Wordt het toch weer pikant, die AKO-literatuurprijs. Eigenlijk is het namelijk altijd nogal moeizaam om die uitreiking spannend te maken. Ik heb er zelf een paar jaar mee geworsteld, in '97, '98 en '99 vond hij plaats in De Plantage en heette toen ook nog de Generale Bank Literatuurprijs! Maak daar maar eens een leuk programma van. Het enige doel van de organisatoren/sponsors van die prijs is natuurlijk publiciteit, dondert niet hoe. En als programma zit je met een programma van eisen (toespraakjes, interviewtjes, uitreikinkje, bedankje) dat in 50 minuten afgewikkeld moet worden. Over de inhoud van de boeken, het schrijverschap kon het in elk geval nauwelijks gaan. Eigenlijk waren die programma's alleen maar leuk als er ongeregeldheden waren. Een bommelding, een ruzie. RUZIETJE, want waar ging/gaat het eigenlijk allemaal over. Eén jaar was Adri van der Heijden (AFTH) 2 x genomineerd, maar hij wou alleen maar in het programma komen op het moment dat hij wist dat hij gewonnen had, hij ging niet als genomineerde/potentiële verliezer voor joker in de uitzending zitten. OK, wij hebben hem in een belendende ruimte gezet, waar hij met zoontje Nino (jaartje of 6, 7 toen, nu dus een bloeiende puber) wachtte en kwam, want won. Leuk dingetje in die voorspelbare uitreiking.
En nu is hij weer zo vriendelijk om peper in die reten te strooien: hij wil niet met Arnon Grünberg aan tafel. Beleidigt, zou mijn moeder zeggen, terwijl je je dus NOOIT door Arnon Grünberg moet laten beledigen.
Dus krijgt hij, ergens in de buurt (of in) Paleis Het Loo, een eigen tafeltje-dek-je, waar hij, waarschijnlijk weer met Nino, wacht op de dingen die gebeuren.
Zodat we toch weer even gaan kijken naar hoe de gestoorde Grünberg (ik tip hem met Tirza als winnaar) en de langtenige Van der Heijden de uitreiking gaan opleuken.
Het heerlijkst is dit allemaal voor Livia Verstegen van het gelijknamige organisatiebureau, want zij bereikt haar doel: enorm veel publiciteit voor een non-item, waarbij de naam AKO onevenredig vaak valt.