Donderdag 17 oktober.
Hard gewerkt, ineens was ik om 4 uur even vrij.
Alles is liefde, dacht ik, kom op, ze zeggen dat het zo'n feel-good-film is en dat was precies waar ik aan toe was, op deze regenachtige dag. Bak popcorn, kon mij het schelen, op naar de vertrekhal die ook wel Pathé Arena genoemd wordt. Goede bioscoop overigens.
En dan die film! Ze hadden allemaal gelijk, die erover praatten, schreven, juichten: het is een fantastische film. Je wordt er zelf een beetje verliefd van, in het wilde weg. Zo goed geschreven, gespeeld, geregisseerd. En wat vooral zo meesterlijk is: tot in de kleinste bijrollen, tot in de futielste details is hij goed. En grappig. Dat zie je niet vaak. En nog afgezien van de zogenaamde Grote Namen (onnavolgbare Carice van Houten) werd ik ook heel blij van de bijdragen van Ton Kas, de Vliegende Panters, Juul Vrijdag, Ruben Nicolaï, Ruben van der Meer, René van 't Hof, Hans Kemna, Hans Kesting, alle kinderen die goed kinderen speelden en iedereen die langsflitste en ook goed speelde. Hoogtepunt deze middag was voor mij een hoog kinderstemmetje, dat bij de volle vette zoen van het liefdespaar Paul de Leeuw en Daan Schuurmans door de hele zaal piepte: HET ZIJN HOMO'S!!! Zodat er nog een niet bedoelde extra grote lach in Pathé Arena klonk.

.. en dan kom je licht verliefd naar buiten. Dan zet je je autoradio aan. En dan hoor je.....
Verdonk begint een nieuwe partij. Of nee, een BEWEGING. Trots op Nederland. En in één klap donder je terug op aarde. Het miezert, je bent helemaal niet verliefd, je was even heel trots op Nederland door die leuke film, maar in één Beweging verandert die trots in schaamte. In woede. Als we niet oppassen.... mensen, wat doen we ertegen?