Ik zit weer middenin mijn jaarlijkse trip over de wereld vanuit de luie stoel: het Internationale Documentaire Festival Amsterdam, troetelnaam IDFA. Sinds vorige week donderdagavond ben ik in Irak, Londen, Israël, De VS, Turkmenistan, Rusland, Haïti, het Engelse platteland, de Andes, Nederland, Mali, Oeganda, Kuala Lumpur, India, Zuid-Afrika en nog wat plekken geweest. Onhandelbare kinderen, spionnen, doven, arme russen, dictators, zangers, schilders, zwarten, witten, onderdrukten, kannibalen, sporters, filmsterren, regisseurs, en nog wat personnages zijn aan me voorbijgetrokken. Af en toe even weggedommeld, maar dit jaar meestal uitermate geboeid zitten kijken. In het prachtige Tuschinski-theater en de perfecte zalen in bioscoop De Munt, beetje bang voor de muizenplaag (voetjes en tassen dus van de vloer), maar eerlijk is eerlijk: tot nu toe geen muis gezien. Ze zijn al wel gesignaleerd. WEG MET DE POPCORN!
Ik heb nog vier fijne IDFA-dagen te gaan, dus u hoort even niet van me.
Favoriete films tot nu toe: STRANDED (het verhaal van de vliegtuigcrash, dertig jaar geleden, in de Andes, waar zestien overlevenden waren van de 78. Ze hielden zich in leven door doden te eten); HEAR AND NOW (de dove ouders van de filmmaakster krijgen een geïmplanteerd hoorapparaat, op hun 65ste. Dat valt niet mee....); The Champaign Spy (zoon van Israëlische spion vertelt over het dubbelleven van zijn vader). Maar WHITE IN BARKING(hoe integreren de witten in de wijk Barking in Londen met hun nieuwe mede-Londonaars?) en HOLD ME TIGHT LET ME GO (speciale aanpak van 'onhandelbare' kinderen tot twaalf jaar) waren ook heel goed.
We hebben in ons programma vrijwel geen Nederlandse documentaires opgenomen, omdat die toch wel op de televisie komen t.z.t.