Onder die kop las ik vanavond een stukje in het Parool, van Paul Arnoldussen.
Het ging over de Deurloostraat in Amsterdam, die kennelijk vorig jaar tot de mooiste straat van Amsterdam is verkozen, hetgeen mij volkomen is ontgaan. Ik ben namelijk zelf opgegroeid in deze Deurloostraat, en heb er in mijn jeugd van genoten, in mijn puberteit en daarna diep op neergekeken, en nu heb ik er sentimentele warme herinneringen aan. Paul Arnoldussen, de historisch gespecialiseerde journalist van het Parool, was mijn buurjongetje. Broertje van het vriendje van mijn veel jongere broertje. Allemaal ver beneden mijn waardigheid, toen. Nu niet meer hoor, integendeel, RESPECT!
Paul schrijft over de regisseur/acteur Titus Muizelaar, die kennelijk, zonder dat hij dat wist, in precies dezelfde jaren als hij, in dezelfde straat blijkt te zijn opgegroeid. Maar... aan de overkant. En dan gaapte er al een cultuurkloof. Twee werelden, zogezegd.
Nou Paul, er waren nog meer werelden. Wij woonden vlak naast elkaar, maar mijn wereld was de meisjeswereld, en de jouwe die van de jongens. Wij speelden vader-en-moedertje (ik moest vaak op mijn 8 jaar jongere broertje passen, die mocht Het Kind zijn) op straat en hadden een toneelspeelclub. Met Lida en Els van de overkant. Wist jij dat? Wist je dat er meisjes woonden in jouw straat, en dat die ook zo hun cultuurtje hadden in de mooiste straat van Amsterdam anno 1949?
We kunnen dus spreken van minstens drie werelden in één, niet al te lange, straat.