood-boekje: 'A quoi pense l'animal qui pense?'
Precies mijn soort boek, dat weet ik zeker, maar ik moet er nog in beginnen.

Verder heb ik in Chicago, in dat turbobezoek, toch nog de nu al legendarische en omstreden nieuwe documentaire van Michael Moore gezien: SICKO, over de gezondheidszorg. Een meesterwerk, verontrustend, geestig, prachtig bedacht en gemaakt. Ook van dien aard dat je denkt Pas op Nederland, dat we die kant niet opgaan. Met de gruwelijke privatisering van de gezondheidszorg komen we echt in de gevarenzone! Als je centen hebt: no problem. Maar wee je gebeente als je je niet meer verzekert, als je het niet kan opbrengen bijvoorbeeld, of dat de steeds hogere premies je portemonnee te zwaar belasten, en je denkt Wie dan leeft wie dan zorgt. Dan ben je enorm in een aap gelogeerd. Zie Sicko.
Jaaa, maar dat is Amerika, hoor ik u denken. Zeker, dat is Amerika. Maar voor alle zekerheid zou ik toch bepleiten dat de gezondheidszorg een overheidstaak blijft en niet in handen van zorgverzekeraars.

Verder een allerliefste Ierse film gezien: ONCE. Helemaal over muziek, met muziek, in muziek gebed. Komt vast ook hier en is ook een voltreffer. Met als acteurs en muzikanten Glen Hansard en Marketa Irglova). Glen Hansard is trouwens de leadzanger en oprichter van The Frames, een beroemde en succesvolle Ierse band. Hij speelde ook in de film The Commitments.



Op dit moment zit ik te tikken met de muziek van Lyle Lovett op de cd-speler ('It's not big it's large', gekocht in Starbucks, meesterlijk!), een soort oppeppende Texas- countrymuziek (ik heb te weinig verstand van deze muziek om de goede omschrijving te weten). Lylle Lovett is ook acteur: in films van Robert Altmann was hij vaak te zien, o.a. als detective in The Player (zie foto).



De muziek van ONCE gaat er zo dadelijk op.

Het vakantiegevoel wordt ook vastgehouden door de tv zo lang mogelijk uit te laten. Heel af en toe zetten we hem aan, kijken met frisse weerzin naar de heren die weer het hoogste woord voeren en zetten hem dan meteen weer uit. WE ZIJN NOG LEKKER WEG, pakken een boek en draaien een plaat! Nog ff....
# | 06 09 07 - 21:35 06 09 07 - 21:35