Ik heb hier al vaker de loftrompet gestoken over een onbeschrijfelijke theatergroep die Hotel Modern heet. Hotel Modern is een theatercollectief dat in 1997 is opgericht en bestaat uit Arlène Hoornweg en Pauline Kalker, beiden afgestudeerd aan de Arnhemse Toneelschool en beeldend kunstenaar, maquettemaker en performer Herman Helle. Per project wordt er samengewerkt met andere kunstenaars, toneelspelers en componisten.
Ik had ooit KAMP van ze gezien (over Auschwitz) en De Grote Oorlog (over de eerste Wereldoorlog). Ze werken met maquettes, poppetjes, vingercamera's, muziek, geluiden, soms tekst, meestal niet, en wat ze ook doen, ze prikkelen de verbeelding op een manier die je als volwassene bijna nooit meemaakt. Ze "spelen" als kinderen met poppetjes, poppenhuizen (maquettes), spulletjes en projecteren hun verhalen via vingercameraatjes op schermen, zodat je je werkelijk in een concentratiekamp waant, of midden in de smerige WO I.
Vanavond zag ik ROCOCO, een ander uiterste dan de vorige voorstellingen. Twee "dansende beren" (de acteurs met berenkoppen op) onderzoeken de wereld zoals die zich op een onafzienbare vuilnisbelt voordoet. Het wordt een bijna abstract spel - geen woord wordt gesproken - met alles wat je je kan voorstellen op een vuilnishoop/rommelmarkt, vol lol en lust, ik vond het adembenemend. Ik kan niet uitleggen waarom precies, net als een mooi abstract schilderij zich niet laat verklaren.
De caissière in het theater (Frascati, Amsterdam) waarschuwde vrienden van mij die kaartjes kwamen halen: zou u het wel doen? Het is erg schokkend en veel mensen lopen weg.
Nou, wat een onzin. Het was niet schokkend. Dat er mensen weglopen, tja, het is inderdaad alleen maar geschikt voor je als je bereid bent je verbeelding de vrije loop te laten.
Ze spelen nog in het hele land, zoek maar bij www.hotelmodern.nl.



(dit is dus een heel klein poppetje met een heel klein piemeltje, maar daar kan Hotel Modern heel lekkere porno mee maken)