Buiten goot het van de regen, binnen wist Harry Bannink vanaf een dikke wolk een bomvol Concertgebouw (Amsterdam) een eindje boven de vloer te laten zweven. Hij is inmiddels al bijna tien jaar dood, maar zijn muziek is voor eeuwig en altijd. Vanavond mocht ik een avond meemaken waarop het symphonie-orkest Holland Symfonia o.l.v. Otto Tausk, Henny Vrienten, Loes Luca, Nynke Laveman en Frans van Deursen een keur aan Banninkliedjes en -muziek ten gehore brachten. En hoe! We werden collectief bevangen door een diepe ontroering en, jazeker, trots op Nederland. Want wat is Bannink (componist van liedjes van Annie M.G. Schmidt, Willem Wilmink, Jan Boerstoel, Karel Eykman, Hans Dorrestijn) oer-Hollands. Ja Zuster Nee Zuster, 't Schaep met de Vijf Pooten, Klokhuis, De film van Ome Willem, Heerlijk duurt het langst, Foxtrot, ik kan wel doorgaan. 3500 liedjes. Balletmuziek. En zonder overdrijven: hij was een componist van wereldklasse. En dat voelden we vanavond heel intens. Zijn muziek verbindt en verbroedert, zoals alleen goede muziek dat kan. Muziek, die nu al minstens 3 generaties in de genen is gaan zitten.
Ik wil eigenlijk vooral zeggen: als iemand in Alkmaar of Enschede dit leest en nog de kans krijgt de 2 laatste concerten In de ban van Bannink bij te wonen, hol erheen! Voor de thuisblijvers: er zijn opnames gemaakt. Niet voor de "gewone televisie", zoals ik gehoopt had, maar voor het digitale kanaal Cultura en er zijn geluidsopnames. Voor, hopenlijk, een cd.