..en zo kwam het toch nog helemaal goed met Zomergasten.
Prachtige avond met Joop van den Ende, waarbij al mijn reserves over hem met de grond gelijk werden gemaakt.
Nou hebben de jaren des onderscheids hem geen kwaad gedaan, maar hij ontpopte zich tot een inspirerende, betrokken en aardige man.
Althans iemand die wist hoe je de ideale Zomergast moet zijn. Het ging namelijk over televisie, entertainment, showbusiness, zaken doen, managen, kijken, interpreteren, de wereld achter de show...heel erg interessant.
En Bas Heijne kon alles wat hij aan kwaliteit in zich heeft (en dat is heel wat) mooi aan Van den Ende en ons, de kijkers, kwijt. Met Annemarie Prins was dat ook zo.
Op vijf afleveringen heeft hij twee topavonden op zijn naam staan: een mooi moyenne.

Vanavond zag ik in de Amsterdamse bioscoop de eerste openbare vertoning van een prachtige documentaire: De Staat van Ontkenning.
Je komt er ontroerd, maar ook gealarmeerd uit.
De film, gemaakt door Hedda van Gennep, gaat over het feit dat de Nederlandse bevolking de afgelopen 6 decennia meerdere malen is voorgelogen door de overheid over zaken die beter in een doofpot kunnen verdwijnen, volgens die overheid. Vanaf de uitroeiing van de joden in de Tweede Wereldoorlog, via de z.g. politionele acties in Indonesië (waren geen politionele acties, was een koloniale oorlog), Srebrenica (massamoord met medeweten van Nederlandse VN-soldaten) en de oorlog in Irak (het parlement werd in navolging van Bush en Blair voorgelogen door het toenmalige kabinet-Balkenende). Een aangrijpende film, met overtuigende interviews en getuigenissen, en ook nog heel mooi gemaakt. De joodse omroep heeft de film meegefinancierd en zou hem uitzenden. De datum was eindelijk geprikt: 29 mei 2008.
ZOU. Want inmiddels wil de Joodse Omroep het niet meer. De interim-directeur (er is daar nogal wat gerommel geweest in de leiding, vandaar een interim) vindt De Staat van Ontkenning "op zich een prima film", maar wil geen medewerking verlenen aan programma's die "het voortbestaan van het huidige kabinet in gevaar brengen".
Past niet in de beleidslijn. Wel informeren over het joodse leven en de joodse cultuur (wat is het Loofhuttenfeest???), maar niet confronteren. Nooit kritisch. Dat laten we over aan omroepen die daarin heel begaafd zijn.
!!!!.
Terwijl De Staat van Ontkenning o.a. aantoont dat door gekende feiten (Koningin Wilhelmina sprak in '42 al van uitroeiing) te ONTKENNEN, krankzinnig veel joden zijn weggehaald en vermoord. Ook nogal confronterend. Maar daar wil de joodse omroep het niet over hebben, kennelijk.
Wat een laf standpunt.
Wat een bewijs van overbodigheid van deze omroep.
Wat moeten we daarmee?
Nu zal deze mooie film dus voorlopig niet op de televisie te zien zijn (tenzij een andere omroep hem wil uitzenden), alleen maar in de bioscoop.
De film dingt wel mee naar het Gouden Kalf voor beste documentaire op het Nederlands Filmfestival in Utrecht, eind van de maand, en is deze week, vanaf 28 augustus, te zien in het Ketelhuis in Amsterdam.

ik kreeg een paar mailtjes dat de site van Miss Marmalade niet helemaal goed functioneerde. Je kon je wel verlekkeren aan haar heerlijke jams (probeer vooral de kersen met paarse basilicum: Rouge Noir, mijn favoriet tot nu toe, maar ik heb ze nog niet allemaal geproefd...), maar bestellen ging wat moeilijker.
Dat is nu in orde.
www.missmarmalade.nl

There is more money being spent on breast implants and Viagra today than on Alzheimer's research.

This means that by 2040, there should be a large elderly population with perky boobs and huge erections and absolutely no recollection of what to do with them.

(met dank aan vriend B. Costa)

Het is klaar, de Chinese lente kan overgaan in de gebruikelijke winter. Alle glimlachen kunnen bevriezen, er is genoeg mooi weer gespeeld.
We hebben alleen de bühne gezien, wat er achter gebeurde niet. Met een grote swiffer is onder het tapijt geveegd wat het daglicht niet verdroeg en verdraagt. "Goud voor het Grote Afschuiven" noemt Erik van Muiswinkel in de Volkskrant (zaterdag 23.8) het jubelen over de geweldige organisatie, de enorme verbroedering en de feestelijkheid van deze Spelen, zonder te willen zien wat de prijs is die de kritische, opstandige Chinezen hebben moeten betalen en nog zullen betalen.

Toen ik de slotceremonie zag, vanmiddag, probeerde ik me te verplaatsen in één microradertje in de door Zhang Yimou geconstrueerde machinerie.
Eén meisje, met een gouden jurk en overal belletjes, bijvoorbeeld.
Kwam ze uit een arme familie van het platteland, heeft ze een jaar met honderden andere radertjes ver van huis moeten trainen en beulen om een goed radertje te worden? Heeft haar familie in ruil daarvoor een paar extra rijstrantsoenen gekregen, of is de straf voor het krijgen van een kind teveel kwijt gescholden?
Mag dat meisje nu lid worden van de Communistische Partij (dat is de beloning voor de vrijwilligers) zodat ze ooit carrière kan maken als schooljuffrouw of ambtenaar?
Of moet ze gewoon terug naar het boerendorp, trots dat ze even een vliegenpoepje mocht zijn in the Greatest Show on Earth?

Regisseur Zhang Yimou heeft in een interview gezegd dat hij dit ongelooflijke kunststuk (openings- en slotceremonie) heeft kunnen verrichten door gehoorzaam te zijn aan de regering, al hun bezwaren onmiddellijk op te volgen en doordat alle deelnemers dag en nacht hebben willen beulen, zonder eisen te stellen.
Heel anders dan het werken in het westen: daar willen de mensen nog wel eens pauzeren en op tijd naar huis.
Goddank had hij daar hier geen last van gehad.

Nee, inderdaad, dat zal in Londen heel anders zijn. Vrijheid en massaspektakel verdragen elkaar nou eenmaal moeilijk.
Het was spectaculair en ongelooflijk. Maar het bloed in de schoentjes zag je niet.

Dat was nog eens goed nieuws, gisteren.
Miss Marmalade is weer on line en dat betekent: de heerlijkste, origineelste, avontuurlijkste jams worden weer gebrouwen en gebotteld en verkocht.
Ik heb er heel lang niet over kunnen tierelieren, want Miss Marmalade was in een verhuizing verwikkeld. Ze moest haar oude keukentje opdoeken en de nieuwe inrichten. Het is nog niet helemaal klaar, maar ze is toch weer begonnen.
En ik kon niet wachten: vandaag mocht ik 2 potjes van haar betrekken.
En wat voor!
De Rouge Noir (paarse basilicum/kersen) en de Rozige Aardbei (polka aardbei/rozenwater).
Ze heeft op dit moment 6 varianten, ze gebruikt de beste vruchten van de seizoenen (dus geen kersen als het geen kersentijd is, of peren als de peren nog niet rijp zijn), van de beste kwekers, door het hele land. (Terwijl ik dit schrijf neem ik een likje Rozige aardbei (polka aardbeien/rozenwater en verdomd, ik proef de aardbeien en het rozenwater die een polka dansen op mijn tong!) Ik laat het potje Rouge Noir (paarse basilicum/kersen) nog even dicht, want dan kan ik de jam een half jaar bewaren. Niet dat die kans groot is, ik ben sinds ik Miss Marmalades jams heb leren kennen een echte 'addict' geworden.
Jaja, maar wat hebben jullie aan deze ode?
Hoe komen jullie aan zo'n goddelijk potje (ook geweldig om cadeau te geven, ze zien er namelijk ook nog eens hmmmmlekker uit)?
Miss Marmalade is een online-jamverkoopster.
www.missmarmalade.nl en je bent in de winkel.
Je kan niet proeven (zover is internet nog niet), maar wel fantaseren over de smaken.
Je kan het avontuur aangaan voor smaaksensaties die je niet mogelijk had gehouden bij jam.
Deze jams brengen je op spannende toepassingen (ik denk aan kaas, paté, vlees), terwijl ze op een geroosterd boterhammetje of beschuitje ook swingen.
Affijn, je kan de potjes online bestellen, dan krijg je ze in een appetijtelijk doosje toegestuurd.

Ik maak hier onbeschaamd reclame voor deze Miss Marmalade, omdat ik iedereen met goede smaak (veel lezers van mijn blog denk ik maar zo) deze sensatie gun.

Ooit had hij in zijn jeugdige overmoed en -tuiging gedacht dat het Doel heel veel middelen heiligde.
Dom, niet goed, je mag geen adressen en telefoonnummers bekend maken van wat je als De Vijand beschouwt, maar ach, ook achteraf geen sop dat kool waard is.
En zeker de enge hysterie van rechts niet, noch de lafheid van zijn bloedgroepers van links.
Alles beter dan altijd maar je bek houden en niks doen en niks vinden, nooit over de rand plassen, anders worden je schoenen nat.
Zodat de overgrote meerderheid in dit land lekker droge schoenen heeft, altijd, vroeger, toen, nu, later.
Wijnand Duyvendak heeft natte schoenen gehaald en loopt nu beschaamd te soppen en te glijden en spijt te betuigen en as over zijn betaarte hoofd te gooien.
Maar dat je straf dan ook nog uitdraait op door het stof gaan bij die gluiperds Knevel en VD Brink (Het u spijt? Hebt u spijt? Hebt u spijt? Jaaaa, ik heb spijt!),
dat vond ik naar om te zien.
En volkomen onverdiend!
Dat had hij volgens mij niet moeten/hoeven doen.
Gelukkig was er vanavond de pittige sidekick Myrthe Hilkens die de vinger op de zere plek legde.

jullie weten dat ik alleen reacties post die me bevallen of die een nuttige bijdrage leveren, VOLGENS MIJ, aan een discussie.
De volgende reactie valt onder reden 1.

Beste Hanneke,

Wat ben ik blij dat ik niet de enige ben die zich ergert aan Annemarie -Wie?- Postma. Zij is de zoveelste in een lange rij nietszeggende schreeuwerige meninghebbers. Type ongeleid projectiel dat bij voorbaat al doel zou missen. Dus lekker in je mand blijven denk ik dan. Ik vraag me dan ook af waarom K&vdB het nodig achten deze mevrouw een platform te geven? Hadden ze niet een intelligentere sidekick kunnen kiezen? Wat is het laatste woord hebben soms toch heerlijk? Bij Annemarie Postma (die ik ervan verdenk zichzelf regelmatig uit ijdelheid te googlen en daardoor vast op jouw blog is beland) zit vast al te schuimbekken en gaat in gedachten de media af die ze de afgelopen drie maanden nog niet haar mening heeft opgedrongen. Wil je echt genieten van een stortvloed aan stupiteiten dan zeg ik 4 uur lang Postma bij Zomergasten. Lekker belangrijk!

Groeten,Arjan Welles

waarom ontroerde dit beeld me zo?
omdat het kwam één van de vele mooie, leuke, interessante, ontroerende fragmenten van by far de beste avond Zomergasten van dit jaar.
Gast was de theatermaker Annemarie Prins en de hele avond was doordesemd van intelligentie, humor, engagement, inzicht en reflectie.
Bas Heijne (bege)leidde haar reis door herinneringen en emoties perfect.
Voor wie deze Zomergasten per ongeluk niet heeft gezien en toch nieuwsgierig is: zaterdagmiddag is de herhaling.

Per ongeluk kreeg ik de Revu in handen. Gebeurt zelden, maar je doet wel eens iets raars bij een benzinepomp.
Ik trof het. Er stond een interview in met Annemarie Postma. Wie?
Ik geef een paar hints.
Grote bek. Rolstoel. Sidekick bij Knevel & vd Brink (vlek op vlek op vlek). Spirizweefneus. Uitgekookt. Would-be knap.
Hebben jullie haar scherp?
Ze haalt in het interview in de Revu uit naar alles en iedereen, behalve naar zichzelf ('liever een Diva dan een Sufkut').
Onder meer naar: Lucille Werner; Aaf Brandt Corstius; Sophie Hilbrand; Katja Schuurman; Sophie van der Stap; Martin Brill; Herman Pleij; Hafid Bouazza; Kluun; Susan Smit; Sonja Bakker; Jessica Durlacher, alle Nederlandse romanschrijvers... Niemand stelde iets voor of deugde.
Ik zat lekker te genieten van zoveel ego en zoveel kletskoek, toen ik ineens stuitte op mijn eigen naam.
Hanneke Groenteman.
Ik had een keer met haar in Rondom Tien gezeten, over Sonja Bakker en dik zijn en afvallen.
Ik was het in die uitzending niet met haar eens (gewoon, niet eens, ik vond het onzin wat ze zei, maar 'boos', nee hoor A. Postma).
Na afloop zoog ze zich nog even aan me vast ter promotie van zichzelf en heb ik haar uiteindelijk kunnen afschudden.
In het Revu-stuk zegt ze, dat ik TWEE MAAGBANDEN had laten plaatsen en dat ik tegen mezelf loog om de werkelijke oorzaak van het dik zijn maar niet aan te hoeven pakken.
Het idee, twee maagbanden. Eén lijkt me al niks, laat staan twee!!
Iemand die zo slecht oplet en zo slecht luistert, moet heel erg voorzichtig zijn met het afbranden van allerlei mensen die over het algemeen meer voorstellen dan ene Annemarie Postma. (Niet moeilijk, overigens).

ok, ik wist niet wie ze was. Maar ik viel als een blok voor haar stem, voor het liedje wat ze in de Slankiereclame stond te zingen op het Leidseplein, met een gitaar, in een hemdje. Ik heb niet eens precies naar de tekst geluisterd (waarover hieronder meer), vroeg me alleen maar af: Wie is zij?
Het antwoord is in veelvoud gekomen (dank ook lieve Daan Rot!) en ik post er hier twee:
'Slankie' is Sanne Hans ook wel Miss Montreal.
Klik en kijk op

http://www.youtube.com/user/sannerules
en op:
http://www.myspace.com/ysismusic
waar je ziet dat ze ook Ysis is.
Hartelijke groet,
Frank Huser

En Dorien schreef, streng (but I don't care):
Beste Hanneke,
de zangeres heet Sanne, noemt zich Miss Montreal en studeert aan de Enschedese popacademie. zie missmontreal.hyves.nl.
(via google). Ik googlede op de reclame, maar juist omdat ik (los van de zangeres, die inderdaad goed zingt) 'm zo belachelijk vindt. Vrouwen moeten orale seks hebben om een baan, alles gaat mis, maar als je maar een goed lichaam hebt, dondert het niks! Ik snap dat het geestig bedoeld is, maar het heeft iets heel stuitends. Vind ik dan!
Groet, Dorien

zo vraag ik me ook af wie dat meisje is met die groene jurk en die gitaar en die sexy stem, die dat lekkere liedje zingt over haar lekkere lijf en Slankie.
Mis ik weer een afslag?
Is die ook al wereldberoemd?
Bij de credits voor de campagne wordt iedereen die er bij betrokken was genoemd, behalve de zangeres.

Misschien loop ik hopeloos achter, misschien zeggen jullie hehe, daar heb je haar ook eindelijk, maar ik heb weer eens iemand op een podium gezien waarvan ik vind dat IEDEREEN (met enig gevoel voor humor en kwaliteit) naar haar moet gaan kijken. Ze heet PAULIEN CORNELISSE, van oorsprong is ze psycholoog, en nog iets, maar het belangrijkste is dat ze nu (al een paar jaar) optreedt als cabaretière.
Vanavond zag ik haar een uur lang in het openluchttheater van het Vondelpark (MOET OOK BLIJVEN!!) en ik was totaal verkocht.
Ze deed een one womanshow van een uur met een lawine, een wervelwind van gedachten, grappen, bewegingen, omdraaiingen, verrassingen, muziek, het is niet onder woorden te brengen. Een uur lang lachen, nadenken, op de punt van je stoel zitten, op verkeerde benen gezet worden, vol bewondering hopen dat het nooit is afgelopen.
Waarom heb ik haar nooit eerder zien optreden? Omdat ik haar lange mars door cabaretfestivals, kleine zaaltjes ver weg niet gevolgd heb.
Ik lees haar columns in de NRC (en in .next) al een tijd en die ademen dezelfde slimme grappige geest. Uiteraard, ze komen uit dezelfde slimme en grappige Paulien.
Ze gaat met een uitgebreide versie van het uur van vanavond in oktober in Theater Bellevue in Amsterdam optreden, daarna toeren door het land.
Volgens mij hoort ze tot de beste cabaretiers die we hebben.
Ik hou jullie op de hoogte van wat dan ook.

Soms hou ik van kort-door-de-bocht-stukjes. En als dat dan al een reactie is op een kddb-krantenstukje, dan is er eigenlijk van de kern van de zaak niks meer over.
Ik kreeg van Gabi Schaap, de promovendus die de effectiviteit van berichten in de nieuwsrubrieken NOS-Journaal en RTL-Nieuws onderzocht, een mail over het stukje over de journalistiek.
Goede aanvulling/verdieping van mijn dingetje.
Ik post het dus hier.

Ter verduidelijking: Dat persoonlijker moet u met een korrel zout nemen, dat maakt 'het journaille' ervan ;-) Wat ik zeg (en dat is eigenlijk al lang gemeengoed onder wetenschappers) is dat als mensen zich betrokken voelen bij een nieuwsonderwerp, ze het veel aandachtiger en intensiever verwerken. Waar iemand zich bij betrokken voelt is heel persoonlijk: sommige mensen voelen zich inderdaad vooral betrokken bij de zaken die u noemt, de rest is een ver-van-mijn-bed-show. Maar, en dat is nu zo grappig, je kunt je ook betrokken voelen bij iets dat in een land aan de andere kant van de wereld gebeurt en dat jou ogenschijnlijk helemaal niet aangaat. Dat verschilt dus van persoon tot persoon en van onderwerp tot onderwerp. Wat ik zeg is dat (kwaliteits-)journalisten moeten proberen aan de (deels niet-betrokken) kijker uit te leggen waarom het belangrijk is wat er in Gori gebeurt, of hoe het met de economie staat. Dat doen ze gelukkig ook heel veel. Dat kan zijn omdat het over 'gewone mensen' gaat, of over de portemonnee van de Nederlander. Maar dat kan ook zijn omdat het over iets abstracts als mensenrechten gaat, ik noem maar iets. Ik pleit dus beslist niet voor meningenjournalistiek, sensatie, en al dat soort technieken.

Met vriendelijke groet,

Gabi Schaap
Radboud Universiteit Nijmegen


Ik noemde mijn stukje GRIEZELIG, omdat ik bang ben dat we afstevenen op nieuwsvoorziening zoals in de VS, waar het in de meeste nieuwsrubrieken echt alleen nog maar gaat over de moord om de hoek of het huwelijk van Brad Pitt. De kijkers weten nauwelijks dat er buitenlanden bestaan, laat staan dat ze zich erbij betrokken voelen. Behalve als een zoon/dochter naar Irak wordt gestuurd.

Een onderzoek.
Als de redacties van het NOS-journaal en RTL-Nieuws willen dat hun onderwerpen beter bij de kijkers beklijven, moeten ze het nieuws zo veel mogelijk persoonlijke aanknopingspunten meegeven.
Met andere woorden: het nieuws zoals dat nu gebracht wordt gaat bij de meeste kijkers het ene oor in, het andere uit. Het blijft niet hangen. Al die narigheid over Gori, over de kredietcrisis, over Fortis, over de Olympische Spelen (alhoewel, dat laatste zal nog wel meevallen).
Alleen nieuws waarbij kijkers zich persoonlijk aangesproken voelden werd onthouden.
Nieuws met een relatie tot het persoonlijke leven slaat meer aan, concludeerde promovendus Gabi Schaap.
Dus: kidnapping van kleine kinderen, moorden en doodslagen in de buurt, prikkelende nieuwtjes over BN-ers, dramatische ongelukken (maar niet in verre landen), enorme successen van landgenoten waar-dan-ook... Het nieuws moet dichterbij, leuker, spannender.
Iets meer RTL-Boulevard of SBS-Shownieuws, dus.

De ratten zitten altijd te wachten om uit hun holen te komen.
En ja hoor, daar zijn ze. Ik zal wel weer de bagger in mijn mailbox krijgen onder het kopje Hoer van De Linkse Kerk, maar alles liever dan de viezeriken van de Telegraaf, de Revu, Geen Stijl en hoe het allemaal mag heten.
Wijnand Duyvendak heeft meer dan twintig jaar geleden gewaagde, buitenwettelijke acties gevoerd of ondersteund.
Wijnand Duyvendak moet om politieke redenen zijn verleden verloochenen, zich ervoor verontschuldigen.
Wijnand Duyvendak heeft waarschijnlijk nog dezelfde doelen als toen, maar komt terug op de roekeloze middelen die toen gebruikt zijn.
Wijnand Duyvendak heeft zelf openheid gegeven over zijn burgerlijke ongehoorzaamheid en zijn betrokkenheid bij wetsovertredingen.
Helaas had hij niet alles gemeld en daarvoor moet hij hangen.
Mij lijkt Wijnand Duyvendak een integer en principieel en goed politicus. Vroeger burgerlijk ongehoorzaam, nu burgerlijk gehoorzaam.
Hij moet de parlementaire politiek uit omdat die alleen vlekkeloze saaineuzen zonder principes verdraagt.
Het goede nieuws is dat hij vast wel een plek vindt in de maatschappij waarin hij zijn principes met kracht en overtuiging en durf kan uitdragen.
Het teleurstellende nieuws is dat Groen Links hem zo snel en zo hard laat vallen.
Het slechte nieuws is ook dat het ook Groen Links onmogelijk wordt gemaakt om behalve groen ook echt links te zijn.

Er zijn zoveel mensen die me vragen (per mail of 'live') of Rebbelientje al terug is, dat ik maar even een droeve update geef: nee!
Ik krijg zelfs van lieve meelevende mensen para-boodschappen door, die ik ook allemaal serieus neem, in mijn nood.
Ik zal het melden als er ontwikkelingen zijn in deze Vreemde Zaak!
Hoewel ik vanavond beelden zag van de door de Russen kapotgeschoten stad Gori (Georgië), waar op de puinhopen alleen een klein katje de honger, moorden, doodslagen en bombardementen had overleefd. Als dat kleine katje sterker is dan dat drama daar, moet Rebbelientje in de vreedzame grachtengordel toch ook kunnen overleven!

Dat is nog eens schending van mensenrechten, daar in China: het kleine meisje Yang Peiyi (9) bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen laten playbacken door een ander klein meisje, Lin Miaoke, omdat de 7-jarige Yang Peiyi (r) niet mooi genoeg zou zijn!!!

dat de VPRO-radio afscheid nam van de vrijdagochtend, na 29 jaar (negenentwintig jaar!) prachtige radio gemaakt te hebben op die dag. Het moet sneller, jonger, eenvormiger, fantasielozer, vindt netmanager Laurens Borst, dus weg met die VPRO op die ochtend. Met een machtig interessant marathon-interview (Djoeke Veeninga met Lulu Wang) en een waardig in memoriam voor Argos' Gerard Legebeke, verdween de VPRO nog verder naar de rand van het radiolandschap.

dat de principiële en sympathieke VARA-radiocollega Bert Tiddens werd begraven. Hij bezette de laatste tien jaar van zijn leven de enige zetel voor de Groenen in de deelraad van Amsterdam-Noord. Zorgde er met onverzettelijke vasthoudendheid voor dat niet alle natuur en schoonheid werd weggeslagen uit Noord. Zijn motto: Wat goed is voor de grutto is goed voor Amsterdam-Noord.



dat in het Vogelneststadion in Peking onwaarschijnlijk veel Chinezen een onwaarschijnlijke show neerzetten ter opening van de Olympische Spelen aldaar.
Regisseur Zhang Yimou (o.a. Het rode korenveld) is met tienduizenden figuranten, never ending vuurwerk, technology from outer space volledig uit zijn dak gegaan, en wij met hem.





dat Georgië in oorlog is geraakt met Rusland

dat Wijnand Duyvendak zijn hoofd op de Haagse guillotine heeft gelegd, daarbij geholpen door zijn fractieleidster Femke Halsema. Nu Hans van Baalen van de VVD nog even bekennen dat hij extreem-rechtse sympathieën had in zijn studententijd, dan staan we quitte.



maar ook de dag dat Jan en Carolien na een relatie van bijna veertig jaar zijn getrouwd

Zo'n dag dus. Vrijdag 8/8/08.

Ik kreeg van een vriend het dringende advies om het volgende boek (vertaald uit het Deens) te lezen en ik geef dat advies alleen al door omdat ik de titel zo prachtig vind:

De kunst om in koor te huilen

De regen valt met bakken uit de hemel en ik pieker over het bericht dat mijn geliefde HEMA door brutale overname diep in de schulden zit. Had ik maar beter opgelet op school, dan had ik er misschien iets van begrepen....
en ga niet proberen het me uit te leggen, want ten eerste heb ik alpha-hersens (zeg maar meisjes-), en ten tweede spookt het beeld van PCM, dat diep in de stront is geraakt door de buitenlandse overname me nog altijd door het hoofd. 30 Miljoen heeft PCM de overname door het Britse bedrijf APAX gekost (en die inversteerder zitten nog schaterend hun centen te tellen). Ik snap die overnames niet, hoe lang ik ook op die artikelen studeer. Onbegrijpelijke redeneringen over giga-omzetten en toch een miljoenenschuld...En altijd zegt dan wel weer een president-commissaris: We zijn optimistisch over de toekomst.
Als de HEMA nou maar gewoon lekker blijft bestaan met z'n goedkope onderbroeken en te zoute worst..

Het goede nieuws van de voorbije zomer is wel, dat de tv van Willemijn weer in de lucht is.
Inderdaad...wat zijn er ONTZETTEND VEEL CHINEZEN ineens!

In mijn mooie kleine vakantie in Frankrijk bezochten we in Montpellier een tentoonstelling van de schilder Courbet (prachtige tentoonstelling), die ook nog een tijd in Montpellier had gewoond. Een schilderij trof me zeer. Mede door de titel: L'Origine du monde.
Laat ik nou op het weblog van Martin Bril dit schilderij zien met een stukje van hem erbij.
Bij deze:



Je kunt veel zeggen van de Franse schilder
Gustave Courbet, maar niet dat hij er ver naast
Zat toen hij het vrouwelijk geslachtsdeel
“l’origine du monde” noemde

Ik bedoel: hij zat er bovenop, er middenin,
Hij kon behalve zijn eigen verf haar sappen
Ruiken: de oorsprong van de wereld, inderdaad,

De kut: je komt er uit, je wilt er in

Het grootste wonder aller tijden
Geschreven op 10 april 2006

Ik ga bijna elk jaar 1 x naar de Parade, al heb ik er eigenlijk nooit zin in. Ik ben niet zo'n Paradetype, al was het maar omdat ik geen alcohol drink en me stokoud voel daar.
Maar als een dierbare vriend en 2 familieleden er optreden, dan móet ik erheen. En ik heb er nooit spijt van. Ook vanavond niet. An en Ergün (Marcel Musters en Marjan Luif) in een hilarische voorstelling; Depressie, vooral prachtige liedjes, Scania, uit je dak gaan met truckers Bob Fosko, Ricky Koole en Frank Lammers & band... Maar vooral wil ik een jonge acteur noemen van wie ik zeker ben dat we nog veel zullen horen: KEVIN HASSING. Onthoud die naam. En als je nog naar de voorstelling Sex, Skin en Rock 'n roll kan, kan je later altijd zeggen Kevin? O, die heb ik al in 2008 op de Parade gezien.
Een bizondere acteur/theatermaker. De voorstelling gaat over hemzelf, hij begint als een beeldschone travestiet en vertelt, ondersteund door geweldige stevige muziek, een smartelijk verhaal over zichzelf. Niet na te vertellen, wel aan te bevelen.

Als Gordon omroepvoorzitter in Hilversum wordt, is het snel gedaan met het publieke bestel.

Dit bedacht ik toen ik las dat Gordon met een blije gayomroep, OZ-tv, opteert om een publieke omroep te worden. En toen ook nog een kennis me smeekte om lid te worden van haar omroep. "Anders hebben we er niet genoeg bij de volgende telling en dan krijgen we minder zendtijd!" sloegen bij mij een paar stoppen door.

Ik lid van omroep Max en Gordon bij de publieke omroep...WAAR ZIJN WE MEE BEZIG, MENSEN!

Als ik niet oppaste was ik de afgelopen tijd lid van vijf (5!) omroepen geworden. Bij de één maakte ik een leuk programma, bij de ander kende ik iemand die een lijst had om leden te ronselen, bij de derde kende ik ook iemand (die op mijn kat paste) met een lijst, van 2 andere las ik de bladen.
Was ik eco, was ik oud, was ik christelijk, was ik cabaret, was ik niks? Moest ik dus 5 x lid worden?

En toen werd ik gek. Wat is er in godsnaam aan de hand met de publieke omroep. Waarom moet dit allemaal zo voortbestaan en komen er binnen de muren van het huis steeds meer onzinnige kamertjes/omroepen? En geen betere programma's?

Het principe van een publieke omroep is goed: van publiek geld (en in dit land van veel reclamegeld) programma's maken voor alle soorten belastingbetalend publiek. Eerste doelstelling: programma's maken. Vereiste: voldoende geld.
Verschil met de commerciële omroepen: daar is de eerste doelstelling geld verdienen, en daartoe moeten programma's gemaakt worden (en dus adverteerders gelokt).
Prima systeem, ware het niet dat de publieke omroep steeds commerciëler wordt in haar doelstelling. Steeds minder geld, steeds hogere kosten, kijkcijfers en marktaandelen (dus reclame-inkomsten) leggen een steeds grotere druk op de programma's, en steeds gehaaidere managers managen de publieke omroep als een commercieel bedrijf.
Kort door de bocht, er zijn gelukkig nog wel uitzonderingen, maar die worden steeds later uitgezonden en steeds schaarser in getal.

En nu wil Gordon er dus ook nog bij. De druppel die mijn emmer deed overlopen.
Het is niet mooi van me, maar ik word hier heel droevig van.
Koop of lok of verleid 20 of 50 of weet ik hoeveel duizend leden en je dendert het bestel binnen.
Dat is nu al een onzinnige lappendeken van omroepen en omroepjes met allemaal hun gebouwen en voorzitters en bladen en programma's.
Wie waar wat waarom hoe wanneer, we weten het allang niet meer.

Het publieke bestel ontploft nog eens aan bureaucratie, onderlinge machtsstrijd, coördinatoren, chefs, gigantische overheadkosten en uit vorige eeuwen stammende systemen. En binnenkort aan de nieuwste omroepvoorzitter: Gordon, van OZ-tv
Ik zou zeggen: laat de muren van het gebouw als principe bestaan (een sterke publieke omroep) en laat de hele binnenkant uitfikken. En dan lekker het puin ruimen en opnieuw beginnen. Weg met de omroepen, we hebben 3 (of 2) netten en die moeten goed en efficiënt en voor elck wat wils (maar dan ook ELCK, niet alleen de grootste gemene kijkersdeler!) gevuld worden.

Programmamakers zat, ideeën zat, know how zat, ervaring zat, creativiteit zat, als alles van waarde maar niet verstikt werd in een ondoordringbaar web van bureaucratie.

Deze foto kreeg ik toegestuurd van een vriend



en Ellen, de vrouw van Wim T. Schippers schreef hem dit erbij: Moet je kijken waar ik gisteren was: in een heel mooi landgoed in Friesland was de opening van een openlucht-tentoonstelling.In Tytjerk, iets voorbij Leeuwarden.
Wim had geheim gehouden voor mij wat zijn bijdrage was. Maar ik herkende het meteen als van hem!

Vanochtend (pas) hoorde ik tot mijn schrik en verdriet op de radio het bericht dat één van de beste radiomakers van Nederland, Gerard Legebeke, jl. vrijdag plotseling is overleden, 54 jaar oud. Hij was eindredacteur (en hart en ziel) van de onderzoeksrubriek ARGOS van de VPRO-radio en heeft meer dan wie ook in de media belangrijke onthullingen gedaan over misstanden bij overheid en bedrijfsleven. (ARGOS dat overigens is verplaatst van de vrijdagochtend naar de zaterdagmiddag. WAAROM???)
Ook was er veel te doen rond uitzendingen over (het fotorolletje van) Srebrenica. Legebeke heette als eindredacteur van Argos een ware luis in de pels van de autoriteiten. Zo onthulde Argos vorig jaar dat militairen van het Nederlandse Korps Commandotroepen (KCT) in 2002 clandestiene operaties uitvoerden in Afghanistan, buiten het mandaat om dat ze van de politiek hadden gekregen. Minister Van Middelkoop van Defensie ontkende aanvankelijk het hele verhaal en ridiculiseerde de redactie van Argos, maar gaandeweg werd het toch bevestigd.
Argos is meermalen onderscheiden voor zijn belangrijke journalistieke werk, Gerard Legebeke kreeg voor zijn onthullende speurwerk De Tegel, een prestigieuze prijs voor Nederlandse journalistiek. Zijn motto was: 'De waarheid, niets dan de waarheid'.
En bij dit alles was Gerard een zeldzaam aardige collega.
Zijn overlijden is een groot gemis. Klinkt als een hol cliché. Is het niet. Is gewoon echt waar, geloof me.

op de VPRO-site stond een mooi in memoriam.

Een reactie op het stukje van Rob uit China, door Barry van Zandvoort:

Wat een heldere uitspraak: 'er zijn systemen die horen bij een land en een
cultuur'. Hopelijk schrijft Radovan Karadzic mee. Zulke tips, daar heeft hij wat
aan!
Het Chinese regime deugt voor geen meter. Ook op de huidige Amerikaanse regering
valt het nodige aan te merken. Maar wat is het fijn dat de Amerikanen dit in hun
eigen land ook vrijuit kunnen zeggen! En wat is het jammer dat de Chinezen hun
president niet mogen kiezen, zoals de Amerikanen dat wel kunnen. Een president
die ook nog door de (alweer) gekozen volksvertegenwoordiging weggestuurd kan
worden.
Kortom: fijn dat Rob in China 's nachts over straat kan wandelen zonder om te
kijken. Alleen jammer dat de prijs die daarvoor betaald wordt zo hoog moet zijn.

Veel lieve groeten!