Bij de aanbevelingen voor kijken-met-oud-en-nieuw- mis ik - in mijn krant althans - één belangrijke kijktip.

Het Nieuwjaarsconcert 2009 met als motto Mijn God!, door het Nederlands Blazers Ensemble, het allerleukste concert van het hele jaar. De composities van kinderen, uitgevoerd door het NBE, de bijzondere gastoptredens, het muzikale variété door het Blazers Ensemble, het is de overtreffende trap van de Proms. Geweldig, elk jaar weer.

Op Nieuwjaarsmiddag vindt dit evenement plaats in het Concertgebouw in Amsterdam, maar daar kunnen maar 2000 uitverkorenen bij zijn (die tijdig, heel tijdig kaarten hebben gekocht namelijk). Maar op Nieuwjaarsdag 's avonds wordt het uitgezonden, op Nederland 2, om 20.20 uur. Op Radio 4 wordt het trouwens live, 's middags, uitgezonden.

Ik snap niet waarom het oubollige Nieuwjaarsconcert uit Wenen wel wordt uitgelicht als must-see, en dit niet. Want dit is echt een MUST SEE.

Namens alle medewerkenden aan dit blog wens ik jullie allemaal een mooie Oudejaarsavond en een heel goed 2009!

Ik had jullie gewaarschuwd, dus kom me niet aan met Ik wou naar Jeroen Pauw kijken of zoiets: Smoeder (Nederland 2, dinsdagavond) was het bewijs dat toneel op de televisie kán. Als je maar een supermooie voorstelling hebt (Smoeder dus), als je maar een top-documentairemaker/regisseur hebt (Michiel van Erp), als je maar een omroep hebt die begrijpt dat kwaliteit belangrijker is dan de kijkcijfers (VPRO).

Mensen mensen, wat was dat mooi, vanavond. Ik had de voorstelling al 2 x gezien (fan van schrijfster Maria Goos en acteur Marcel Musters, laat staan als die met z'n tweeën een stuk over hun overleden Brabantse moeders gaan maken en spelen), maar dat deed er niks toe: vanavond kreeg Smoeder iets extra's: een toegewijd publiek, een intieme speelvloer in een dorpshuis ergens in Nederland, de 2 acteurs die hun stuk voor het laatst (na 100 keer!) ongelooflijk intens en licht speelden.

Als je het per ongeluk niet hebt gezien: UITZENDING GEMIST.NL!!

zou je svp iets minder door de ziel snijdende stukjes willen schrijven? Of liever: bedankt dat je ons laat meeleven met jouw pijn. 

Saskia schreef me: Op je website ga je nogal tekeer tegen Han Peekel. Onterecht, lijkt me. Die stakker heeft al jaren geen geld meer voor de kapper. Of denk je echt dat hij er vrijwillig zo bijloopt?!

het is Kerst, bijna 2009, en ik kreeg een mooi mailtje van Karin. Of ik even naar deze site wilde gaan. www.klusjuf.nl. Heb ik gedaan.

't Zit er op, onze Kerstviering. Drie dagen bijna non stop gekeken, fijne series, alhoewel we steeds kritischer worden met ons Kerstkijkgroepje: 3 series hebben ons niet langer dan 4 afleveringen weten te boeien, 1 dubbele aflevering van 24 (samengebald in 2 uur) was fantastisch en de hit van onze kerst heet MAD MAN. Dat is een Amerikaanse serie, uitgezonden door de BBC, van 13 afleveringen. Speelt in de reclamewereld in de vijftiger jaren. Er wordt excessief gerookt, gedronken, geïntrigeerd, vrouwen worden ouderwets behandeld, mannen zijn supermacho's en dit alles prachtig gespeeld, geregisseerd, geschreven...Een verrukkelijke serie. De 24-film is voor de 24-fans een lekkere herinnering aan de volledige 24's (die waarschijnlijk volgend jaar weer komt, maar door de schrijversstaking dit jaar niet volledig tot onze beschikking was). De 24-film-van-2-uur is overigens een paar maanden geleden door RTL5 (geloof ik) uitgezonden. Behandelt de problematiek van Wit Licht, de kindsoldaten, maar ongezien overschaduwt Jack Bauer Marco Borsato. Kan niet anders.

En toen ik vannacht thuis kwam zag ik tot mijn verrassing dat een programma waaraan ik zelf had meegewerkt (en niet had opgenomen) de hele nacht door werd herhaald. Het was IN DE SCHADUW VAN HET NIEUWS, een praatprogramma onder leiding van Wilfred Kemp (KRO) en het ging vanavond, uiteraard, over dik zijn en afvallen. Om de tafel zaten Marijke Helwegen, Catherine Keyl, Erica Terpstra en Han Peekel (tv-maker/producent). Mijn bijdrage was opgenomen, ik vertelde over mijn gastric bypass en hoe blij ik uiteindelijk ben met mijn gewichtsverlies na talloze talloze diëetpogingen.

Waarom ik dit hier vermeld is vanwege deze Han Peekel, een hele dikke man. Doet er niet toe. Alleen: hij liet zich nogal laatdunkend uit over mij en mijn gedaanteverwisseling. Hij herkende me niet en liet duidelijk merken dat hij het geen verbetering vond.

Nu is die Han Peekel iemand die mij al jaren niet lekker zit. Ooit heb ik (en ik was lang niet de enige) werk voor zijn toenmalige bedrijf gedaan. Ik weet niet meer precies wat, maar ik zou ervoor betaald worden. Nu is meneer Peekel is iemand die als het hem uitkomt failliet gaat en daarna gewoon weer opduikt en opnieuw begint. Alleen: heel veel mensen kunnen dan naar hun geld fluiten. Bij mij was het geen gigantisch bedrag, maar ik had ervoor gewerkt en heb naar mijn geld kunnen fluiten. Na eindeloos bellen mijnerzijds hoorde ik dat zijn bedrijf op de fles was en dat was dat. Hij stond (of staat?) om deze handelwijze bekend. Daarom borrelt bij mij nog altijd een kleine woede op als ik hem zie. Nu herkent hij mij niet meer. Met 45 kilo meer kende hij me kennelijk wel. Dat wist ik niet, daar heb ik nooit iets van gemerkt. Misschien had hij gewoon per ongeluk mijn banknummer niet, om fatsoenlijk af te rekenen. Wat ik wel zag vanavond is, dat hij er nooit een hap minder om heeft gegeten. En nog altijd de clown is die vroeger ook al was.

Teun Hocks is een kunstenaar die foto's manipuleert en altijd zichzelf als onderdeel van zijn onderwerp neemt.

(Dit beeld komt van de uitnodigingskaart voor zijn tentoonstelling in New York).

van het Speeltheater, vanmiddag gezien. Heb je kinderen (6+), kleinkinderen of een goed afgestelde geest, ga dan, als het kan, vooral naar deze prachtige voorstelling kijken. Spel, muziek (Mozart), regie, styling (geweldige combinatie van acteurs met poppen), impact, het was allemaal even indrukwekkend. Een van de vier acteurs is doof en zij speelde het hele spel mee in gebarentaal en dat was ook prachtig. Een sprookje over mooi en lelijk en dat dat er niks toe doet, maar ondanks deze VERANTWOORDE boodschap: heel erg leuk en grappig.

www.speeltheater.nl voor de speellijst.

Het was niet te geloven: we waren erbij!!! Het concert van Woody Allen, vanavond, zondag 21 december, de langste nacht was al begonnen en wij werden ondergedompeld in het wonderlijkste concert dat misschien ooit in Paradiso in Amsterdam was gegeven. Woody Allen en zijn New Orleans-style jazzband speelden anderhalf uur bijna onbewogen de heerlijkste vijftiger jarenmuziek. Zat er in de 6 middelbare heren (banjo, trombone, trompet, drums, piano en bas) nog wel enige beweeglijkheid, de ster van de avond, Woody Allen, zat het hele concert door met neergeslagen ogen, enigszins onderuitgezakt, benen over elkaar geslagen, bijna meditatief maar heel strak de klarinet te bespelen. Ze speelden allemaal goed, de muziek flonkerde en Woody Allen is een goede klarinettist, maar de meest non-performing performing artist die ik ooit op planken heb mogen zien.

De muziek toverde me terug op de schoolfeesten in de vijftiger jaren, waar we dansten op de muziek van de New Orleans Seven (of Syncopators), onze eerste coca cola dronken uit de ijskistenbar met Coca Cola-parasols erboven en hopeloos verliefd waren op jongens die ons niet zagen. In mijn geval dus: Peter Müller, de latere A.L. Snijders (zie in het archief 31.10.08).

Maar terug naar nu, naar Woody Allen. Mager als een garnaal, de wijde bandplooibroek tot hoog boven de taille opgetrokken, bruin/beige streepsokken, overhemdje met opgerolde mouwen. Misschien heeft hij twee keer heel even de zaal ingekeken, misschien heeft hij twee keer heel even geglimlacht en iets gezegd tegen de trompettist naast hem, misschien heeft hij twee keer heel kort gezegd dat het een pleasure was om voor ons te spelen wat we niet aan hem afzagen, maar heel zeker konden wij onze ogen niet van hem afhouden. Toch sensationeel om deze neurotische meester van de film zo vlak voor je te zien, helemaal opgaand in zijn spel, alsof hij in een diepe meditatie verzonken was. Het was prachtig!

Voor we gingen hadden we de documentaire WILD MAN BLUES gezien, een documentaire van een paar jaar geleden (IDFA-bezoekers, weten we het nog??) die o.a. gaat over zo'n Europese toernee maar vooral over de geestige neuroot die Woody Aronson, zeg maar Allen, is. En dat dat geen wonder is als je het hilarische bezoekje van Woody en zijn vriendin Soon Yi Previn bij zijn ouders ziet. Geweldige docu, zeker als je daarna Woody-in-echt mag zien en horen.

Tegen de zin van mijn gezelschap heb ik stiekem wat foto's gemaakt, geen topkwaliteit, maar toch... het zijn de eerste!!

Dit zijn de kinderen (met aanhang) van de familie Van Starkenburg uit Rijnsburg, wier ouders in de oorlog zo moedig waren dat ze mij onderdak en onderduik gaven. De ouders, oom Kees en tante Cor voor mij, zijn er niet meer. Maar de kinderen zijn uit hetzelfde hout gesneden.

Gelukkige Kerstdagen en een gezond 2009!

Hier is weer een nummer van de nieuwe CD van Roosbeef, JONGEN. Het sluit mooi aan bij mijn stukje over Kamp Holland, hiervoor.

Dit stuurde Claartje mij net:

THUISPAGINA VAN MARTIN ŠIMEK

Deze site is nog in aanbouw.

Op deze site houd ik jullie, luisteraars, ervan op de hoogte hoe we met Simek ’s nachts door zullen gaan in 2009.

Want dát we doorgaan is zeker.

Desnoods niet op de radio, maar alleen op deze site.

Jullie kunnen me mailen op martin@martinsimek.nl

Laten we elkaar blijven verbazen,

denk met ons mee!

Martin Šimek

en Gijs Groenteman

Matthijs, voor een heerlijk seizoen van een heerlijk programma!

Vorig weekeind was ik even in Parijs.

Vooral om de overzichtstentoonstelling van Jeff Koons in Parijs te zien. Was de reis meer dan waard, de edelkitsch van Koons in de edelkitsch van Marie Antoinette.

(Michael Jackson en Bubbles)

Maar bijna onthutsender was de Zwitser die zich beyond Jeff Koons had uitgedost. Hierbij moet ik vermelden dat behalve de totale tatoeage hij oorringen van (eigen) vlees had en een glaasje in zijn onderlip/bovenkin waardoor zijn schitterende ondergebit te zien was.

Mieke schrijft me: 

Ik had een kerstborrel en luisterde onderweg naar huis naar Simeks Nacht. Ademloos... Wat een lef om zoveel stilte te laten vallen in een radioprogramma. Wat een fantastisch interviewer die zijn gast confronteert en tegelijkertijd respecteert! Een kwartier voor het einde was ik thuis en ik heb dat kwartier voor  mijn deur in de auto gezeten, bang om iets te missen. Het is eeuwig zonde dat dit programma gaat verdwijnen. Wat kunnen we doen om dat te voorkomen????

Goede vraag. Ik pijnig me ook het hoofd suf. Er zijn vele honderden reacties gekomen op Simeks optreden en Matthijs' hartekreet: SIMEK MOET BLIJVEN. De RVU heeft ze allemaal gekregen. Er gebeurt dus niet wat we willen: SIMEK BLIJFT. Ik weet ook niet wat er nog meer te doen is....

Jl. zaterdag, 14 december heeft Martin Simek zijn op één na laatste gesprek voor de RVU-radio gehad. En het was het meest bizondere gesprek ever ooit. Volgens hem, maar ook volgens mij. Ik ga het niet beschrijven. Ik ga jullie alleen dringend adviseren het te beluisteren via www.simek.nl, zoals ik ook net heb gedaan. Ik kan geen link maken, maar dat leer ik nog wel (vernieuwing is niet altijd METEEN een verbetering...)

14/12  Dhyan Sutoriu
Richtte in 1985 het Centrum ter bevordering van het lachen op. Nu geeft hij lezingen over lachen en workshops. Maar zijn er ook momenten waarop lachen ongepast is?

foto Han Nefkens

Han Nefkens

Karin van Elderen

Herman Gordijn

Anderhalf jaar research, twee weken in Uruzgan, op grond daarvan schreven Geert Lageveen en Leopold Witte de voorstelling Kamp Holland. En wat voor één. Een 'must see'. Ik bedoel, ik heb niet eerder zo aan den lijve gevoeld hoe ingewikkeld, zwaar, spannend, heftig, bewonderenswaardig en onvermijdelijk het is dat "we" daar zitten. En dat is niet de enige werking van het stuk, het is ook nog geweldig theater, met een topband, meesterlijke muziek, het ziet er mooi uit, is goed geschreven, wordt goed gespeeld en is top geregisseerd. Wat een strakke voorstelling. Ga daar toch in groter getale heen dan nu het geval is! Ik was in Zaandam en het was lang niet uitverkocht. ONBEGRIJPELIJK. Lekker toneel en je krijgt nog inzichten en heel veel discussiestof mee naar huis ook.

Toevallig zat ik naast Dick Berlijn, die tot april 2008 commandant der strijdkrachten was. Hij zal op 29 december a.s. gast zijn in het Marathon Interview (Radio 1, 19 tot 23 uur) en wou dit stuk graag zien. Nou, hij kent Kamp Holland heel goed, en vond het helemaal goed getroffen en belangrijk dat dit gespeeld en gezien wordt. Dus..... kijk naar de speellijst van Orkater en zoek een theater in je buurt voor een meesterlijke avond!!!

Morgenavond, vrijdagavond 19 december, neemt Marc Marie Huijbregts - voorlopig - afscheid als sidekick van Matthijs van Nieuwkerk in DWDD. De beste slimste leukste ideaalste sidekick van allemaal. Jammer jammer, maar ik heb zo het gevoel dat hij als hij het minder druk krijgt misschien wel weer terug komt. Hij zal het zelf namelijk ook missen.

Foto is gemaakt door Serge Henri Valcke (acteur en fotograaf)

Om een reservedosis Marc Marie op te slaan ben ik vanavond (18 december) naar zijn solovoorstelling (de voorlaatste) gegaan, Opdat ik niet vergeet. In Amstelveen, in de Schouwburg aldaar. Bomvolle, totaal uitverkochte zaal. Die aan de lippen van Marc Marie hing, lachte, huilde als hij dat wou. Helemaal in zijn eentje, in een simpele donkere lange jurk (zijden djellaba), wist hij een zaal met vele honderden Amstelveners te betoveren. Met een lawine aan ontroerende en hilarische verhalen, met een paar stukken muziek waarbij bleek dat hij ook nog eens een schitterende stem heeft, met een unieke manier om contact te maken met die enorme zaal.

Ook ik was totaal betoverd.

Gelukkig komt dit programma in januari op de televisie, zodat jullie er ook kennis van kunnen nemen, als dat al niet gebeurd is. Het zal niet zo emotionerend zijn als in de zaal, maar het is zeker second best.

Hij is niet alleen een held aan tafel, maar ook een meester op het podium.

Premier Balkenende vanavond bij Pauw & Witteman: iedereen die op grond van het geloof anderen het leven zuur maakt, moet keihard worden aangepakt!!!

CHRISTEN-UNIE, PAS OP!!!

eindelijk de lang verwachte scheiding van kerk en staat, dus weg met de godsdienstige pesterijen vanuit dit kabinet.

CHARIS ROODA (mijn webmeesteres) heeft me geleerd hoe ik muziek kan laten horen op mijn blog! Dat wou ik heel graag, omdat ik muziek eigenlijk de allermooiste en meest directe vorm van communicatie vind. 

Luister naar 2 liedjes, die mij ontroeren.

Ik begin met een nieuw liedje van Jan Groenteman, van wie ik er vaak één zal posten, omdat ik een grote fan (en tante) van hem ben. Overigens: hij componeerde ook BLIJF voor Paul de Leeuw (concert/cd Symfonica in Rosso) en een nieuw liedje voor de Kerstcd van Paul. Die is namelijk ook een fan (en niet zijn oom!).

Zondag. compositie en uitvoering: JAN GROENTEMAN

En één van de allernieuwste cd van Roos, Roosbeef: Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. (zo heet de cd). Het nummer BOERDERIJ stond ook al op haar eerste cd, uit enthousiasme post ik het hier. Deze 2e cd, met natuurlijk nieuwe liedjes, is verder ook prachtig...

Boerderij. compositie en uitvoering: Roosbeef

schreef me: Geachte mevrouw Groenteman,
Het spijt me u te moeten melden dat uw weblog inmiddels haast een kopie is van het door u regelmatig geprezen tv van willemijn.
Jammer!
Groenteman, houd je bij je leest!

Meneer Voorheen een fan, alhoewel ik dat zelf niet vind, beschouw ik dit als een compliment. Ik wou dat ik de scherpte en de blik van de TV van Willemijn had! (Kijk even bij de links, als je de TV van Willemijn per ongeluk niet als startpagina hebt. Ik kan geen links invoegen voorlopig, omdat mijn site in de renovatie zit en ik een beetje verdwaald ben in de nieuwe opzet. Komt goed!).

En nu ga ik voor een paar dagen naar Parijs. Naar Jeff Koons in Versailles en naar een paar andere tentoonstellingen. Volgende week terug. Dit zijn trouwens ook de laatste dagen van de diamanten schedel van Damien Hirst in het Rijksmuseum in Amsterdam, en dat is echt oogverblindend! Is de omweg waard.

Soms geniet je van dingen die alleen jij zelf of een andere enkeling ziet.

Bijvoorbeeld leuk ondergoed, ik denk aan de lingerie van Marlies Dekkers. Succesvol en gerespecteerd ontwerpster van lingerie in binnen- en buitenland. Nou ben ik toevallig nogal gek op haar spannende ontwerpen, ik heb een paar van haar bh's en voel me altijd heerlijk als ik er één aan heb. Particulier genot, alleen voor jezelf. 

Ik zag Marlies Dekkers laatst bij DWDD en genoot ook weer van haar felle verdediging van haar kunstenaarschap, ze liet het niet over haar kant gaan dat Matthijs van Nieuwkerk haar prachtig ontworpen string (Eva en de boom van kennis) als een prul over tafel smeet. Er was over nagedacht, er was aan ontworpen, er was een mooi beeld gemaakt. Ok, het was misschien maar een paar gram textiel, maar desalniettemin: kunstzinnig ontworpen. Ik was dat helemaal met haar eens. Een piepklein oorbelletje kan ook een kunstwerk zijn, al ziet bijna niemand het.

Gerrit Komrij denkt daar heel anders over.

Lees maar.

Feestvreugde alom: Erica Terpstra is 40 kilo lichter! Jammer voor alle wrede grappenmakers die zich jarenlang vrolijk hebben gemaakt over haar omvang. Dat heeft mij plaatsvervangend altijd pijn gedaan. Zij speelde steeds de tof meelachende kanjer, maar ik heb altijd vermoed dat ze wel degelijk leed onder haar gewicht (niet alleen fysiek), zoals ik dat denk van iedereen met een dergelijk overgewicht. En haar euforie van nu ziende denk ik dat ik gelijk had.

Jaren geleden, toen ik een boek schreef over de lasten van dik zijn, het verdriet, de zwaarte van het leven met obesitas, vroeg ik haar of zij hieraan wilde meewerken. Ik wou heel graag met haar praten over ons gezamenlijke probleem. En omdat ik haar erg leuk vond, en tof, dacht ik dat ze dat vast wel zou doen.

Nou, geen sprake van. Ze vond dik zijn geen onderwerp, ze zat er niet mee en zou er nooit in het openbaar over praten. Over sport ja. Over politiek, zeker. Maar over dik zijn, nee. Dat was haar probleem helemaal niet.

Dat is nu wel anders. Het is haar gelukt, ze leeft in de mij bekende vreugde van het slank(er) zijn en nu mag iedereen het weten.

Niemand weet beter dan ik hoe gigantisch haar meer dan Olympische prestatie is. Sporten, een diëet, een personal coach en een spulletje in een zakje, van een bepaald merk dat ze in DWDD niet mocht noemen, want dat was reclame. Maar dat spulletje in dat zakje, dat is de Redding, dat kan ze iedereen aanbevelen. Hoe het heet komen we te weten als we haar boekje HELP IK VAL AF kopen ("vrijdag in de winkel"). Dubbele reclame, een win-win-situatie voor Erica en de fabrikant.

En dat vind ik toch jammer. Dat ze zich heeft laten gebruiken door een fabrikant van een vermageringsmiddel. Er zijn veel van dat soort hulpmiddelen op de markt. En ze helpen vast ook, voor zolang als het duurt. VOOR ZOLANG ALS HET DUURT. Maar Erica als uithangbord, slank en wel, dat flatteert toch minder.

Dit artikel kreeg ik opgestuurd, het stond in het AD, twee weken geleden.

De kunstenaars Francien Krieg en Siebrand Weitenberg zijn boos over het vorige maand tijdelijk weghalen van hun schilderijen uit een zaal van Pulchri Studio omdat prinses Máxima daar werd ontvangen.

Het schilderij Waitingroom 2 (2008) van Francien Krieg.

Pulchri-voorzitter Yke Prins vertelde over het voorval in AD Haagsche Courant van vrijdag. Zij zei dat er geen beroering was ontstaan onder de kunstenaars. Krieg bestrijdt dat. „Er ontstond geen beroering omdat we het niet wisten! Niemand heeft de moeite genomen ons hiervan op de hoogte te stellen.Dit is een ongehoorde vorm van betutteling, vooral naar prinses Máxima en minister Koenders toe.’’

De prinses en de minister waren te gast op een conferentie van de Nederlandse ontwikkelingsbank FMO, die de grote Pulchri-zalen had afgehuurd. Volgens Krieg doet FMO net alsof het om ‘pornografisch of aanstootgevend’ werk gaat. „Nee, het betreft een schilderij van een mooie oude dame die ik haar nakie op de rand van een bed zit.’’ Het schilderij van Weitenberg toont een naakte man zonder hoofd.

Yke Prins erkende eerder al ongelukkig te zijn met de gang van zaken. Zij wil nu in de richtlijnen voor de verhuur een bepaling opnemen dat huurders te accepteren hebben wat er bij Pulchri aan de muur hangt. „Want wij zijn tenslotte een kunstenaarsvereniging.’’

En zo eindigde een avond vol onheilsnieuws gelukkig met een betoverend optreden (bij Pauw en Witteman) van de betoverende violiste Janine Jansen. Ze vertolkte (samen met Roger Moore...) een stuk van Tsjaikowski. En als ik dat hoor denk ik Daar gaat het au fond allemaal om. Om de eeuwigheid van kunst, van welke aard dan ook. Zeker van de muziek, wat mij betreft.

Ik bezie de wereld graag vanuit mijn eigen, piepkleine, biotoop.

Nu bevindt zich in die biotoop het meest dramatische deel van de Noord-Zuid-lijn. Met al die lekkende voegen en instortende huizen.

Vanavond kregen de buurtbewoners uitleg over de voortgang en de toekomst. Nova besteedde daar aandacht aan, en afgezien van een enkeling, leek het me geen geruststellende bijeenkomst. Het is een bibelebontseberg van problemen en geldverslinding. Alleen het nalopen en repareren van de lekkende voegen kosten al 50 tot 70 miljoen extra (boven de oneindig overschreden miljardenbegroting). En pas in het voorjaar zal de bouw van de ondergrondse stations hervat worden. Expert Victor de Waal (beroemd van de De Waal-palen, waar heel Amsterdam op gebouwd was en is) zegt vanavond in Het Parool dat Amsterdam nu wel een goede methode gekozen heeft om de voegen te repareren, maar: "gaat het fout, dan is het leed niet meer te overzien." Tja...

Klap op de vuurpijl was wel het optreden in Nova van wethouder Herrema, die dit hele circus bestuurlijk aanstuurt. Nou, als Ella Vogelaar niet overtuigend overkwam, wil ik wel eens weten wat de PvdA-hoge heren vinden van Tjeerd Herrema. Het amateurisme droop van hem af, zelfs de mededeling dat er grote teams van steeds meer deskundigen (wat kosten die eigenlijk??) overtuigde op geen enkele manier.

Hij belichaamde voor mij het failliet van deze hele onderneming.

Een troost: hij heeft er geen slapeloze nachten van.

Dit in tegenstelling tot de bewoners wier huizen ijn geofferd voor dit heilloze plan.

Ik heb al een keer iets geschreven over de prachtige documentaire van Jan Louter en Melle van Essen over het piepkleine dorpje in Alaska, Shishmaref, dat verzwolgen wordt door de smeltende ijszee. Binnenkort bestaat het niet meer en moet de kleine gemeenschap zijn heil elders zoeken. Niet alleen een documentaire is erover gemaakt, maar ook een foto-project door Dana Lixenberg. En die foto's zijn wonderbaarlijk mooi geëxposeerd in LPII (onderdeel van Las Palmas) op de Kop van Zuid in Rotterdam. Nu schrijf ik dit nog een keer op, omdat het tot 11 januari 2009 te zien is en echt de moeite waard. Dus...gewoon doen! www.paradox.nl/Shishmaref/persbericht_shi shmaref_NL.pdf

wat ik eng vind aan het nieuws over de recessie in deze tijd, is niet dat we minder zullen kunnen uitgeven/consumeren. Dat is wel te doen. Effe geen cent te makke zullen we maar zeggen. Maar het zorgwekkende is dat er zoveel bedrijven en bedrijfjes mensen moeten ontslaan, failliet gaan of moeten inkrimpen. Dat er dus zoveel mensen zonder werk komen te zitten. Zoveel mensen die hun vaste inkomen gaan verliezen. Nauwelijks meer in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Zoveel mensen die niets meer te verliezen zullen hebben. Ongelukkig worden, en wanhopig, en eenzaam, en boos. Boos op wie? Boos op alles en iedereen. En dat is de voedingsbodem voor diegenen die misbruik gaan maken van die boosheid. Die "oplossingen" aandragen, en "schuldigen". Dat vind ik eng aan wat er nu gebeurt.

De heerlijke Sinterklaasgekte van dit jaar heb ik zondagmiddag afgeblust met een geweldige film: ENTRE LES MURS. Een docudrama, d.w.z. als documentaire gefilmd drama, spelend op een middelbare school in een Parijse volksbuurt, tussen de muren van één klaslokaal, in één klas vol pubers in alle kleuren van de regenboog. Lekkere bijdehandte pittig gebekte pubers, soms om van te houden, soms om door de plee te spoelen. Met ervoor een jonge, beetje idealistische, beetje ironische leraar Frans. Vol goede wil, soms moedeloos. De film is gebaseerd op een boek door deze leraar, die ook zelf de hoofdrol speelt. Hij loopt uit op een klein drama, zoals die waarschijnlijk op alle voortgezet-onderwijs-instellingen, vmbo, havo, misschien iets minder op het vwo. De klas, de school als speelveld en slagveld. Het is een fantastische film, die geen boodschap heeft of geeft, maar leidt tot lang napraten. Iedereen die iets te maken heeft met onderwijs in de multi-culturele samenleving, of wie daar een indringend beeld van wil hebben, en iedereen die houdt van goed gemaakte films die ontroeren en enerveren, die moet vooral naar Entre les Murs gaan kijken.

Neelie Kroes is een belangrijke dame, ze is Eurocommissaris Mededinging.
Ze gaat over concurrentie in Europa en beslist over al het al dan niet toestaan van hulp aan banken, ze moet opletten dat er geen oneerlijke concurrentie ontstaat als banken en bedrijven staatssteun krijgen.
Ze hield logischerwijs een ingewikkeld verhaal, want het is ook een ingewikkelde zaak.
Ik vond het danook onzin dat Nilgün Yerli het domme blondje ging uithangen. "Ik begrijp dit niet, het zijn allemaal woorden, ik raak zoek."
Mevrouw Kroes legde het best duidelijk uit, zo duidelijk als ze dat in dit stadium in haar positie over deze moeilijke materie kon.
Alleen: ik raakte af en toe ook zoek. Dom zwartje.
En dat kwam door haar nagels.
Grote lange scherpe vuurrode net aangebrachte en gelakte kunstnagels.
Nagels als bloederige klauwtjes.
En ik raakte even zoek doordat ik dwars door haar betoog heen (dat er ook op neerkwam dat ze dag en nacht 7 dagen per week moest werken) ging zitten piekeren: Wanneer heb je bij de nagelstyliste gezeten? Of heb je je grote beslissingen moeten nemen terwijl intussen een dametje je nagels aan het knippen en plakken en vijlen en lakken was?
Dat beeld moest even wegtrekken voor ik me weer kon concentreren op het Europese verhaal.

vroeg een - verder toch wel leuke - vriend mij laatst.
Tja.
Leg dat maar eens uit.
http://s300.photobucket.com/albums/nn4/Nosy_Barker/?action=view¤t=MVI_2165.flv

Ik ben natuurlijk tegen de doodstraf.
Alhoewel er vanavond hele lelijke gedachten door mijn hoofd spookten.
Bij het bericht dat op een basisschool in Oosterhout ten gevolge van een valse bommelding alle surprises, grappig verpakte kadootjes en ander spul tot "verdachte pakjes" werden gebombardeerd, zodat het Sinterklaasfeest vanochtend niet door kon gaan. De politie, zo luidde het bericht, had uren nodig om al die pakjes grondig te onderzoeken.
Er is een 44-jarige man aangehouden op verdenking van de valse melding.
Ik ben natuurlijk tegen de doodstraf.
Maar als deze man inderdaad schuldig is, moet hij wel heeeel lang opgeborgen worden.

Officier van justitie Eva Meillo, belast met het onderzoek naar de fraude bij Palm Invest, is om het leven gekomen bij een verkeersongeval in Thailand.
De 34-jarige Eva Meillo, vijf maanden zwanger, probeerde met haar moeder weg te komen uit Bangkok, waar het vliegveld dicht is vanwege betogingen.
De twee namen de taxi naar Phuket vanwaar ze naar Nederland wilden vliegen.
Onderweg raakte de taxi betrokken bij een ongeval. De moeder van Meillo overleefde de aanrijding.
Eva Meillo werkte als fraudeofficier voor het functioneel parket van Amsterdam, waar zij verantwoordelijk was voor het onderzoek naar de verdwenen miljoenen van beleggers bij het beleggingsfonds Palm Invest.



Zo'n bericht, zo'n afschuwelijk bericht.
Ik had al gehoord van dit verschrikkelijke ongeluk, zonder dat ik wist wie het betrof.
Het bleek Eva Meillo, dochter van mijn vriendin Joke te zijn.
Joke en ik zaten samen op zwangerschapsgymnastiek, kregen een dag na elkaar een kind.
Ik een zoon, Gijs. Zij een dochter, Eva.
Beiden alleenstaande moeders.
We raakten met elkaar verbonden, bevriend. Samen met vakantie met de kinderen, samen vreugde, zorgen om de kinderen, samen werden we ouder, beiden werden we oma en genoten daar buitensporig van.
Jokes kleindochter Cleo is anderhalf, ze zou voor de tweede keer oma worden over vier maanden. Nog even met haar dochter met vakantie. Naar Thailand dus.
En toen namen ze die taxi (een stevige, chique taxi, zei Joke).
Toen verloor de chauffeur de macht over het stuur. Toen moest Joke meemaken dat ze in een nachtmerrie-achtige oogwenk haar kind verloor, haar toekomstige kleinkind, dat Cleo haar moeder verloor en Sijmen zijn vrouw.
Het is niet te bevatten.
Het is op geen enkele manier mogelijk haar verdriet te benaderen.
Ik voel me wel diep verdrietig.

In België schijnt Sinterklaas een zakenman, een miljonair en een excentriekeling te zijn.
Bij ons is Sinterklaas ook een zakenman (hij heeft inmiddels vast een Sinterklaas BV); vast ook miljonair (zoveel schnabbels in een paar weken tijd, elk jaar weer...dat krijg je als gewoon acteur nooit voor elkaar); en zeker geen excentriekeling, hij is de liefste gewoonste geestigste Sinterklaas ever ooit.
Ik kies voor de onze.
Want wat is die man goed, leuk en sexy! Of het nou bij de intocht is, bij de Jostiband, bij Paul de Leeuw, in het Sinterklaasjournaal of in de Albert Heijn-reclame, altijd TOP.
Ik geloof dat ik verliefd ben op onze Sinterklaas, al val ik doorgaans niet op oude mannen.
Hij is de uitzondering die mijn regel bevestigt.
Moge hij tot het eind van zijn dagen mijn Held blijven..
Ik geloof in Hem.


ps: en vlak als sexsymbool ook de hoofdPiet niet uit...

er zijn nieuwe Kerstpruiken!!

After a two year visit to the United States, Michelangelo's David is returning to Italy . . .

wat heeft Mariëtte Hamer ook alweer wat Ella Vogelaar niet had?