De kans bestaat dat jullie, net als ik, Jan Blokker een beetje zijn kwijt geraakt. Als geharde Volkskrantlezers grijp je niet gauw naar NRC.next, en als papiervreter lees je niet graag op internet.
Maar wel dit blogje, kennelijk.
Daarom vandaag maar weer eens zo'n lekkere Blokker, om het weekend goed mee in te gaan.

vrijdag 2 november 2007 door jan blokker

Trots op Nederland 1, 2 en 3
Je hebt er tegenwoordig dagen bij dat je gelijktijdig op Nederland 1 de katholieke Knevel van het RKK kunt zien, op 2 de echte, en op 3 nog een christelijk vragenspelletje in het kader van Zapp. Zodat je even denkt: god gaat het bij de publieke omroep qua zendtijd toch niet van de sport winnen?

Ik heb het buitenlandse gasten wel eens moeten uitleggen.
‘Nee, televisie is bij ons níét in handen van de Kerk’, probeer ik ze eerst snel vóór te zijn.

‘Maar van wie dan wel?’, vragen ze vervolgens, en dan kun je twee dingen doen: een ander onderwerp aansnijden, of je met open ogen in het grote stotteren storten.

‘Wat ik zie heeft toch alleen maar met Geloof te maken?’, zijn ze intussen blijven aanhouden, dus ik heb geen keus.
‘Toevallig is het nu inderdaad even Geloof’, geef ik toe.
‘En het is niet eens zondag!’

‘Tien minuten geduld, en er komt weer voetbal.’

‘Maar we vergissen ons toch niet als we zeggen dat dit, op drie netten tegelijk, allemaal Kerk is?’

‘Je kunt niet van de Kerk spreken. ’t Zijn op z’n ergst kerkgenootschappen.’

‘Dus wel allemaal van het Geloof.’

‘Tot op zekere hoogte.’

‘En allemaal christelijke genootschappen.’

‘Nee hoor. We hebben hier ook zendtijd voor moslims, voor Boeddhisten, voor Hindoes…’

‘Voor joden?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet. Maar zeker voor humanisten. En daarnaast vanzelfsprekend ook voor vrijzinnigen, voor liberalen, voor Marcel van Dam-achtigen, voor jongelui, voor bejaarden, voor politieke partijen – you name it.’
‘My God.’

‘Daar kun je nou wel ironisch over doen’, zoek ik de aanval, ‘maar je moet je voorstellen dat in Nederland, meteen na de uitvinding van radio en televisie de boel als het ware is geprivatiseerd, en zodanig is ingericht dat alles en iedereen – man, vrouw, arm, rijk, rooms, godloochenaar, links, rechts, allochtoon, autochtoon, dat dat allemaal aan bod komt. Besef jullie wel hoe uniek dat is? Daar zijn we als volk ook heel trots op. Dat elke groep de kans krijgt in de media haar boodschap te verkondigen.’

‘En zo’n groep noemen jullie een kerkgenootschap.’
‘Bij wijze van spreken natuurlijk. Ze zijn een groep, en ze vertegenwoordigen de ene keer een stroming, de volgende keer een godsdienst, de derde keer hun leeftijd, hun geslacht, hun seksuele identiteit, hun gewicht…’
‘Hun gewicht?’

‘Dat geef ik nou maar even als voorbeeld, maar het zóú inderdaad morgen kunnen gebeuren. Als alle gezellige dikke Nederlanders die dagelijks door de regering worden gedemoniseerd omdat ze meer wegen dan Balkenende, de koppen bij mekaar steken en een tegengeluid willen laten horen, hebben we er in 2008 een nieuwe publieke zendgemachtigde bij. Hebben jullie thuis zulke voorbeelden van democratie?’

Ik had het er zonder stotteren afgebracht, en op dat moment begon bovendien het Journaal. We hoorden dat de paus de Italiaanse apothekers had opgeroepen om alle voorbehoedsmiddelen en condooms uit de schappen te halen. Dat in de Verenigde Staten orthodoxe christenen tot een miljoenenboete waren veroordeeld omdat ze de begrafenis van een in Irak gesneuvelde homoseksuele Amerikaanse soldaat hadden verstoord. En dat een mevrouw van de ChristenUnie André Rouvoet (‘geen commentaar’) opriep om homo’s uit bestuursfuncties te weren.

Er viel even een stilte – en om mijn gasten bij voorbaat de wind uit de zeilen te nemen, zei ik gauw:
‘Weet je wat wij in Nederland zouden doen? We zouden én de paus, én die Amerikaanse christenen, én die Amsterdamse dame onmiddellijk zendtijd aanbieden. Willen ze die luxe vasthouden, dan moeten hun scherpe kantjes er meteen af, en let op: binnen een jaar dwepen ze allemaal met Gordon. Dat is de kracht van ons Bestel.’