Paul, hoe denk je dat een arm volk dit volhoudt, 12 uur non stop topamusement.
en dan hebben wij nog uren op dvd-recorders opgenomen omdat we als kijkers natuurlijk af en toe even moesten bijkomen, een klein tukje moesten doen.
Jij niet! Je overleefde je dipje om half 6 door even te douchen, even een kopje koffie drinken en na 3 minuten weer door.
Full speed!
(en het orkest, de technische ploeg, de redactie, de produktie, de catering, de make-upsters en vele anderen gingen trouwens ook non stop door).
Het publiek werd elke 2 uur ververst, dit beeld met Ruud laat-je-niet-gek-maken van Big Brotheris van half 6 in de ochtend, vlak voor de ene ploeg publiek naar de kermis buiten gejaagd werd en een nieuwe ploeg binnenstroomde.
Het was mega, giga, top.
het was ongeëvenaarde televisie.
ik denk dat nergens ter wereld zoiets kan.
dat ze nergens ter wereld zo iemand hebben.
iemand om zoveel van te houden.
DANK JE PAUL.



met Julian, de beroemde cameraman

en om 6 uur dit:

Toevallig kreeg ik van iemand een linkje waardoor ik een leuke talkshow kon zien van de Amerikaanse televisie.
Het heet THE VIEW, is een tafelgesprek met (in dit geval) vijf interessante vrouwen die o.l.v. Whoopie Goldberg discussiëren.
Over van alles, kennelijk, dit keer was Michelle Obama te gast, kort voor ze First Lady werd.
The View.

Zo'n programma moeten we op de Nederlandse televisie hebben.
Wat al die jongens kunnen kunnen wij toch ook...
En misschien wel beter!

Een tijdje bijna niet kunnen schrijven, omdat ik me heb ondergedompeld in het IDFA, het documentairefestival in Amsterdam.
Het is nu vrijdagavond, ik heb vanmiddag een film gezien die me zo heeft geëmotioneerd dat ik mijn kaartjes voor vanavond heb laten verlopen.
Deze film heet ROUGH AUNTIES, gemaakt door de engelse documentairemaakster Kim Longinotto (die ook al eens over vrouwen die wilden scheiden in Iran een prachtige film heeft gemaakt).
Rough Aunties gaat over een kleine groep strijdbare vrouwen in Zuid-Afrika, die vechten voor bescherming en eerherstel en genezing van verkrachte, mishandelde, verlaten kinderen en die proberen de daders achter de tralies te krijgen. Bovendien is hun inspanning erop gericht de kinderen te laten praten over wat ze is overkomen en begrip te kweken bij de omgeving van de kinderen.
Hun project heet Bobbi Bear, omdat ze de getraumatiseerde kinderen hun verhaal laten vertellen aan en tekenen op fel gekleurde teddyberen.
Dit klinkt allemaal braaf en correct, maar de film is zo hartverscheurend en raakt je zo diep in het hart, dat je, althans ik, na afloop, als je tranen zijn gedroogd, niets anders weet te doen dan naar de website van de ROUGH AUNTIES te gaan en geld over te maken.
Ik hoop ontzettend dat een omroep deze film aankoopt, want hij moet gezien en beleefd worden!
En dat misschien iemand die dit leest ook naar hun site gaat en een heel klein beetje doneert voor deze onvermoeibare, fantastische vrijwilligsters.



Overigens heb ik op het IDFA niet alleen films over 'blinde Tibetanen op pakezels' gezien (niet één zelfs) zoals Aaf Brandt Corstius vanochtend in NRC.Next schreef.
Dat soort films ook (arme Polen, arme Congolezen, arme Pakistani, verwaarloosde Indiase weduwes... ze hebben allemaal hun vaak geweldige documentaires en ik heb er heel wat gezien), maar wat heb ik genoten van het portret van Valentino, de modekoning. Van de intieme film over Vaclav Havel. Van de spannende documentaire over de weduwe van de shah Iran, Farah Diba, gemaakt door een Iraanse filmmaakster wier broer door het toenmalige Sjah-regime is vermoord en die wegens communistische activiteiten in Zweden is gaan wonen. Het concert van Johnny Cash in de Folsom prison was onderwerp van een documentaire. Een leuke film over de punkgroep Soulwax en een brutaal filmpje over het waxen van het schaamhaar. En natuurlijk, een topper, Man on Wire, waarover ik al schreef. De koorddanser die na jaren voorbereiding zijn droom waar maakte: dansen op een koord tussen de 2 Twin Towers!
Ik bedoel maar: het IDFA biedt, als je het goed uitzoekt, een ongelooflijk scala aan documentaires waardoor je vanuit je luie stoel allerlei werelden zomaar voor een habbekrats voorgeschoteld krijgt. Wat een genot!
Elk jaar, laatste week van november, is dat IDFA er.
Zorg vooral dat je er ook een keer, al is het maar één dag, bij bent.

Lieve lezers en lezeressen van mijn blog,
Zullen we, om Patrick Lodiers en BNN te feliciteren met zijn verdiende Emmy, ons allemaal als donor laten registreren?
Nou ja, we...ik heb het allang gedaan.
Nu jullie nog!
GEWOON DOEN!

www.donorregistratie.nl

(we gaan toch niet wachten op de politiek, die, nu de kerk steeds meer ons staatsbestel doordesemt, nooit komt tot de enige juiste beslissing: iedereen is donor tenzij men zich als principieel tegenstander registreert).

Tilly van Bussel schreef me:
In het vuile spel over het "afvoeren" van Ella Vogelaar heb ik een reactie gevraagd bij de PvdA. Hieronder volgt 'n huichelachtige brief van hen.

"Geachte mevrouw,
Hartelijk dank voor uw bericht over het aftreden van minister Vogelaar.
Ik begrijp dat het voor buitenstaanders lijkt dat deze beslissing plotseling is genomen en u vragen heeft op de wijze waarop dit besluit tot stand is gekomen. Ik kan u in ieder geval verzekeren dat dit besluit niet over een nacht ijs is genomen. Het besluit van het bestuur om afscheid te nemen van Ella Vogelaar was niet een gemakkelijke beslissing. Ook de fractie vond het een moeilijk, maar onvermijdelijk besluit.

De partijleiding heeft helaas moeten constateren dat de minister niet meer effectief en met gezag de resultaten kon behalen die nodig zijn. Het gesprek met de minister op donderdag 13 november jl. was een afsluiting van periode waarin regelmatig over haar functioneren is gesproken.

Er moest wel snel een opvolger gezocht worden omdat er anders grote onzekerheid was ontstaan over de koers van de nieuwe minister. Door de persoon van de heer Van der Laan is zekerheid geboden dat de koers die door mevrouw Vogelaar is ingezet zal worden voortgezet.
Wij verwachten dat hij beter in staat zal zijn om die koers ook daadwerkelijk in daden en politiek draagvlak om te zetten.

Ella Vogelaar heeft met tomeloze energie en heel veel goede ideeën gewerkt. Wij bedanken haar voor die inzet en voor alle resultaten die zijn geboekt. Met alles wat zij op de rails heeft gezet gaan we nu verder.

Met vriendelijke groet,
Afdeling Voorlichting PvdA

Matthijs van Nieuwkerk vertelde vanavond in DWDD dat hij ooit eens cocaïne heeft gesnoven.
Twee lijntjes maar.
Het beviel niet, nooit meer gedaan zei hij, want hij werd er enorm energiek van, kwebbelde maar door en voelde zich de koning.
Wat werken twee lijntjes lang door!

Hoe is het toch mogelijk dat er een burgemeesters zijn tegenwoordig waar voornamelijk verstandige taal uit komt, terwijl uit Den Haag alleen maar onmachtige Kamerleden onhaalbare nepoplossingen bieden. Ik heb het natuurlijk over de coffeeshops, het gedoogbeleid, het proberen deze gegroeide en vaak misvormde praktijk in banen te leiden.
Je krijgt het soft drugsgebruik niet weg, evenmin als het afstotende drankmisbruik.
Ook niet door VERBOTEN op alle coffeshops te plakken.
Probeer de handel dus te reguleren, te controleren, te beheersen.
Dan nog is het vervelend als je 15-jarige kind te vaak stoned op de bank hangt, maar net als alles in de puberteit, dat gaat over.
En diegenen die van wiet en hasj overgaan op hard drugs hou je niet tegen, net zomin als alcoholisten.
Luister svp naar de burgemeesters waarvan wij een puikje vanavond op de tv zagen: Rob van Gijzel (Eindhoven), Gerd Leers (Maastricht) en Job Cohen (Amsterdam).
Wat een fijne, verstandige, prettig-om-naar-te-kijken-mannen waren dat. Zo heb je ze in heel Den Haag niet.
En zij spraken, vanuit de wiettop in Almere, namens alle burgemeesters in Nederland.
Den Haag, tijd voor een extreme make-over!

Het is misschien vervelend voor alle lezers van dit blog die geen deel hebben aan het mooiste filmfestival ter wereld, elk jaar weer, het IDFA (Internationaal Documentaire Festival Amsterdam).
Ik kan, in de nadagen van mijn carrière, het me permitteren om een intensief IDFA-programma samen te stellen, zoals ik trouwens al jaren elk jaar doe, ook toen ik nog volop in het arbeidsproces zat. Maar nu ben ik helemaal vrijwel vrij.
Vandaag, vrijdag 21 november, begon het IDFA voor mij met de beroemde VPRO-dag, een selectie van documentaires, gemaakt door de 'documentaire-vrouw' van de VPRO.
Bijna altijd een heerlijke dag, van 10 uur 's ochtends tot middernacht, in Tuschinski (waar het hele IDFA plaats vindt, evenals in Pathé de Munt en OBA).
Het is niet te doen alle documentaires van vandaag na te vertellen, ze waren stuk voor stuk de moeite waard, zij het dat, zoals bijna altijd bij IDFA-documentaires, ze meestal iets te lang zijn.
Ik regel dat ongemak zelf, door af en toe een beetje weg te dommelen.
Vandaag reisden we van India (Hair India), via Burma (Burma VJ), de Abu Ghraib-gevangenis in Irak (Standard Operating Procedure), Congo (Episode 3 - Enjoy Poverty), Auschwitz (Pizza in Auschwitz), Frankrijk/New York (Man on wire), naar Kiev (The English Surgeon). Om jullie de waarheid te zeggen, deze laatste docu draait op dit moment nog en ik zit thuis dit stukje te tikken. Ik had namelijk al zoveel goeds gezien (één na beste: BURMA VJ, over de volksopstand in Burma, met de monniken, en een klein groepje mensen die met handycams, mobieltjes, laptops informatie hierover naar buiten gesmokkeld hebben), dat ik een hersenchirurg die naar Kiev gaat om daar de collega's te leren operen niet meer trok.
Vooral ook omdat MAN ON WIRE me eigenlijk zo geënerveerd heeft dat er niets meer bij kon in mijn hoofd.
Ik geef een korte beschrijving van deze adembenemende film.





9/11 even vergeten

De Twin Towers in New York zijn sinds 9/11 op ons netvlies gebrand. Terreur en dood zijn onlosmakelijk verbonden met deze bouwwerken.
En dan krijg je plots een film als 'Man on wire' te zien.
De Fransman Philippe Petit kreeg het idee in de wachtkamer bij de tandarts. Hij was toen een jaar of 15. Terwijl hij in de krant bladerde, viel zijn oog op de bouwplannen van het WTC-complex.
Zijn droom was geboren: hij zou op een koord van de ene toren naar de andere wandelen. Koorddansen was al van jongsafaan zijn lust en zijn leven.
Zes jaar voorbereiding later, in augustus 1974, staat Petit op het dak van de wereld.
Samen met een groep hechte vrienden en mensen die hij speciaal voor de opdracht aansprak, bereikt hij het ondenkbare.
Zonder vangnet of beveiliging danst Petit op een koord, stiekem en na zorgvuldige voorbereidingen, gespannen tussen de twee toerens.
Dertig jaar later vertellen zij minutieus over het proces tot en met het magische dansen tussen de torens.
De droom van Philippe Petit die waar werd. En wat gebeurde daarna???

Archiefbeelden, gedramatiseerde reconstructies en getuigenissen wisselen elkaar af in een levendige documentaire die je meeneemt naar de sensatie van de jaren '70.
'Man on wire' is niet alleen een verslaggeving van iets wat op zich al wonderlijk is, maar brengt het verbluffende avontuur tot leven. Onwaarschijnlijke beelden (het lijkt of alles gefotografeerd en gefilmd is, tot en met het magische moment, je snapt niet hoe die filmbeelden gemaakt zijn) maken Man on wire tot een ontroerende thriller, waarbij de beladen Twin Towers ook al grote emoties oproepen. De torens krijgen een enorme menselijkheid en ontroeren. 'Man on wire' is de juiste film op het juiste moment!
En hij komt in de bioscoop, in februari 2009.
Onthoud deze tip!

Omdat ik weiger op te geven op het onderwerp SIMEK MOET BLIJVEN, post ik deze hartekreet van Manna Mulder:

Gisteren belde ik naar Het Parool om te vragen waarom zij geen aandacht besteden aan het kleine bericht dat Simek verdwijnen moet. Toevallig zou daar vandaag iets over in staan. Dat blijkt een kort bericht, van u afkomstig.
Ik heb al 2x de RVU gemaild met de vraag of de luisteraar iets kan doen. Gisteren Simek zelf aangeschreven via de RVU en uzelf hoorde ik laatst in een nachtelijke uitzending, toevallig, ook iets er over zeggen. Toevallig omdat ik altijd ná het Oog de stekker eruit trek maar voor Simek speciaal vroeg naar bed ga op de vrije zaterdag. Al járen. Ik luister, indien mogelijk, élke week en vind het echt verschrikkelijk dat hij weg moet. Wát kunnen we er aan doen?
Ik wil er iets aan doen!
Met vriendelijke groeten,
Manna Mulder

Het argument van de RVU om met Simek te kappen is al helemaal onbegrijpelijk, omdat nu is gebleken dat het aantal luisteraars dat naar hem, zaterdagnacht, luistert het vereiste aantal ("target"_ ruim overstijgt en ook de andere middernachtelijke uren (1 voor de Nacht, Casa Luna) achter zich laat. Simek is gewoon precies wat luisteraars willen op dat tijdstip.
Lieve RVU-baas, lieve net-coördinator, luister naar ons, de radioliefhebbers!
LAAT SIMEK LEKKER BLIJVEN!!!

RIALTO
Ceintuurbaan 338, Amsterdam

Podiumvoorstelling zaterdag 29 november, 16.00 uur:

Speciale voorpremière

CARMEN MEETS BORAT
Regie Mercedes Stalenhoef | Nederland | 2008 | 80'

Mercedes Stalenhoef was bezig een documentair portret te maken van Carmen, een Roemeens meisje dat opgroeit in het kleine plaatsje Glod. Zij moet niets hebben van de mannen in haar dorp die hoofdzakelijk in de kroeg hangen en grove taal uitslaan. Zij droomt van een beter leven in Spanje. Daar, zo denkt zij, zijn de mannen nog fatsoenlijk en romantisch.
Door een buitengewoon toeval, toen Mercedes al een eind op weg was met haar film, koos de acteur Sacha Baron Cohen, beter bekend als een van zijn typetjes Borat, het plaatsje Glod als locatie voor zijn film Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan.
Niet alleen is het dorp hierdoor in rep en roer, ook Mercedes’ film neemt een totaal andere wending.

Regisseur Mercedes Stalenhoef is bij de voorstelling aanwezig en wordt na de filmvertoning geïnterviewd door Hanneke Groenteman.

Reserveren : www.rialtofilm.nl
of 020-67 68 700 (vanaf 13.00 uur)

Langs deze mij sympathieke weg wil ik je iets vragen, ik bedoel, U, en Excellentie inmiddels.
Minister van der Laan dus. Excellentie.
U bent vandaag aangetreden in uw nieuwe functie, u bent door deze en gene de hemel in geprezen, u bent een vredestichter, u bent een bindende figuur, u bent slim, u deugt.
En nu zit u ineens niet meer naast uw maten van advocatenkantoor Kennedy & Van der Laan maar hals over kop op de nog niet afgekoelde stoel van partijgenoot Ella Vogelaar.
Ik hoop dat het u goed afgaat, in die prachtwijken, met die portefeuille zonder toeters en bellen en voldoende geld.
Maar wat ik u vragen wou. U bent een slimme jurist, u denkt altijd de wet en de mazen daarin, aan vormfouten, aan grenzen van mogelijkheden, aan de onaantastbaarheid van Vrouwe Justitia.
Maar wat ik me afvraag: hoe ging dat nou toen de partij u vroeg voor dit ministerschap? (Dit lijkt mij een vraag die u als advocaat aan Wouter Bos zou stellen als Ella Vogelaar uw cliënt was).
Het moet weken geleden zijn dat u gevraagd werd, anders had u uw eigen zaken niet goed kunnen afwikkelen/overdragen, anders hadden ze uw doopceel ('heeft hij een strafblad, zit er een lijk in de kast??) niet kunnen lichten, anders was uw snelle aantreden niet mogelijk geweest.
Heeft u toen meteen, in dat eerste telefoontje/gesprek met de partijtop, gevraagd Hoe handelen jullie dit met Ella af?
Weet zij hiervan? Waarom doet ze dan zo ongealarmeerd en opgewekt haar werk? Waarom reist ze, met die al doorgezaagde stoelpoten onder zich, toch nog af naar de Antillen?
Kan ik in dit vroege stadium al even met haar praten? Kan zij mij haar zaken overdragen?
Kortom, dames en heren partijtop, hoe managen jullie deze moeilijke kwestie op een zo fatsoenlijk mogelijke manier?
Beste minister Eberhard van der Laan, u bent ook werkgever (geweest) op uw advocatenkantoor. U heeft waarschijnlijk gedupeerden en slachtoffers van onfatsoenlijk handelen bijgestaan.
U kent de spelregels van het leven, van het werk.
Kunt u mij uitleggen hoe dit met Ella nou precies is gegaan?

Ik hoop van u te horen.
Vriendelijke groet,
Hanneke Groenteman

Lily schrijft:
Inderdaad tijd voor een Golf. Door ziekte heb ik dit jaar veel, erg veel tv gekeken, en ik ondersteun je stelling geheel. Overal mannen, presentatoren, die hun mening voor het interview al klaar hebben. Lekker wauwelen met elkaar, en elkaar nakauwen in diverse programma's over de hele avond. Ik herinner me nog hoe Katja Schuurman en Sophie Hilbrand opstonden met n eigen programma, en genadeloos kritisch werden ondervraagd bij DWDD. Of de meisjes zoiets wel konden......? Zowiezo huldig ik al jaren de stelling dat je over sport niet teveel moet praten, sport moet je vooral doen, dan is het interessant, al dat geklep erover....en vrouwen kijken op n andere manier naar sport, nou en? Ik let niet op tactiek of spelregels. Ik kijk naar gedrag, stelt n voetballer zich aan? En tja, ik let ook op de broekjes en shirtjes en of het er n beetje leuk uitziet, nou en? En vele vrouwen met mij, dus daar zou best n leuk programm over te maken zijn .

Nog even Obama, ik blijf geroerd door hem. n webtip: http://www.change.gov/ Hier zijn zijn wekelijkse youtube (!) toespraken te volgen, en alle info over de periode tot hij aantreedt in het Witte Huis.

Beste vrienden andere mensen die ik ken,

vorige maand ben ik in première gegaan met mijn eerste cabaretvoorstelling, 'Dagbraken'. Velen van jullie waren erbij, en dat heeft me meer goed gedaan dan ik kan zeggen! Dank voor de alle aardige en mooie reacties.
Inmiddels trek ik door den lande, langs cultureel centrum en theater, om overal een lach te brengen, want de mensen hebben al zo veel zorgen. Hoogeveen, Zaandam, Renesse... Ik ben een soort Fulco de Minstreel après la lettre.
O ja: de recensies waren trouwens goed. (Nou goed dan, omdat jullie zo aandringen. De Volkskrant: "We hebben er met Paulien Cornelisse een echte belofte bij. Een intrigerende cabaretière die diepgang op een kolderieke manier kan verkopen.")
En wat nou zo leuk is: volgende week sta ik alweer in Amsterdam, maar nu in het Comedytheater in de Nes. Het Comedytheater is een heel leuke zaal, echt een aanwinst voor de stad! Dus wie nog niet is komen kijken maar dat wel wilde: dit is je kans.
25 november en 27 november in het Comedytheater in de Nes.
reserveren kan via www.comedytheater.nl, kijk bij 'tickets', of telefonisch via 020-4222777

Stel dat je het nou echt allemaal wel gezien hebt, maar je kent nog mensen die mijn voorstelling misschien leuk vinden, zou je deze mail dan door willen sturen? De ervaring leert: hoe meer mensen er in de zaal zitten, hoe leuker het wordt. (Daarbij moet gezegd dat de PR-dame van het comedytheater overspannen oid is, waardoor ik zelf maar weer even aan het mailen sla...)

Hoop jullie te zien, of jullie theaterminnende contacten!

liefs
van
de diepzinnige,
doch kolderieke,
paulien

ps: voor de rest van de speellijst, en andere activiteiten zie www.pauliencornelisse.nl

Het wemelt op de televisie van programma's waarin willekeurige mannen relaxed met elkaar zitten te ouwehoeren over voetbal. Of, zoals laatst, over jazz en eten. Uren en uren. Lekker om te doen, lijkt me, maar om naar te kijken, ach...
Een tijdje geleden was er een proefprogramma gemaakt door iemand die ik ken waarin vier (leuke) vrouwen het nieuws en het leven bespraken, hardstikke (o jee, reactie: het is HARTSTIKKE, bedankt Tessel!) leuk om te doen (leek me) en hardstikke interessant om naar te kijken (vond ik). Vonden de Hoge Heren in Hilversum niet, het programma mocht niet gemaakt worden.
En Wim de Jong, tv-recensent/kletsmajoor van de Volkskrant, schreef over het gesprek tussen Clairy Polak en Ella Vogelaar (wat ik een goed, strak, interessant gesprek vond): Twee oudere, door schade en schande wijs geworden, linkse vriendinnen in gesprek aan een cafétafeltje, zo leek het ..
Dus dat geouwehoer van de Hugoos Borsten, Jannen Mulders, Johannen Derksens onder leiding van de Jacken van Gelders, uren en uren lang, mag wel, maar vrouwen die iets met elkaar bespreken niet?
Het wordt hoog tijd voor een Golf in Hilversum.

en ik kreeg van Jose nog deze behartenswaardige aanvulling, waar ik het helemaal mee eens ben:
Wim de Jong. Als je z'n column in het magazine leest op zaterdag, dan begrijp je opeens die opmerking die hij maakt over Clairy en Ella.
Het is zo'n mannetje die leuk denkt te zijn, alstie grapjes over vrouwen maakt. Hij probeert het dan ook nog politiek-correct te doen, da's helemaal walgelijk.

door Bert Wagendorp

En als Ella Vogelaar die Rutger van GeenStijl nou
eens zó’n gemeen hard knietje had gegeven dat de
ballen achter z’n dooie ogen waren geschoten? Als
ze Jort Kelder bij Pauw & Wittemannou eens aan z’n bretels
over de tafel had getrokken en hem aan z’n oren de
hoek in had gekatalpulteerd? En als ze daarna rustig en
bedaard een hele fles rode Bordeaux leeg had gegoten
over het zuigende schrijfstertje Heleen van Royen?
Als ze Wilders nou eens zo genadeloos op de huid had
gezeten dat diens ‘knattergak’hem tot voor de poorten
van de islamitisch-joods-christelijke hel had achtervolgd
en hij huilend om genade had gesmeekt?
Dan waren de dingen toch anders gelopen, denk ik.
Maar juist dat ze dat allemaal niet deed en de vernederingen
en beledigingen over zich heen liet komen, dát maakte haar
natuurlijk rijp voor het mes in de rug.
Ik had eerlijk gezegd wel vertrouwen in Ella Vogelaar.
Blij dat er iemand aan het bewind kwam
die integratie en catastrofe niet in elke zin aan elkaar
koppelde. Dat zei Wouter Bos trouwens ook, na een paar
maanden ministerschap: ‘Ze heeft de hysterie uit het integratiedebat gehaald.’
Te veel, vindt-ie nu.
Presentatie gaat voor inhoud, in de moderne democratie
–misschien is dat trouwens altijd wel zo geweest.
Maar Ella Vogelaar heeft nooit willen aanvaarden dat de
mediacratie van 2008 niet vraagt om nuance of een bezonken oordeel,
laat staan om relativering.
En dat het gaat om een imago van daadkracht, doortastendheid en
zelfverzekerdheid onder alle omstandigheden. En vooral om de
oneliners van een mannetjesputter.
‘Hoe pakt u de integratie aan?’
‘Ik prop ze desnoods eigenhandig een zure haring
door de strot en ik leer ze hierbij alvast een paar echte
Hollands woordjes: meedoen of opzouten!’
Pas als dat in orde is, kun je aan het werk.
Dat onderschatte Ella Vogelaar. Ze sloeg te vaak een
relativerende toon aan. En als die op weerstand stuitte,
dansten onbegrip en verbazing in haar ogen.
Ze wilde authentiek blijven, zegt ze in een interview
vandaag in de Volkskrant.
Dat ligt moeilijk, vooral als je authentiek kwetsbaar bent, zoals Vogelaar.
Dan word je geslacht.
Niet voor niets werden de confrontaties met Castricum, Kelder,
Van Royen en Wilders donderdagavond in het Journaal
gebruikt om het ministerschap van Vogelaar kort samen te vatten.
Een juiste keuze. Het waren de bepalende momenten in haar politieke loopbaan
en de nagels aan haar doodskist.
Ella Vogelaar zal worden herinnerd als de minister die
niet wist hoe ze moest reageren op een proleetje met
een camera dat haar minutenlang het bloed onder de
nagels vandaan treiterde. Alles was goed geweest, echt
alles, maar niet wat ze deed: niks en hulpeloos kijken.
Je kunt wel braaf beginnen over Ella’s problemen met
de woningcorporaties, de financiering van de pracht-
wijken en de registratie van Antilliaanse jongeren, maar
dat heeft met het drama niets van doen.
Het is veel simpeler. Ze was intelligent genoeg en had
de kennis, ambitie en visie. Maar ze miste de verdorven
ziel en het overlevingsinstinct van de geboren politicus.

Volkskrant, 15 november 2008

De Haagse wethouder Jetta Klijnsma volgt Ahmed Aboutaleb (PvdA) zeer waarschijnlijk op als staatssecretaris van Sociale Zaken. Klijnsma is vooralsnog de enige kandidaat voor de functie.
Toevallig vond ik dit fotootje in mijn chaotische fotobestanden.
Ik nog gezellig dik, zij nog onbekommerd wethouder.

De zaterdag is bijna voorbij.
Ik heb de hele dag geprobeerd de vieze smaak die ik vanochtend bij het wakker worden al in de mond had over de PvdA weg te krijgen.



Vanochtend hoorde ik Mariëtte Hamer bij Tros Kamerbreed (Radio 1) stuntelen en liegen en doorgemediatraind drammen over de politieke moord op Ella Vogelaar.
(Overigens mailde Saskia mij, n.a.v. haar foto: Onbegrijpelijk dat Wim de Bie nog steeds niet ontmaskerd is…)
Over de verstandige taal van Alexander Pechtold walste ze met plompe klompen heen, het was afgrijselijk om naar te luisteren.
Ik zag ook nog beelden van een Partij-bijeenkomst waar Wouter Bos met een arrogante leugenachtige nepglimlach Ella Vogelaar ook nog even het graf in prees ("inhoudelijk was er geen verschil van mening over het integratie-beleid!") en haar tussen de regels door als leugenaar wegzette ("ik laat mevrouw Vogelaars beweringen voor wat ze zijn, ik ga niet met haar in discussie via de camera's") en ik heb het gevoel gehouden dat Ella Vogelaar op de meest onparlementaire manier pootje gelicht is. De lafste manier denkbaar. Weken voorbereid zonder dat zij het zelf wist.
Dat is de ergste krenking denkbaar (net als in een relatie): je wordt belazerd, iedereen om je heen weet het behalve jij.
Iedereen te laf om tijdig met je te praten en te zeggen "We moesten maar eens uit elkaar gaan."
Op zo'n partij wens ik niet te rekenen in deze tijden van crisis.
Nu ga ik heel lang mijn tanden poetsen.

http://nl.youtube.com/watch?v=jjXyqcx-mYY

met dank aan Loekie Z.

...en wat een verademing als Jeroen Pauw en Paul Witteman zonder 'grapjes', zonder cynisme, zonder ironie, maar gewoon als twee intelligente gevoelige topjournalisten een gesprek voeren, zoals vanavond met de ouders van de op Aruba vermoorde Marlies. Heel erg knap.

Frank mailde net:
Inderdaad! Wat een fantastische 'performance' van twee vrouwen die
met fatsoen en op niveau met elkaar spreken. Clairy Polak en Ella
Vogelaar in NOVA. Godzijdank dat er ook goede televisie is, dat er
ook niveau is, dat er (ik noem het toch maar al is het begrip nogal
uitgehold) respect is. Wat een navrant verschil met Pauw & Witteman
waar 'die grafdelvers die nu krokodillentranen staan te plengen over
haar ondergang' kirden, kwaakten en kwekten dat het een aard had.
Hoezo verkeerde beeldvorming? Ik zag een sterke zelfbewuste vrouw
die door haar walging over stijlloze media een twijfelachtig beeld
creëerde. Pardon? De kracht van Ella Vogelaar is omgekeerd evenredig
aan het failliet van fatsoenlijke media. Oh ja, en de partijleiding
van de PvdA kan nog wat leren van Ton Planken!

Frank

Ze zat, lichtelijk bevroren, met een gebakken glimlach op haar gezicht, in Nova. Clairy Polak ondervroeg haar indringend, niet vijandig, niet meehuilend.
Het gesprek was onthullend en beschamend voor de cultuur van de top van de Partij van de Arbeid.
Iedereen rond Ella Vogelaar wist dat ze moest vallen, de opvolger was allang gepolst, alleen Ella Vogelaar wist het niet.
Het was een vies zaakje tussen de partijvoorzitter, de fractievoorzitter, de partijleider.
De fractie wist het ook niet.
Ella Vogelaar wist het niet.
Eberard van der Laan wist het wel, die moest zijn zaakjes tenslotte ook omgooien.
Een schandelijke gang van zaken!
Ton Planken, politiek analyticus, gaf hier glashelder zijn mening over: lelijk spel.
En dan de glashard liegende Wouter Bos in het gesprek met de (vice-)minster-president, pal na Nova.
Afgrijselijke mensen, afgrijselijke partij.
Wouter Bos wilde aanvankelijk wel een progressieve, zeg maar genuanceerde koers in het integratiedebat, geen polarisatie. Later wilde Bos gewoon een Wilderskloon in zijn kabinet, polariserend, spierballentaal, kutmarokkanentaal, want dat trekt de onderbuikstemmers en die heeft de Partij van de Arbeid hard nodig.
En die krijg je niet met genuanceerd opereren en bijpassend ingewikkeld taalgebruik.
Wat een weerzinwekkend politiek spel!
Gelukkig zijn er voor de fatsoenlijke progressieve stemmers alternatieven voor de Partij van de Arbeid: D66, Groen Links, SP, Partij voor de Dieren.
Jammer dat er volgende week geen verkiezingen zijn.
Afstraffen die handel!

Als je wil zien hoe geestig en scherp Barack Obama kan zijn, kijk dan naar onderstaand filmpje: een toespraak (uit 2005, maar toch...) van Obama voor Rahm Emanuel, die later zijn nieuwe staf-chef zou worden.
Als dit de sfeer wordt in het Witte Huis, heb ik er alle vertrouwen in.

http://nl.youtube.com/watch?v=46PPo2UVOEQ

dat is misschien de pleister op de wond van Ella Vogelaar: ze kan nu dagenlang heel hard haar ogen uit haar kop huilen en de deur keihard dicht houden voor alles wat riekt naar Geen Stijl.
Dondert niet hoe je eruit ziet, je hoeft nooit meer opgepoetst naar een altijd pijnlijk tv-interview, je kan terugkijken op een helse baan die je met je mateloze ambitie altijd graag had gewild, maar waarvoor je net een maatje te klein was.
En daarna, afdouchen en opnieuw beginnen.
En vooral: Ella Vogelaar mag dan niet HANDIG geopereerd hebben in die piranhavijver daar in Den Haag, ze is wel uit deugdelijk materiaal opgetrokken, volgens mij.
Deugdelijker dan al die grafdelvers die nu krokodillentranen staan te plengen over haar ondergang. Ik denk aan de glunderende Rita Verdonk die op stel en sprong naar Pauw & Witteman werd gedirigeerd, waarom krijgt dat mens toch zo idioot veel exposure als voorzitter van de allerkleinste splinter niet-partij in de Nederlandse politiek??
En het politieke lichtgewicht Rob Oudkerk, die nog nooit een voor mij overtuigende bijdrage aan welk debat danook geleverd heeft.
Ze is gestruikeld over Antillianen en heeft van het gigaschip SS Rotterdam haar eigen Titanic gemaakt.
Ze zal nooit een award voor listig beleid krijgen.



En o ja, niet Marcouch maar Eberard Van der Laan is geroepen.
Partijtijger van het eerste uur.
Zijn vader was de dokter in het dorp waar ik ondergedoken was, Rijnsburg.
Een goede dokter zeiden mijn pleegouders altijd.
En dan bedoelden ze altijd goed in de oorlog.

Eigenlijk hing hij er al heel lang, die strop om de hals van Ella Vogelaar, de boerendochter, de vakbondsvrouw, de gevallen minister.
En vanavond mocht ze bijna huilend bekend maken dat de partijleiding hem definitief had aangetrokken.
Hij zat er al vanaf het moment dat ze volgens Wilders de verkeerde jurk op Prinsjesdag aan had. Van de Marokkaanse ontwerpster Houda El Fechka. Klederdracht noemde Wilders haar jurk. Dat was in september 2007. Haar eerste Prinsjesdag als minister. En haar één na laatste.
Maar toen was de strop nog niet aangetrokken. Nog even laten bungelen, dat ding, hebben ze gedacht.
Wie hebben er allemaal aan zitten sjorren?
Geert Wilders ('u bent knettergek geworden'); de zuignap van Geen Stijl; Rita Verdonk; Jort Kelder; Heleen van Royen. De collega's. De journalisten. Alleen tante Es was lief voor haar en dat is de enige keer dat ik haar ontspannen voor een camera heb gezien.
En eerlijk is eerlijk, ze miste elk spoortje talent om te communiceren in de media, wat in deze tijd een doodzonde is. Ze straalde te vaak machteloosheid uit, struikelde ook over haar eigen onhandigheid.
Geen communicatieve hoogvlieger, to put it mildly.
En als je eenmaal in ademnood komt, zijn er altijd nog je vrienden van de eigen partij (Theo van Gogh zei altijd Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig).
Die in hun achterkamers al lang op zoek zijn naar de opvolger.
Iemand die niet wollig praat, iemand die de gespierde taal van Wilders en Verdonk nabauwt en er toch een sociaal-democratisch sausje overheen giet.
Iemand die bereid is van de daken te schreeuwen dat het minikerstkadootje van 50 euro dit jaar van de overheid helemaal aan de PvdA te danken is en dat je daarom t.z.t. op die partij moet stemmen. Op de valreep heeft Aboutaleb daar zijn excuses voor moeten aanbieden.
Zou hij het niet doodjammer vinden dat hij zijn grenzeloze ambitie niet een paar weken langer in bedwang heeft kunnen houden en iets te vroeg naar Rotterdam is afgereisd?
Hij had het toch wel zien aankomen met Ella?
Nu wordt de naam van Ahmed Marcouch (Beni-Boughafer, 2 mei 1969) genoemd. Hij is stadsdeelvoorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Oud-politieman, hardliner en van de 'goede' afkomst voor deze baan vol prachtwijken en integratieplannen.
Maar al zijn je kaarten goed, ik zou toch zeggen: Altijd achter je kijken, Ahmed!

hoewel ik een hekel heb aan de wedstrijdificering van alles en nog wat, zag ik mezelf vanavond toch voor de tweede keer in mijn leven een sms-je sturen (60 ct) om de Eerste Openluchtschool in Amsterdam te helpen aan een miljoen van de Bankgiroloterij (ja, die loterij die ook Sterren op het Doek sponsort, volgend jaar voor de derde keer!) om dit prachtige gebouw te restaureren.
Rare wedstrijd, restauratiewedstrijd. Allemaal mooie belangrijke gebouwen, die allemaal nodig gerestaureerd moeten worden. Appels en peren, want ze verdienen dat miljoen allemaal.
De finale ging tussen de sjoel in Dieren, het strandbad in Winterswijk en dus die Openluchtschool in Amsterdam.
En dat is zo'n prachtig gebouw, gebouwd in 1930, voor onderwijs aan zieke kinderen die dus buiten konden werken (kan nog altijd), stijl Zonnestraal, en wegroestend en -rottend als er niks gedaan wordt. Moet niet gebeuren. Gebeurt nu ook niet.
Misschien heeft mijn sms-je bijgedragen aan de feestvreugde daar bij die school, in Amsterdam.

..en ineens herinner ik me dat mijn lieve moeder, die wars was van alle zweefneuzerij, zo wanhopig was over haar hoofdpijnen, dat ze zich ook tot juffrouw Greet Hofmans heeft gewenst.
En dat ze daar een paar keer is geweest.
Dat ze mocht betalen wat ze kon missen.
En dat ze dacht dat juffrouw Hofmans haar goed geholpen had.
Ik weet niet of dat zo was.
(Mijn moeder is altijd Partij van de Arbeid blijven stemmen en is nooit gaan zweven).
Maar ik weet wel dat als je wanhopig bent, omdat je migraine hebt, omdat je kind bijna blind is, je alles doet wat misschien niet baat maar ook niet schaadt.
Bij Pauw & Witteman was Elsbeth Etty de enige die met enige nuchterheid en een soort gezond verstand sprak over de relatie koningin Juliana/Greet Hofmans.
De mannen deden er allemaal lacherig en opgeblazen over. Fasseur voorop.
Was Hofmans een gebedsgenezers die via een omweg ons land regeerde?
Volgens Etty blijkt dat op geen enkele manier uit de documentatie van Fasseur.
Elsbeth Etty denkt sexy.

Interessant, de onthullingen over prins Bernard en koningin Juliana, hun huwelijk, door de cabareteske professor Cees Fasseur.
Hij is de enige die toestemming heeft gekregen om in de archieven van de koninklijke familie te grasduinen.
Hij heeft al een grote biografie van koningin Wilhelmina geschreven. Hij is de hofhistoricus zal ik maar zeggen.
Toch moest ik in het serieuze, maar toch ontspannen en af en toe lacherige gesprek denken aan een fragment uit de film van Hedda van Gennep De Staat van Ontkennin (documentaire over waarheden en leugens in de officiële Nederlandse geschiedschrijving. De film onderzoekt feiten rondom de Tweede Wereldoorlog, de politionele acties, Srebrenica en de oorlog in Irak
Die (geruchtmakende) documentaire gaat over kennis die er is, maar liever in de doofpot wordt gehouden door overheden.
Er zat een fantastisch fragment in waarin Paul Witteman, jonger en fanatieker dan nu, Fasseur het vuur na aan de schenen legde over het woord 'uitroeiing'.
Het ging erom: koningin Wilhelmina wist van de moord op de joden. Ze liet dat, heel voorzichtig, en maar een enkel keertje, blijken in een toespraak vanuit Londen, waarin ze het woord 'uitroeiing' letterlijk gebruikte. Paul Witteman legde dat woord aan Cees Fasseur voor, met daaraan gekoppeld de vraag: als de koningin wist dat er van uitroeiing sprake was, waarom is er dan niet gedaan vanuit Londen? Fasseur hield in dat venijnige gesprek vol dat met 'uitroeiing' niet per se 'uitroeiing' bedoeld werd. Wat dan? vroeg Witteman. Ach, het kon zoveel betekenen en je moest het niet zo scherp zien. En dat had de koningin toch niet bedoeld...Uitroeiing is een niet mis te verstane term, probeerde Paul Witteman nog. Maar Fasseur, verdediger van het koningshuis door dik en dun (daarom mag hij natuurlijk als enige in die archieven) bleef volhouden dat uitroeiing ook heel andere dingen kon betekenen en dat de koningin het ook vast niet zo had bedoeld.
Die toon had Paul Witteman vanavond niet.
Maar Elsbeth Etty wel. Die weerlegde (voor mij zeer overtuigend) de veronderstelling dat koningin Juliana, door haar sympathie voor Greet Hofmans, 'lid was van een sekte', dat ons land dus jarenlang geregeerd werd door deze sekte, dat Greet Hofmans een soort gevaarlijke Raspoetin aan het Nederlandse hof was.
Blijkt uit niets, zegt Etty, wat is er erg aan dat Juliana contact had met Hofmans, was het niet veeleer prins Bernhard die er belang bij had om zijn vrouw belachelijk te maken?
Elsbeth zei ook nog: misschien was Juliana dik met Greet Hofmans, maar was prins Bernard niet veel dikker met zijn maitresse(s) en was dat dan ook niet link?
Het pleidooi van Elsbeth Etty voor koningin Juliana en haar afschuwelijke huwelijk was ontroerend en overtuigend.
De mannen geloofden er allemaal niet in, toevallig???
De prijs voor sexappeal in denken gaat deze keer naar ELSBETH ETTY.

Raya Lichansky schreef de volgende 'open' brief aan de NOS en stuurde hem ook aan mij.
Woorden-uit-mond-kwestie, Raya, bedankt!

Geachte NOS Nieuwsredactie,

Betreft: NOS Journaals van 10 november 2008

Met deze e-mail wil ik blijk geven van mijn totale verbijstering en woede over de prominente plaats die de redactie van het Journaal gemeend heeft te moeten verlenen aan de gewijzigde samenstelling van 'De Toppers'. Het ontbrak er nog maar nèt aan dat dit wereldnieuws de kop van het nieuws uitmaakte!

Mag ik even weten wat er aan dit bericht zo wereldschokkend en onvermijdelijk niet te missen is dat andere berichtgeving naar het tweede plan is verschoven? En dat niet één keer maar de hele dag door? Zelfs vanochtend was het kennelijk nodig om in het radionieuws hiervan melding te maken!!!!! Als publieke omroep verkwist u mijn tijd en geld met dergelijk volstrekt niet ter zake doend 'nieuws'.

Waar gáát dit over? Twee vermakelijke relnichten die van hun onderlinge schermutselingen hun lucratieve handelsmerk hebben gemaakt zijn het nu zò oneens dat ze niet meer gezamenlijk in een zanggroepje willen zingen waarmee ze aan het tot volstrekt belachelijke proporties doorgewoekerde Euovisie Songfestival zouden deelnemen!

Ik verzoek u met klem uw prioriteiten in het vervolg beter in het oog te houden.

Raya Lichansky
Amsterdam

"No wise man ever wished to be younger." (Jonathan Swift)

..en zo zitten we weer overal met elkaar, op of buiten de media, te discussiëren over Peter R. de Vries en zijn verborgen-camera-Joran-show.
Mag het of mag het niet.
Kan het of kan het niet.
Is hij met zijn eigen grote Egoshow bezig, met als hoofdingrediënt de spartelende vis Joran van der Sloot.
Of is hij als onvermoeibaar bezig misstanden aan de kaak te stellen en boeven op te hangen?
Eigen rechter, eigen show?
Ik denk dat ik de omvang van de misstand het zwaarst vind wegen.
In Thailand zijn vast meer blanke klootzakken bezig hun zakken te vullen met vrouwenhandel.
Joran is daar één van, een loser, een brekebeen, maar toch.
Waarom heeft Peter R. de Vries niet met meer geduld en moreel besef die hele handel en handelwijze aan de kaak gesteld?
Waarom niet meer handelaren, waaronder zijn favoriet Joran, met candid camera's gevolgd?
Waarom zo gulzig en gretig op die ene gek azen, zodat al die anderen gewoon doorgaan?
Hij is meer uit geweest om Joran van der Sloot aan de paal te nagelen dan de vrouwenhandel zoals die bloeit in Thailand te bestrijden.
En daarom is Peter R. de Vries' middel misschien wel geoorloofd, maar zijn doel niet.

We zijn het GRUWELIJK met je eens! Ook wij hebben liggen genieten van het uur met Geert Chatrou. Het uur van Martin Simek moet daar blijven. Radio 1 is overdag al verknald. Als we lid waren van de RVU zouden het nu opzeggen voor zo'n dom plan.
Met groet en sterkte met je strijd!
Jan en Marjan

ligt het aan mij?
ik krijg last van een overdosis christelijk gedachtengoed.
Dat druipt mijn leven binnen, ik kan er niet omheen.
als ik 's ochtends de radio aanzet, is het één en al EO.
Als ik televisie kijk lijkt het één en al EO.
Als ik het politieke nieuws volg, is het één en Rouvoet en gezinsdenken.
Hoezo de publieke omroep is te links?
De publieke omroep is te EO!

Het begon met een spannende thriller van Charles den Tex: Cel. Over 'gestolen identiteiten" schijnt die te gaan. Ik heb al eerder supergoede thrillers van Den Tex gelezen, maar deze nog niet.
Gisteravond zag ik ZEMBLA (VARA) en die had CEL als uitgangspunt genomen voor een angstaanjagende zoektocht.
Want wat is het geval: het is voor een beetje criminelen een fluitje van een cent om onze persoonlijke gegevens (identiteit) te stelen. We kopen tegenwoordig allemaal wel eens iets op Internet, en betalen dan met een creditcard. Ik heb dat gisteren nog gedaan: een kaartje voor een voorstelling, een kadootje voor iemand, een DVD-box.
Je moet dan van alles en nog wat invullen en dan komt die grote TNT-auto binnen de kortste keren je straatje inrijden.
Nu bleek gisteravond, in Zembla, dat Russen (hier ging het om Russen) voor een paar dollar al die gegevens kunnen kopen en met die gegevens kunnen kopen en bestellen wat ze willen.
Zij krijgen de spullen, jij betaalt.
En niemand die er iets tegen kan doen, tot nu toe.
Van beveiliging van die creditcards is geen sprake (al doen de banken net alsof), je recht halen is niet mogelijk, want "jij" hebt besteld en de leverancier heeft geleverd. Toch?
Het was een gruwelijk idee, het was een steengoede reportage (kijk nog eens op Uitzending gemist als je hem nog niet gezien hebt; Zembla, 9 november 2008, Ned. 2).
De officier van justitie, de hoogleraren beveiliging, de deskundigen, de gedupeerden, iedereen was verbijsterd.
De banken (ING ABN) gaven geen commentaar.
Ik heb in elk geval onmiddellijk besloten een nieuwe creditcard aan te vragen en met die nieuwe card tot nader order geen betalingen meer te doen.
Enfin, eerst maar eens dat boek CEL van Charles den Tex aanschaffen.
Gewoon, in de boekwinkel.

Ik heb de keuze voor Mariëtte Hamer als fractievoorzitter van de PvdA-fractie in de Tweede Kamer altijd een slechte gevonden.
Er was de keuze tussen Diederik Samson en Mariëtte Hamer.
Natuurlijk is mevrouw Hamer een goed partijlid, wellicht een goede politica (kan ik niet over oordelen), een all-rounder (wordt altijd gezegd), maar er hangt gewoon iets onzichtbaars om haar heen, als dat kan. Ze heeft - gruwelijk woord - geen uitstraling. Althans, voor al diegenen die haar niet in levende lijve mogen meemaken. En dat zijn de meesten.
En het is nou eenmaal zo dat dit de tijd is van de communicatie, de uitstraling, de sexappeal-in-overdrachtelijke-zin. Denk aan Pim Fortuyn, denk aan Barack Obama.
En Diederik Samson heeft daar ook iets van. Een heleboel tandjes minder dan voornoemden, maar toch: hij ìs er wel.
Mariëtte Hamer is er niet.
Maar nu heeft ze me toch weten te ontroeren.
Ik las in de VARAgids (gelukkig is het blad van TV Magazine teruggedoopt naar VARAgids) de heerlijke rubriek Buis & Haard met de familie Mariëtte Hamer.
Man Frank Vrolijks, vrouw Mariëtte Hamer, leuke 10-jarige dochter Iris.
Lief gezin.
Favoriete bladen van Mariëtte Hamer: Margriet, Linda, Red, Jan, Esta en Opzij...
Favoriete bezigheid op zaterdagochtend (elke zaterdagochtend!!): alle afleveringen van Goede Tijden Slechte Tijden van de afgelopen week bekijken.
Met op bed al die gezellige bladen en de poppen van Iris en dan maar uren kijken en lekker kletsen.
Kijk, als ik dat allemaal van tevoren had geweten was ik vierkant vóór het PvdA-fractievoorzitterschap van Mariëtte geweest.
Dat zie ik Diederik Samson niet doen.
En het lijkt mij wel een soort van hemels.
...elke zaterdagochtend...
...alle GTST-afleveringen....
...met de LINDA en de Red....

...en toen keken we naar Kunststof tv, en toen kregen Ping Pong Annie (op schoot) en ik zo'n zin om het boek van K. Schippers, de Hoedenwinkel (over de magie van taal), te gaan lezen en de prachtige vilt-werken van Claudy Jongstra (in de OBA) te gaan aanraken.

ik geef meteen toe dat ik geen mooi karakter heb.
Daardoor maakte gisteravond bij het kijken naar Eén Vandaag, 'de week van Maarten van Rossem', mijn hart even een héél vrolijk sprongetje.
Het was, binnenin het Van Rossem-item, een stukje van zijn optreden bij De Wereld Draait Door. Donderdagavond, the day after.
Arend Jan Boekestijn zat aan tafel met Maarten van Rossem (en Felix Rottenberg).
Discussietje van niks, Boekestijn - pro MacCain - moest zijn afgang dekken, Van Rossem en Rottenberg (Obama-fans) glorieerden, oninteressant moment.
Boekestein zat nog wel hoog te paard, als altijd pedant, slecht articulerend, hij heeft zo'n ietwat luie, ouderwetse, hooghartige toon, zo van ik-leg-het--nog-wel-een-keer-uit-al-word-ik-hier-doodmoe-van.

en toen kwam dat Mooie Moment. Als altijd als de uitzending afgelopen is (dan worden, weet ik uit ervaring, de Echte Gesprekken gevoerd) en men zich er niet van bewust is dat er nog camera's lopen, in dit geval dus voor Van Rossems Eén Vandaag-portret.
En toen liep Arend Jan met boter en suiker in zijn eigen zwaard: hij zei wat hij vond van de VVD-fractie

tja, als Hij, Arend Jan, maar leider van de fractie was, in plaats van Mark Rutte..


en toen ik dat zag, gisteravond, dacht ik Daar zijn we misschien mooi vanaf, van die pedante kwaker, van Arend Jan Boekestijn.
Het is nu zondagmiddag.
Wat zal Arend Jan nu doen?
Bellen? SMS-en? Vrienden zoeken? Zijn vrouw uitschelden? De kinderen Boekestijn de studeerkamer uitjagen?
Sterk overwegen om een eigen rechtervleugeltje tussen Rita, Geert en Mark op te richten?
Want dat plekje op die stoel van Hans van Baalen zal toch wel niet voor hem warm gehouden worden?

Beste mensen van de omroepen, beste netmanager, beste iedereen die van radio houdt en er iets over te zeggen heeft.

Het is zaterdagnacht, zondagochtend eigenlijk, 9 november, 01.00 uur.
Simek 's nachts is net afgelopen.
Een gesprek dit keer met Geert Chatrou, 3-voudig wereldkampioen kunstfluiten (verder werkzaam in de psychiatrie, maar daar gaat het nu niet over).
Dit was een uur zo vol genot, zo vol mooie muziek, zo vol bewondering en verwondering, zo leerzaam en inspirerend, dat ik eens te meer van de daken wil roepen:
SIMEK 'S NACHTS MOET BLIJVEN!

Er wordt best nog wel goede en leuke radio gemaakt, hier en daar. Denk ik. Vast wel.
Maar laten we nou toch wel wezen: zo uniek en verrassend als dat uur van Simek bestaat nergens.
Daar zijn zelfs mijn goede radiocollega's (getuige reacties) het over eens.
Daar zijn in grote getale luisteraars (getuige reacties) het over eens.
Waar vind je nog een presentator die zo los gezongen is van alle presentatorenconventies, die zijn persoonlijkheid zo ver boven het maaiveld uitsteekt dat hij het er desnoods af laat hakken.
Geen concessies, dit moet hij zo doen, omdat hij zo is en dit is wat hij kan. Zo niet? dan niet!
Dan wel dus!

Ik heb dit uur weer zo aan de radio gekluisterd gezeten dat ik wanhopig word van het idee dat dit misschien nog maar 6 of 7 keer zal kunnen.
Want per 1 januari 2009 is het afgelopen. Klaar. Uit.
De RVU trekt de stekker eruit.
Er is een argument bij gekomen. Eerst waren het de luistercijfers (die overigens heel goed zijn), en toen: HET IS NIET LIVE!!!
OK, nee, het is niet live.
Simek neemt zijn programma op een ander tijdstip op dan zaterdagnacht om 0.00 uur.
SO WHAT? Geen hond die dat hoort als 'ie luistert, geen mens ook trouwens.
Ja maar... Radio 1 is een NIEUWSZENDER. En als er dan NIEUWS is, zo'n zaterdagnacht, dan...
Wat dan? Dan stop je de band en kondig je die derde wereldoorlog, of die tsunami, of die terroristenaanval gewoon aan. First things first.
Daar kunnen we toch niet mee zitten?

Lieve beste verstandige mensen die over de radio gaan.
Lieve beste radiominnende collega's bij de radio.
Lieve beste oppermachtige netcoördinator van de radio.
Lieve beste liefhebbers van mooie radio.
Is er nou nergens, bij al die honderden duizenden uren radio, een uur te vinden voor Simek?
Is er nou niemand die zich druk maakt over het kaal slaan van de radio?
Is er nou niemand die echt van krenten in de radiopap houdt?
Zijn er geen collega's bij de radio (of televisie) die IETS DOEN, of iets laten horen?
Zijn jullie allemaal monddood en/of bang voor je baantje?
Wat is er aan de hand met jullie?

Vanavond eindigde de kunstfluiter Geert Chatrou met een tranenverwekkende czardas voor orkest en mond. En we hadden al Bach en fado's en allerlei prachtigs gehad, in dit enige gesprek.
Waar hoor je dat nou nog?
Daar is radio toch voor?

Laten we met z'n allen onze konten tegen de kouwe krib gooien.
DOE IETS.

was getekend:
Hanneke Groenteman, radiofreak.


tekening: Martin Simek

ps: Op Simeks site zijn de interviews nog te beluisteren.
en: wie zou het eigenlijk een goed idee vinden om op internet radio-met-smaak te maken?
Met o.a. Simek, maar ook met andere interessante programma's?
Moet toch kunnen?
Dit is een zomaar opkomend marktonderzoek.
Dus: laat het me weten.

Ik pik weer even een item van de fantastische site De tv van Willemijn (maak het uw startpagina, uw dag kan nooit meer stuk1!).
Afscheid van Marga van Praag, die lieve, luide, superspontane, ontembare Marga.

Willemijn deed het weer onnavolgbaar:


dit was mijn laatste reportage. ik zal het werk missen… tijd om verder te gaan. dag.’”
we zullen je werk ook missen, marga. dag!

Als je van de dokter rustig aan moet doen, gewoon op de bank televisie kijken zoveel als je wil en aan kan, dan kan je wel gek worden.
Neem deze zaterdagavond, 8 november.
Als je Paul de Leeuw en Dit was het Nieuws hebt overleefd (lachen mag eigenlijk nog niet van de dokter...) ga je even naar NOVA om rustig te worden.
Bert Koenders bij Clairy Polak. 4 miljoen doden in Oeganda, Ruanda, Congo. Milities. VN-conferentie. Oorlog in Congo. Stop ontwikkelingshulp als drukmiddel. Dubbel gezicht Afrika. Investeren in vredesprocessen, risicovol, maar je hebt geen alternatief, dankuwel, alstublieft.

Je bent weer even toe aan ontspanning. Naadloos over naar Rayman is laat. Bert Koenders bij Tante Es. Vrijgezel, treintjeshobby, fan van Suriname, cassavefriet met mayonaise, leuke vrouwen in Suriname voor een single, Ajax.nl, je krijgt een buikje, beetje sexercise...Dank je wel mi goedoe, dank u wel tante Es.

Op naar de radio. Simek 's nachts.
Moet van de dokter.

één van mijn favoriete columnisten, schrijft vanochtend, 8 november, in de Volkskrant het volgende:

T i j d ge e s t
Bert Wagendorp

Barack Obama is naar de gym geweest, hij heeft
met negen regeringsleiders gebeld (niet met Jan
Peter Balkenende; blijf bij die telefoon, Jan Peter!)
en hij heeft met zijn dochters gespeeld. Heel goed.
De vreugde was hier minstens zo groot als in Amerika
en het had niet veel gescheeld of we waren dinsdag-
nacht ook dansend de straat op gegaan. Maar na een
paar dagen begint het besef toch te komen dat ze in
Amerika de Amerikaanse president hebben gekozen.
Hoe graag we Obama ook een beetje onze president
zouden maken, het is die van hen en niet die van ons.
Maar deze tijd, Obama’s era, is ook die van ons, dat is
een troost. De tijden zijn niet historisch, omdat Obama
is verkozen tot president van Amerika. Het is eerder an-
dersom. Dat hij is gekozen tot president van de VS, is
een teken des tijds en een teken aan de wand. Hij is
geen messias, hij gaat ons teleurstellen, maar er gaan
ook dingen veranderen.
Het hangt in de lucht en het tikt: de tijdgeest.
De conservatieve ‘denker’Bart
Jan Spruyt zat er in de verkiezingsnacht ronduit verslagen bij,
aan tafel bij de NOS in Washington.
Spruyt (44) is toch al een ouwelijk type, dat onlangs in deze krant
nog heftig bleek terug te verlangen naar de CHU (de Christelijk
Historische Unie van de freule Wittewaal van Stoetwegen, opge-
heven in 1980), maar nu leek hij helemaal rijp voor een
aanleunwoning en een rollator.
Zo jong nog, illusies kwijt en in de knop gebroken.
Spruyt probeerde het nog even met een paar cynische
opmerkingen en enkele vage verdachtmakingen aan
het adres van Obama uit het internetriool, maar het was
al duidelijk: hier sprak een verbitterd en verslagen man.
Over en uit, met Bart Jan Spruyt.
Hoe moet het nu verder, met de Spruyts, de Kinnegings,
Livestro’s, Cliteurs, Vinks, Ellians en de De Winters, de ‘denkers’,‘publicisten’
en ‘rechtsfilosofen’, die tot voor kort nog zo triomfantelijk en vol zelfvertrou-
wen –zeg maar gerust zo arrogant als de pest –de zegeningen
van het neoconservatisme predikten?
Van de filosoof Andreas Kinneging verschijnt in de
Vo l k s k r a n t om de twee weken een brief over liefde, seks
en gezinsleven. Er staan in deze krant natuurlijk wel vaker merkwaardige stukken
van auteurs aan wie duidelijk een steekje los is –dat is ook best leuk –maar met
Kinneging in de kolommen overtreffen we onszelf.
Ik lees zijn liefdesbrieven tegenwoordig als een hogere vorm van absurde ironie, en dat werkt. Meestal heb ik aan het eind de slappe lach van Andreas’bizarre jaren-
vijftigpastiches en rol ik snikkend van de bank.
Maar goed, er komt een keer een eind aan die briefwisseling –dat mag je tenminste hopen –en dan staat ook Kinneging met lege handen.
Je kunt niet dóórgaan met lachen om iemands totale wereldvreemdheid en
van die doorstart van Opinio hoor je ook niks meer.
Opmerkelijk, hoe die mannen plotseling volkomen náást de tijd blijken te staan. Door kredietcrisis en Obama zijn ze bijna van het ene moment op het andere vol-
komen gedateerd. Binnen een paar weken een hele denkrichting over de uiterste houdbaarheidsdatum.
Barack Obama, president-elect, brengt het Hollandse
publicistendom een harde klap toe!

en als iemand zo goed verwoordt wat je zelf vindt, waarom zijn column niet pikken?

dat schoonmaken, zelfs als je pas 5 weken bent

tussen Peter R. de Vries en Freek de Jonge, bij Pauw & Witteman.
De één omdat hij met de bekende mengeling van vasthoudendheid, journalistiek topwerk en uitgekiend mediabeleid weer een lekkere scoop heeft: Joran van der Sloot handelt in Thaise meisjes.
De ander omdat hij misselijk wordt van het showelement van die ene, de weerzin samengebald in dat beeld van Peter R. de Vries dolblij met de Emmy Award naast de moeder van de vermoorde Natalee Holloway.
Het is ook een lastige kwestie.
Ik laveer ook altijd tussen de weerzin en de bewondering.
Ik bewonder Peter R. de Vries om zijn journalistieke werk en zijn vasthoudendheid om onrecht aan de kaak te stellen (denk aan de Puttense moordzaak).
Maar het uitventen en uitmelken van zijn verrichtingen op de televisie hebben iets stuitends. Scoren over moord en doodslag voelt niet lekker.
Alleen: Freek als rabbiate calvinist, als pleitbezorger van iets wat ineens AWARENESS (??) heet, zijn woedende uitval tegen De Vries afrondend met een glazuur-barstende smartlap over Uruzgan (?), dat deed bij mij de wijzer krachtig uitslaan naar Peter R. de Vries. Dat was echt vlek op vlek.
Gelukkig beende Freek weer voortijdig het beeld uit, jammer genoeg geen rode wijn om over Peter de Vries te gooien.
(Ik heb dat zelf ook eens mogen meemaken, toen Adelheid Roosen Freek irriteerde in de Plantage en hij middenin de uitzending het pand verliet en ik herinner me de plezierige spanning die die scène bij mij teweeg bracht. Er zou nog lang over nagepraat worden, nou, wanneer bereik je dat met zo'n saaie talkshow?)
Ik weet zeker dat, zoals Peter de Vries smult van sappige zaken rond moorden en boeven, Paul & Witteman smullen van sappige ruzies aan hun tafel.
En ik geef ze geen ongelijk.

Ik blijf een beetje een 'jarig' gevoel houden na dinsdagnacht, hoewel de kater vast nog wel zal komen. Maar dat hoort erbij als je te diep in het limonadeglas hebt gekeken.
Het prettigste vind ik dat Obama niet de kaart van de angst voor terroristen all over the world speelt. Dat was toch de doem van Bush, als we de terroristen niet te vuur en te zwaard bestrijden, lopen ze ons onder de voet. Angst is altijd een slechte drijfveer. Ik hoop zo dat, met alle nodige waakzaamheid voor kwaad hier en daar, die zwarte doem voorbij is.
Ik kreeg vanochtend van mijn vriend, de kunstenaar Diederick Kraaijeveld (die ik heb ontmoet bij het programma Sterren op het Doek, waarin hij van sloophout een portret van Wendy van Dijk maakte) een al veel eerder gemaakt portret van Barack Obama.
Hij schreef er dit bij:
Ik weet niet of jij hem ooit hebt gezien, maar een aantal maanden geleden heb ik ook Obama in sloophout gemaakt. Hij heeft samen met een kleine honderd Obama-gerelateerde werken van Amerikaanse kunstenaars in de Manifest Hope Gallery in DENVER CO gehangen, TIJDENS de Democratische Conventie. Ik had m de titel ´Mr President 2008 - 2016´ gegeven, wat toen nog helemaaaaal niet zeker was.
De das is gemaakt van een stuk hout dat ik in Kenia vond: het is van een vissersboot, en ik trof het stuk aan op het strand van Mombassa in 2007. Het roze in z'n wangen is Real American: gevonden op de City Dump van Paso Robles CA, ook in 2007. Ik heb dat jaar heeel erg veel gereisd!).
En dit maakte hij:


Diederick verwerkt, als het even kan, altijd 'persoonlijke' details in zijn portretten: bij Wendy van Dijk bijvoorbeeld heeft hij stukjes van haar vloer, van het decor van Hart in Actie en van Alles is Liefde verwerkt.
Voor meer moois: ga naar zijn site.

Dinsdagavond, half 11. Nova komt - natuurlijk - rechtstreeks uit New York. In een chique clubhuis in hartje NY zitten, onder opgewonden leiding van Twan Huys, allerlei BN-ers die de avond reuze spannend maken. Een armetierige schaduw van Frank Sinatra door Hans Teeuwen, van wie ergens de afspraak is gemaakt dat hij ontzettend goed kan croonen. NOT!!
Het clubhuispubliek bestaat uit allerlei BN-ers waarvan je je afvraagt a. wat ze daar doen en b. bij wie ze dit schoolreisje kunnen declareren.
Joop Daalmeijer. Eddy Terstal en ??? Sophie Hilbrand, te zomerse maar smakelijke blote armen, het lekkere noncha blonde haar vrolijk schuddend, quasi geïnteresseerd kijkend wat ze zit immers op die eerste rij. Zal zij de verkiezingen gaan verklaren voor de spuiten en slikken-generatie? Dat een beetje spuiter en slikker alle hoop op Obama heeft gesteld?
Of heeft ze een verhouding met Twan? Of met Hans Teeuwen? Of met Joop Daalmeijer? O nee, die heeft Maartje van Weegen al.
Kortom, wat doen al die mensen daar? Welk doel dienen ze? En wat kost dat allemaal wel niet? (Allemaal nijd omdat ik thuis bij mijn teeveetje zit te kniezen....)
Helaas zal ik het antwoord waarschijnlijk nooit weten omdat mij een kleine ziekenhuisopname wacht over een paar uur, en ik het niet red om uren te blijven kijken naar de natte vingers die in de lucht worden gestoken met steeds dezelfde praatjes.
Maar als iemand van jullie het weet: help me uit de droom.
Wiens choice is het dat Sophie daar zit?
And why???

nu Philip Freriks vanuit de VS presenteert (zoals half journalistiek Nederland ineens is uitgerukt naar de overkant) zien we ineens zijn ogen!
Kunnen de maestro's van het lichtplan van het journaal niet eens te rade gaan bij hun Amerikaanse collega's? Dat die ogen niet in zwarte gaten onder de wenkbrauwen verscholen gaan?
Zelfs Philip oogt fris en fruitig met een flatteus lampje op zijn hoofd.

...het is bijna zover, dinsdagavond 4 november, bijna zal Barack Obama de nieuwe president van de Verenigde Staten zijn.
Alleen: alle 24-watchers houden vanaf dan hun harten vast.
Seizoenen lang hebben we met zweet in alle huidplooien moeten aanzien hoe booswichten het gemunt hadden op president Palmer, de eerste zwarte president van de Verenigde Staten.
En aan het eind van seizoen 2 was het zover: de aanslag op Palmer lukte.
Exit Palmer.
Alleen: in sprookjes hebben zwarte helden broers, de reseve-Palmer nam het stokje over.
De tweede zwarte president trad aan.
Nu vragen wij, 24-adepten ons af: heeft Barack Obama een broer???
Pas op Obama, achter je!

overlopend van intellectueel en humoristisch sexappeal (als dat allemaal bestaat) schreef in TROUW een stuk dat mij vervulde met afgunst: HAD IK DAT MAAR ZO GESCHREVEN.
Maar wat ik weer kan, is het hier posten...


MAAK GEWOON WEER IETS MOOIS

Het gevecht om de kijker zorgt al twintig jaar voor een allesverwoestende kaalslag bij de publieke omroep, schrijft cabaretier en radiomaker Micha Wertheim. „Er is nog maar één ideologische strijd die in Hilversum wordt gevoerd, en dat is die om de kijkcijfers.”

Onlangs zei de oud-EO-topman en huidige voorzitter van de publieke omroep Henk Hagoort in deze krant dat de publieke omroep zich meer moet inspannen om ook „Telegraaflezers en mensen die op Wilders of Verdonk stemmen te bedienen”.

We kunnen Hagoorts uitlating lezen als een reactie op minister Plasterk. Die liet de Tweede Kamer aan het begin van de zomer weten dat het opinie- en informatieaanbod van de publieke omroep pluriformer moet. De uitspraak van de minister mag dan genuanceerd klinken, in de praktijk is Hilversum allang niet meer links of rechts. Er is nog maar één ideologische strijd die daar gevoerd wordt, en dat is die om de kijkcijfers.

De wens van Plasterk om weer eens commentaren te horen als die van G.B.J. Hiltermann suggereert bovendien dat er op Radio 1 überhaupt nog programma’s met inhoud klinken. Radio 1 beperkt zich tegenwoordig tot spelletjes, sport en de mening van niet-geïnformeerde luisteraars. Als de minister eens naar het vernieuwde Radio 1 had geluisterd, dan had hij geweten dat die al enorm verkrampt bezig is de vermeende achterban van Wilders en Verdonk binnen te halen.

De tragiek is niet alleen dat er nauwelijks nog fatsoenlijke radio of televisie gemaakt wordt. De tragiek is dat de strijd om de kijk- en luistercijfers eigenlijk allang een geldverslindend achterhoedegevecht is geworden in een tijd dat nieuwe technologieën hun intrede doen.

Het laatste slachtoffer van de kaalslag op de radio is het programma van Martin *imek. Zelf luisterde ik regelmatig naar zijn meanderende interviews. Gesprekken die een uur duren terwijl de interviewer zelf niet precies weet waar het heen zal gaan, zijn in Hilversum een rariteit geworden. Maar ook *imek moet stoppen. Blijkbaar was er iemand in Hilversum bang dat Trotse Nederlanders en PVV’ers er aanstoot aan zouden nemen.

De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ook ik haast nooit via de radio naar *imek luisterde omdat zijn programma pas na middernacht werd uitgezonden. Ik hoorde het via de podcast: een digitaal pakketje dat je gratis en legaal van internet kunt plukken. Op dat pakketje staat het hele programma, zodat je het met een mp3-speler of iPod kunt afluisteren. Je kunt het bovendien onderbreken, waar en wanneer je maar wilt. Hoeveel mensen er naar de podcast van ’*imek ’s nachts’ luisterden is niet bekend. De publieke omroep blijkt dat nauwelijks bij te houden.

Deze allang niet meer nieuwe technologie zal ervoor zorgen dat het kijk- en luistergedrag van mensen ingrijpend verandert. Consumenten zullen steeds vaker, net als ik, een programma samenstellen dat bij hun persoonlijke belangstelling aansluit.

In de Verenigde Staten zijn programmamakers allang hiervan doordrongen. Neem de veelgeprezen dramaserie Mad Men, dit jaar de grote winnaar tijdens de uitreiking van de Emmy’s. De broeierige literaire dramaserie over reclamejongens in het New York van 1960 trok in Amerika gemiddeld minder dan één miljoen kijkers per aflevering. Ter vergelijking: Paul de Leeuw trekt er op een gemiddelde zaterdag in het kleine Nederland al meer. Mad Men kon alleen bekeken worden door kijkers die een abonnement hebben op de kabelzender AMC. Maar de serie bereikte zo wel precies die mensen die er ook echt interesse in hadden en er dus voor wilden betalen.

De LA Times merkte na de uitreiking dan ook terecht op dat je de televisie niet langer de grote ’verbinder’ van de samenleving kunt noemen. Het programma-aanbod is inmiddels zo divers dat het televisiekijkende publiek in toenemende mate verbrokkelt. Tegelijkertijd wordt het steeds eenvoudiger om kleine groepen kijkers of luisteraars specifiek te bedienen.

Ook in Nederland is die verbrokkeling in kijk- en luistergedrag een onomkeerbaar proces. Dvd-spelers, harddiskrecorders, iPods en multimediatelefoons zijn in vrijwel alle huishoudens aanwezig. Het publiek vindt gemakkelijk zijn weg naar programma’s die aansluiten bij persoonlijke smaak en interesse. Wie Engels beheerst kan de Amerikaanse verkiezingen volgen door op de website van de zender Comedy Central naar de satire van The Daily Show en The Colbert Report te kijken. Wie graag colleges volgt kan via iTunes net zo eenvoudig honderden lezingen en interviews beluisteren die worden aangeboden door Amerikaanse topuniversiteiten. Daar is al geen publieke omroep meer voor nodig.

Dat niet iedereen meer naar de tv kijkt is sneu voor degenen die vinden dat een samenleving er baat bij heeft als er bij de koffieautomaat dagelijks over hetzelfde programma wordt gepraat. Je kunt er ook vrolijk van worden, en het zien als een kans om individuen te sterken in hun particuliere interesses – wat ze minder onzeker, minder bang en dus weerbaarder zal maken.

Deze ontwikkeling ontkennen, ervan in paniek raken of ertegen vechten is in ieder geval zinloos. Daarom moet de publieke omroep de nieuwe realiteit aangrijpen om zich op zijn taak te bezinnen. Daarbij moet niet het over de volle breedte bereiken van de massa, maar juist het optimaal bedienen van kleine groepen centraal staan.

Helaas zijn ze in Den Haag en Hilversum blind voor deze ontwikkelingen. Ze gebruiken de technologie wel voor uitzendinggemist.nl en voor een sporadische podcast, maar er zit geen visie achter. Dat komt doordat ze gevangen zitten in een door ideologie vertekend denken.

Een kleine schets van de historie van deze ideologie is hier op zijn plaats. Het publieke bestel was twintig jaar geleden een van de weinige verzuilde instituten die nog overeind stonden. De infrastructuur in Hilversum was zo sterk dat het de inhoudelijke ontzuiling had overleefd. Wat overbleef waren steeds minder ideologisch onderlegde omroepenverenigingen.

En toen kondigde Joop van den Ende aan een commerciële zender te willen beginnen. Iets waar Nederland, in de woorden van de toenmalige minister-president Lubbers, „nog niet aan toe was”.

Toch kwam de commerciële omroep er, niet in Hilversum maar in Luxemburg, ver buiten het publieke bestel en bovendien buiten het bereik van de belastingdienst. De monopoliepositie van de publieke omroep was definitief voorbij. In plaats van die nieuwe realiteit aan te grijpen om zich op de eigen toekomst te bezinnen, begon Hilversum zich tegen de commerciëlen af te zetten. De identiteit van de publieke omroep werd negatief: daar waren ze niet commercieel. Dat verhinderde actief nadenken over het eigen bestaansrecht. Tegelijkertijd zorgde de gemeenschappelijke vijand voor harmonie binnen het voorheen altijd verdeelde bestel.

In wezen waren er nu twee zuilen: een publieke en een commerciële. Gevolg was een ongelijke concurrentiestrijd waarbij de publieke omroep – die geen winst hoeft te maken – zijn legitimiteit ophing aan een meetinstrument dat eigenlijk alleen geschikt is voor commerciële zenders: de kijkcijfers. Terwijl de commerciële omroep in alle vrijheid deed waar commerciële omroepen goed in zijn – winst maken door zo veel mogelijk publiek te trekken voor adverteerders – bleef Hilversum proberen kijkers bij de commerciële zenders weg te houden.

De strijd van de publieken tegen de commerciëlen werd het surrogaat voor het wegvallen van de eigen ideologie. In de nieuwe concurrentiestrijd werd het trekken van kijkers een ideologie in zichzelf.

Een goed voorbeeld is de manier waarop de publieke omroep al jaren aanspraak maakt op de voetbaluitzendrechten. Voetbal zelf is een weinig ideologisch spelletje, maar door de uitzendrechten te bemachtigen, kijken er meer mensen naar de publieke omroep. En daarmee is het doel bereikt. De KNVB heeft er goed aan verdiend, maar het kostte en kost de belastingbetaler een vermogen, zonder dat de kijker ook maar iets te zien krijgt wat hij anders zou moeten missen.

Een soortgelijke mystiek riep Paul de Leeuw onlangs op. Hij legitimeerde zijn riante inkomen door te stellen dat hij nu eenmaal zijn hart aan de publieke omroep had verpand. Volgens deze redenering moet de publieke omroep blij zijn met Paul de Leeuw omdat hij veel kijkers trekt. Als we hem niet betalen gaat hij door, maar dan bij RTL. Het voornemen van minister Plasterk om iets te doen aan het inkomen van De Leeuw is niets anders dan het cosmetisch oppoetsen van een probleem dat veel dieper zit. Zolang de publieke omroep zelf kijkcijfers verwart met kwaliteit kunnen we De Leeuw zijn salaris moeilijk kwalijk nemen.

De ironie is natuurlijk dat een ander kijkcijferkanon van de Vara, Jack Spijkerman, een paar jaar terug de vergissing maakte om wél over te stappen. De kijkers pikten het niet. Wat Spijkerman niet snapte was dat hij zijn eigen strop had geknoopt door zijn publiek jarenlang voor te houden dat de commerciële omroep niet deugde. Zijn oude fans verketterden hem alsof hij de kerk verlaten had.

Bij de publieke omroep is de jacht op de kijkcijfers geleidelijk agressiever geworden. Ieder ander doel – verheffing, informatie verstrekken of mensen prikkelen om over zaken na te denken waarmee ze normaal niet bezig zijn – moet ervoor wijken.

Ook het verlangen van Hilversum om vooral jonge kijkers aan de publieke omroep te binden is niets anders dan een reactie op de commerciële televisie. Reclamemakers zijn altijd op jacht naar jongeren omdat ze de ontvankelijkste doelgroep zijn. Laat het dus gerust aan de commerciëlen over om programma’s te maken waar jongeren massaal naar kijken.

De publieke omroep zou vervolgens kunnen proberen om juist die jongeren te bereiken wier niche door de commerciële zenders nog niet bediend wordt. Zo zijn er vast jonge kijkers die van klassieke muziek houden, of die wetenschap leuk vinden. Maar nee, de publieke omroep wil vooral véél jonge kijkers. Zie daar de lege huls van het in Hilversum zo geprezen BNN. Als het enige doel is om kijkers los te weken van de commerciële zenders, dan moeten we ons tevreden stellen met programma’s over seks, drugs en het toiletbezoek van bekende Nederlanders.

Om de – bij voorbaat verloren – wedloop met de commerciëlen te kunnen winnen moet iedere omroep tegenwoordig met zijn programma’s langs een in kijkcijfers denkende netcoördinator. Gevolg is dat vooral programma’s sneuvelen die weinig kijkers trekken. Was de VPRO vroeger nog een vesting die zich verzette tegen de kijkcijferterreur, tegenwoordig is ook deze omroep als een bezetene bezig om jonge programma’s te maken die jonge kijkers moeten trekken. De omroep mag dan nog steeds dvd’s van Wim T. Schippers en Arjan Ederveen aanbieden aan zijn leden, vandaag zouden hun opvolgers er geen schijn van kans maken.

Daarmee kom ik bij het kwalijkste punt van de huidige omroeppolitiek: de vernietiging van talent. Vroeger waagde de publieke omroep zich nog wel eens aan een experiment. Nu is er alleen nog toekomstperspectief voor mensen die quizjes kunnen verzinnen. Jonge journalisten zijn al blij als ze, met een rode stropdas om, een kort, niet al te diepgaand filmpje mogen maken, zodat Matthijs van Nieuwkerk even een slokje water kan drinken alvorens hij opnieuw met Gordon gaat praten. Want als een kijkcijfercanon niet bij jouw publieke omroep werkt, kun je hem allicht uitnodigen om bij jou gezellig kijkcijfers te trekken.

Op de radio is de kaalslag inmiddels compleet. Wie niet van middle of the road-muziek houdt, kan haast nergens meer terecht. In de slaafse jacht op de luisteraar zijn alle publieke radiozenders verworden tot concurrenten van de commerciële zenders. Radio 3 vecht met 538 en Radio 1 is sinds de komst van Business Nieuw Radio (BNR) alleen nog bezig dáár op te lijken. Al moet ik zeggen dat BNR inmiddels prettiger is om naar te luisteren; daar dreigt tenminste niet ieder gesprek voortdurend onderbroken te worden voor de tussenstanden van het dameshandbal in Kroatië.

Voor alternatieve muziek, discussie of diepgang is haast nergens nog ruimte, of het moet zijn op Radio 6, een zender waarvan bijna niemand het bestaan weet en die alleen online en nauwelijks via podcast te beluisteren is. Maar ook die zender, opgericht als laatste toevluchtsoord voor achtergronden en tegengeluid is inmiddels ’hergeprofileerd’. Muzieksamensteller Leo Blokhuis, die ons via Radio 2 zijn smaak al opdrong, mag sinds kort op Radio 6 ook beslissen waar we naar luisteren. Zelfs al zou het minister Plasterk lukken G.B.J. Hiltermann uit de dood te doen opstaan, dan nog zou hij nergens meer terecht kunnen. En dat terwijl met de huidige technologie radio maken een onwaarschijnlijk goedkope manier is om die mensen te bedienen die bij de televisie niet meer aan hun trekken komen.

Wie hardop twijfelt aan het belang van kijk- en luistercijfers voor de publieke omroep krijgt altijd te horen dat de belastingbetaler recht heeft op programma’s die met belastinggeld worden betaald. Dat impliceert dat de publieke omroep eigenlijk niets anders is dan een commerciële omroep die zijn reclamegeld eerst bij de burgers leent om het vervolgens via marktwerking achteraf terug te betalen. Volgens deze manier van denken is de publieke omroep veel slechter af dan de commerciëlen. Want waar de commerciële omroep zich ongestraft mag vergissen en iets uit kan zenden waarmee niets verdiend wordt, staat de publieke omroep al in de schuld nog voor er iets is uitgezonden.

Bovendien verraadt dit verwijt ook een perverse opvatting over wat er in een democratie met gemeenschapsgeld gedaan moet worden. Kennelijk hoeft alleen de meerderheid bediend te worden. Terwijl, als de overheid in een gezonde samenleving al een rol te spelen heeft, dan is het om zich in te spannen voor groepen die nergens anders aan bod komen. Juist de massa zal door commerciële zenders altijd wel goed bediend worden.

Als de door omroepbaas Hagoort gevreesde achterban van Geert en Rita, en de rest van het land – die hij wat minder vreest – ergens recht op hebben, dan is het op een publieke omroep die geen geld verspilt aan het maken van programma’s die ook zonder belastinggeld wel tot stand komen. De belastingbetaler heeft juist recht op programma’s die een aanvulling bieden op wat al via commerciële kanalen te verkrijgen is.

Wellicht zou de overheid zelfs een aardige cent kunnen verdienen door programma’s met hoge kijkcijfers te verplaatsen naar een commercieel net waarin ze een aandeel neemt. Waarom energiebedrijven wel privatiseren en programma’s die de vrije markt overleven niet?

Dankzij nieuwe technologieën bevinden we ons opnieuw op een splitsing die het mogelijk en noodzakelijk maakt om na te denken over het publieke bestel. Oproepen tot meer pluriformiteit, de terugkeer van dode commentatoren en het matigen van salarissen zal binnen de huidige infrastructuur nergens toe leiden.

De omroep zou georganiseerd kunnen worden zoals de musea vóórdat ze moesten concurreren met de Efteling en Walibi. Er is daarvoor niet meer nodig dan een klein groepje inhoudelijk bekwame bestuurders die programma’s subsidiëren bij geprivatiseerde productiebedrijven. Programma’s die niet worden beoordeeld op het aantal kijkers dat ze trekken, maar op de vraag of ze iets toevoegen aan het bestaande aanbod.

Publieke zenders hoeven dan niets anders te zijn dan reclamezuilen voor die uiteenlopende programma’s, die vervolgens ook via internet en de kabel op te halen zijn: de publieke omroep als bazaar, als bibliotheek waar mensen terechtkunnen voor hun hoogstpersoonlijke keuze uit oude en nieuwe programma’s. De liefhebbers van Martin *imek zouden hem op deze manier gewoon kunnen blijven beluisteren.

Bovendien wordt het dan mogelijk om sneller en grondiger met achtergrondinformatie in te spelen op het nieuws. Een goed voorbeeld daarvan is NPR Planet Money Podcast: een ad hoc opgezette, dagelijkse internetuitzending voor Amerikanen die op de hoogte willen blijven van de kredietcrisis. Het programma is niet politiek gekleurd, maar biedt informatie voor wie daar behoefte aan heeft.

En voor bestuurders die toch liever de commerciëlen blijven volgen: een serie als Mad Men laat zien dat de commerciële spelers zelf allang snappen dat de regels van het spel veranderd zijn.

Het bestuur van Chachchaatsja feliciteert Doeschka Meijsing VAN HARTE met het winnen van de AKO Literatuurprijs.
Het is het enige van de zes genomineerde boeken dat het bestuur gelezen heeft, maar ze is het ongelezen volmondig eens met deze bekroning.
Mooi boek!!!
Over de liefde.
Dus.

weer een meesterlijke film van de gebroeders Coen: BURN AFTER READING.
Een tandje minder bloederig dan No country for old men, sowieso een tandje mindere film, maar nog altijd een typische Coen-topfilm!
Smullen van Brad Pitt, Frances MacDormand, George Clooney, John Malkovich e.v.a.

De moord op Theo van Gogh.
En wat werd daar waardig bij stilgestaan in het Teleacprogramma Nederland in twaalf moorden, door de 3 Blokkers, vader Jan, zoon Jan en zoon Bas.
De geschiedenisleraren waarnaar je altijd gesnakt hebt.
Gedenkwaardige moorden in historisch en maatschappelijk perspektief.
Ook nu weer machtig interessant. Wat is de context waarin deze afzichtelijke moord moet worden gezien?
Welke maatschappelijke en religieuze ontwikkelingen en bewegingen gingen eraan vooraf, volgden erop. Welke vergelijkingen kunnen worden getrokken, welke vragen moeten worden gesteld?
Enfin, dit programma navertellen heeft geen zin, je kan het nog eens zien bij uitzending gemist, of op de site van Teleac.
Zondagavond, 2 november, 19.15 - 19.40 uur, Nederland 2.
Gewoon doen!

Dit was zo'n avond waarop genietingen over elkaar heen buitelden.
Laat me ze met jullie delen.
Mooi Weer de Leeuw: ontroerend en hilarisch.
Ajuinen en Look, onnavolgbaar leuk en goed. En waar kennen we die ook alweer van? O ja, van Mike & Thomas! Ik lees net op mijn startpagina De TV van Willemijn dat er een nieuwe serie Mike & Thomas aan schijnt te komen. Nou het theatrale voorproefje was al puur genieten.
Dan is zijn de verkennende toenaderingspogingen tussen poes Piet en Ping Pong Annie vanavond uitgemond in bijna liefdevol contact: zie de foto's van donderdag en vandaag, zaterdag.

P en PPA op donderdag

P en PPA op zaterdag

Terwijl ik deze foto's maakte luisterde ik (ik word vervelend, maar ik hou er niet over op) naar een meesterlijk gesprek van Martin Simek met de meubelontwerper Piet Hein Eek. Wat een goeie man is dat zeg. En ik zit al zo heerlijk op zijn keukenstoelen! En dan houdt hij ook nog van Bach en Rossini, dus overall een goede smaak. En vecht hij tot het eind toe voor wat hij belangrijk vindt, zonder compromissen. Daarom blijf ik zeggen SIMEK MOET BLIJVEN, want zulke gesprekken met zulke mensen krijg je gewoon nooit meer.


Overigens: poes Piet en Ping Pong Annie liggen op een pagina van de NRC van vanavond, zaterdagavond, die ik iedereen aanraad: pagina 10/11 van Opinie & Debat, met een verhelderend interview met prof. dr. H.M. Kuitert (oud-predikant, hoogleraar, denker) over de broodnodige scheiding tussen kerk en staat, oftewel: godsdienst hoort niet in de politiek thuis, daar komen godsdienstoorlogen van. En een als altijd behartenswaardige column van Bas Heijne over de misverstanden rond populisme, als zouden populisten de stem van de niet gehoorde meerderheid vertolken. Een leugen! Lees die pagina's, als jullie poezen er niet op in slaap gevallen zijn!!
Hè wat een lekkere diarree van pluimpjes....

Eén van de vele reacties die ik kreeg omdat ik tussen haakjes had gezegd dat yoni een ENGELS woord was... stomstomstom, want...
Yoni is NIET het Engelse woord voor kut. Yoni is een woord, afkomstig uit het Sanskriet, dat vrouwelijke genitaliën betekent. In Amerika voornamelijk gebruikt door het type vrouwen, dat wel dit soort bijeenkomsten houdt, maar die het woord vagina niet durft uit te spreken.
(...)

Overigens ben ik het geheel met u eens wat betreft Marc-Marie, absoluut mijn favoriete tafelheer.
Elizabeth/i>