Tot mijn schrik zie ik dat het oorspronkelijke stukje dat ik schreef, tijdens de uitzending van zondagavond nog, weg is. Heb ik zeker per ongeluk gedieliet. Hier volgt een afgeleide versie daarvan:
het ging erover dat het zo ranzig was allemaal, dat Peter R. de Vries wel speelde dat hij het grootste morele gelijk van de wereld had en aan ons voorlegde, maar dat hij puur ranzig bezig was. Als hij echt goeie bedoelingen had, zou hij al dit undercoverwerk en alle research als pakket aan het OM of de politie hebben afgeleverd en gezegd Dit heb ik gevonden, ga ermee aan de slag. Hadden wij niet allemaal, met peperdure reclameblokken erin, hoeven zien. Maar hij was alleen maar uit op kijkcijfers, over de rug van het dode meisje, de moeder van het dode meisje, zelfs van die verwarde, idiote Joran heen. Het voelde buitengewoon onaangenaam om op het dorpsplein te staan waar je ziet dat een openbare executie of een heksverbranding plaats vindt. Genant om bij te zijn, ik schaamde me dat ik zat te kijken en voelde me vies.
En wat ook naar was: IEDEREEN die je zag loog en/of speelde iets. Wie kon je nog geloven? Joran, die Patrick, Peter de Vries, je zat naar één grote valse onderbuik te kijken. Met als dieptepunt het gesprek met mevrouw Beth. Nieuw format: DE ONDERBUIK, een show van Peter R. de Vries.
Dit stond niet allemaal letterlijk in mijn stukje, maar de kern wel.

reactie van Evelien: Ik ben het met je eens dat de vorm van Peter R. De Vries vreselijk snel gekozen is, maar hij heeft het wel weer voor elkaar. Net zoals bij de Puttense moordzaak, net zoals in Baarn. Ik ben ook geen fan van deze man, maar toch: petje af. Slaap lekker, Evelien
Dat vind ik ook wel, maar het is toch of je naar een vet uitgesmeerde executie zit te kijken. Peter R. doet zijn recherchewerk goed, maar moet het allemaal op de televisie, behalve als cynisch mega-amusement?
Met die moralistische praatjes erbij, vooral ook met de moeder, vond ik het bijna onverdraaglijk. Terwijl die Joran gewoon een nare etter is natuurlijk.
De tijd van de beulen die op de dorpspleinen hun werk doen ten overstaan van een kwijlende menigte is nog helemaal niet voorbij kennelijk. Integendeel. En het is genant als je vrijwillig in die menigte staat, zoals ikzelf.