Le Plat Pays van Jacques Brel, behorend tot mijn canon van Eeuwig Mooie Chansons, wordt, sinds het bestaat, door Jan en Alleman voor alles en nog wat ingezet. Dat is niet erg, dat is het lot van universele kunstuitingen. De zonnebloemen van Van Gogh mogen op koektrommels, walsen van Chopin in Sterreclames, uitsnedes van gedichten in rouwadvertenties.
Maar vanavond maakte Freek de Jonge het te bont.
Om zijn gal te spuwen over Wilders had hij het kromste Sinterklaasgedicht in de muziek van Le Plat Pays gepropt. Hij had kennelijk een te vol gemoed voor de noten die Jacques Brel voor hem beschikbaar had, want het was een tenenkrommend (brullend en vals gezongen, met een slap koortje en de eeuwige viool erachter) protest. Tot twee keer toe mocht hij bij Pauw en Witteman de muziekhoek betreden met dit "lied", de tweede keer kwam hij zichzelf hard tegen want hij was de draad volkomen kwijt. Zelfs schuifdeurenniveau werd niet gehaald.
Ik heb Mijn Vlakke Land een keer door Raymond van het Groenewoud horen zingen, met Fernando Lameirinhas. Fernando in het Portugees, Raymond in woedend-vlaams, en daar zou Freek eens naar moeten luisteren. Dat was woede over het racisme in Vlaanderen in prachtige muzikale vertolking. Een diepe buiging voor Jacques Brel, terwijl Freek met zijn pet naar hem gooide.