Vandaag hoorde ik alweer zuinige reacties op het initiatief om een beweging te starten tegen de riekende wind die uit Geert Wilders en de zijnen opstijgt. Geen aandacht geven, teveel eer, werkt juist contraproductief, je moet eerst weten of iets effect heeft, liever doodzwijgen....
Ik ben blij met de oproep van Doekle Terpstra om te laten weten dat je het Wildersgeluid (en aanverwante artikelen) niet pikt, dat tegenover zijn grote bek ook een ander geluid te horen kan zijn. En misschien heeft het allemaal niet het gedroomde effect, soms moet je iets doen omdat je het niet kan/wilt laten. Ik ben voor de beweging die voortvloeit uit Terpstra's stuk in Trouw van jl. vrijdag.
Vanavond in P & W mocht Doekle Terpstra zijn idee verdedigen. Tegen Herman van Veen en Harry van Bommel (SP). De eerste had geen verstand van politiek, zei hij, en dat bewees hij ter plekke, op de bekende zalvende Van Veen-toon. En de laatste zat weer met een populistisch brok in zijn keel te betogen dat de "mensen die op Wilders stemden (...), in de oude wijken..blabla" hier niets aan hadden, aan zo'n initiatief. Dat hij ertegen was.
De burgerlijk-gehoorzame parlementariër TEN TOP. Volksvertegenwoordiger namens de SOCIALISTISCHE PARTIJ! Altijd pronkend met de buitenparlementaire acties uit hun eigen verleden.
Alsof je buiten de Kamerstolp als burger je verontrusting over een bepaald klimaat in je land niet mag uiten. Omdat je gewoon je stem wilt laten horen. En je die stem niet voldoende uit de Kamer hoort, omdat iedereen toch beducht is voor hard terugpraten tegen Wilders c.s.
Begrijpelijk misschien, de omzichtigheid jegens de PVV, maar daar hoeven wij ons in de frisse buitenlucht toch niet door te laten afremmen? Effect of niet, je zou je doodschamen als je niks deed.